Ptasiek William Wharton

Wciąga i wzrusza. Czytałam ją wieki temu. Do dzisiaj została w pamięci :)

Mam dziwne wrażenie, że osoby piszące, że książka ich nie zachwyciła to jeszcze niedoświadczone, młode osoby, preferujące raczej romanse, niż bardziej ambitne książki, nad którymi należy trochę pomyśleć. ,,Ptasiek" to jedna z tych książek, która wbija w fotel, należąc równocześnie do klasyki pisarskiej. Zagłębia się psychikę człowieka, wwierca w mozg, zaskakuje, wzrusza, demoralizuje i doświadcza na nowo.

Nie, nie i jeszcze raz nie! W ogóle mi się nie podobała...po dojściu do 90 strony odłożyłam ją i postanowiłam nigdy do niej nie wracać...opis o tym co robili z psami był odrażający...nigdy więcej "Ptaśka".

Bardzo dobra, ambitna. Wciągająca bardzo!

W sumie można szybko się znudzić tymi opisami, no ale cóż... cierpliwi wiedzą, że jest świetna. :)

Bez rewelacji. Normalna.

Dziwią mnie opinie od niezachwyconych. Mnie wbiło w ziemię i dało po główce jeszcze trzy razy.

nie zachwyciła mnie..

Koleżanka wyrażała się bardzo dobrze o książce dlatego mam zamiar ją przeczytać :)

Nie byłam zachwycona. Uważam, że książka jest przechwalona

nie zachwyciła mimo oczekiwań

Dawno temu mnie wciągnęła. gdy wróciłam do niej po latach z tego pierwszego wrażenia wiele nie zostało. choć zdecydowanie jedna z lepszych powieści whartona obok np. Tato (bo więcej "lepszych" nie jestem w stanie sobie przypomnieć).

Zrobiła na mnie wrażenie, aczkolwiek nie tak duże jak się spodziewałam.
Napewno nie jest to 'lekka' książka, momentami bywa nudna, zwłaszcza pisana z perspektywy Ptaśka - bo wtedy są to faktycznie, głównie opisy ptaków, ale warto przez nią przebrnąć i ogólnie jest przyjemna. Jedna z moich ulubionych książek.

Jak dla mnie książka jest genialna. Może nie każdy bedzie potrafił przez nią przejść, bo ileż można wytrzymac opisy ptakow. Ale jeśli ktoś potrafi dostrzec w tym coś glebszego z pewnością doceni wyjątkową lekture

Aj świetna książka! Wciągająca... genialna!!

Czytałam już kilka razy i jeszcze nie mam dosyć. Świetna.

William Wharton był moją pierwszą literacką fascynacją, a wszystko zaczęło się od "Ptaśka". Miałam jakieś 13 lat i z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że ta książką przyspieszyła moje dojrzewanie. Teraz pewnie nie zrobiłaby na mnie takiego wrażenia, ale uważam, że to najlepsza książka Whartona i warto ją poznać. Jest pełna emocji... i nie pozostawia obojętnym.

Świetna!!! porywająca,aż nie chce się z nią rozstawać

Słabo pamiętam fabułę, ale na pewno nie określiłabym jej jako nudnej, pomimo że nie jestem jakąś szczególną fanką Whartona.

No fakt. Nudna. O tym, że czasem życie przytłacza tak bardzo, że wolimy odlecieć... tu, nawet schizofreniczna identyfikacja z ptactwem wydaje się lepsza niż rzeczywistość. O strachu przed życiem i bezpieczeństwie, które daje własna wyobraźnia i umysł. Akurat wolę inne oblicze Whartona.

Pewnie mnie za to zlinczujecie, ale fabuła wydawała mi się potwornie nudna (mimo, że dość nietuzinkowa). Doskonale i z polotem. Pięknie ujęta w słowa nuda.

niemozliwy ten Wharton...ciagle mnie zaskakuje:) na film czekalam do 2 w nocy wiec to jaka byla ksiazka mozna z tego wywnioskowac;)

bardzo mi się podobała

no niech mi ktoś powie, że to jest zła książka! ludzie kochani bez przesady tego nie ździerże:-)wiem, wiem, wszystko jest subiektywne.
powiem tylko tyle: nieważne ile razy ją przeczytałem, ważne jest,że za kazdym razem czytałem ją naowo...oh jakie to głębokie było, aż lukier spływa:-)
ale niestety taka prawda, to jest mój numer jeden.
kwestia ekranizacji?
a widział ktoś dobrą ekranizację?:-)

mnie sie książka bardzo spodobała. ciekawie napisana, chociaż na początku można się pogubić, gdy nie wiadomo o co chodzi. ;)

Książka bardzo specyficzna, co nie przeszkadza w przyjemnej lekturze ;) Polecam.

Dobra lektura jak się ma lat dwadzieścia parę.
Opowieść o nieudaczniku, który lubi chować głowę w piasek. Za to doskonale napisana.
W dorobku Whartona, w skali 0-5, takie 3 z plusem. Lepiej od niej nie zaczynać, a od razu wziąć się za "Tatę" albo lepiej "Spóźnionych kochanków". I na tym poprzestać, żeby się nie zawieść. :)

A ja kocham twórczość Whartona.Co więcej pisać-po prostu czytajmy.

Nie udało mi się przeczytać tej książki, mimo to polecam Whartona, a szczególnie pozycję "Tato". Wnikliwy i obezwładniający opis o tym, jak ludzie w rodzinie potrafią się nawzajem ubezwłasnowolnić i manipulować w sposób zagrażający zdrowiu współmałżonka. I właściwie to nie rozumiem po co.

Klasyka (już, mimo, że świeża). I choćby dlatego warto przeczytać.

Książka niewątpliwie ciekawa, bardzo zgrabnie napisana orginalna w swojej idei i zdecydowanie wciągająca. Miejscami zbyt dosłowna i jak dla mnie nie do końca wiarygodna, co nie zmienia faktu że świetna

Książka ta wryła mi się głęboko w mózg. Dziwna, ale frapująca - daje do myślenia. Choć czasem można zasnąć przy parustronicowym opisie gołębi, to warta przeczytania.

IMO literatura dość ciężkiego kalibru. Szcególnie jeżeli ktoś podrzuci tezę, że dwaj bohaterowie to w sumie jedna osoba, ale z rozdwojeniem osobowości. A to zmienia całkowicie cały odbiór ksiązki...

Dobrze i fachowo napisana książka z którą się absolutnie nie zgadzam. Mnie tam bycie człowiekiem bardzo się podoba. Uważam, że spokojnie można sobie toto darować.

Super sprawa :)

zapewnia godziny w swiecie marzen, choc nie zupelnie normalnych. Bardzo dobrze napisana :)

klasyka wśród tytułów Whartona. najwyższa nota.