Ptasiek

Nie, nie i jeszcze raz nie! W ogóle mi się nie podobała...po dojściu do 90 strony odłożyłam ją i postanowiłam nigdy do niej nie wracać...opis o tym co robili z psami był odrażający...nigdy więcej "Ptaśka".

Bardzo dobra, ambitna. Wciągająca bardzo!

W sumie można szybko się znudzić tymi opisami, no ale cóż... cierpliwi wiedzą, że jest świetna. :)

Bez rewelacji. Normalna.

Dziwią mnie opinie od niezachwyconych. Mnie wbiło w ziemię i dało po główce jeszcze trzy razy.

nie zachwyciła mnie..

Koleżanka wyrażała się bardzo dobrze o książce dlatego mam zamiar ją przeczytać :)

Nie byłam zachwycona. Uważam, że książka jest przechwalona

nie zachwyciła mimo oczekiwań

Dawno temu mnie wciągnęła. gdy wróciłam do niej po latach z tego pierwszego wrażenia wiele nie zostało. choć zdecydowanie jedna z lepszych powieści whartona obok np. Tato (bo więcej "lepszych" nie jestem w stanie sobie przypomnieć).

Zrobiła na mnie wrażenie, aczkolwiek nie tak duże jak się spodziewałam.
Napewno nie jest to 'lekka' książka, momentami bywa nudna, zwłaszcza pisana z perspektywy Ptaśka - bo wtedy są to faktycznie, głównie opisy ptaków, ale warto przez nią przebrnąć i ogólnie jest przyjemna. Jedna z moich ulubionych książek.

Jak dla mnie książka jest genialna. Może nie każdy bedzie potrafił przez nią przejść, bo ileż można wytrzymac opisy ptakow. Ale jeśli ktoś potrafi dostrzec w tym coś glebszego z pewnością doceni wyjątkową lekture

Aj świetna książka! Wciągająca... genialna!!

Czytałam już kilka razy i jeszcze nie mam dosyć. Świetna.

William Wharton był moją pierwszą literacką fascynacją, a wszystko zaczęło się od "Ptaśka". Miałam jakieś 13 lat i z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że ta książką przyspieszyła moje dojrzewanie. Teraz pewnie nie zrobiłaby na mnie takiego wrażenia, ale uważam, że to najlepsza książka Whartona i warto ją poznać. Jest pełna emocji... i nie pozostawia obojętnym.

Świetna!!! porywająca,aż nie chce się z nią rozstawać

Słabo pamiętam fabułę, ale na pewno nie określiłabym jej jako nudnej, pomimo że nie jestem jakąś szczególną fanką Whartona.

No fakt. Nudna. O tym, że czasem życie przytłacza tak bardzo, że wolimy odlecieć... tu, nawet schizofreniczna identyfikacja z ptactwem wydaje się lepsza niż rzeczywistość. O strachu przed życiem i bezpieczeństwie, które daje własna wyobraźnia i umysł. Akurat wolę inne oblicze Whartona.

Pewnie mnie za to zlinczujecie, ale fabuła wydawała mi się potwornie nudna (mimo, że dość nietuzinkowa). Doskonale i z polotem. Pięknie ujęta w słowa nuda.

niemozliwy ten Wharton...ciagle mnie zaskakuje:) na film czekalam do 2 w nocy wiec to jaka byla ksiazka mozna z tego wywnioskowac;)

bardzo mi się podobała

no niech mi ktoś powie, że to jest zła książka! ludzie kochani bez przesady tego nie ździerże:-)wiem, wiem, wszystko jest subiektywne.
powiem tylko tyle: nieważne ile razy ją przeczytałem, ważne jest,że za kazdym razem czytałem ją naowo...oh jakie to głębokie było, aż lukier spływa:-)
ale niestety taka prawda, to jest mój numer jeden.
kwestia ekranizacji?
a widział ktoś dobrą ekranizację?:-)

mnie sie książka bardzo spodobała. ciekawie napisana, chociaż na początku można się pogubić, gdy nie wiadomo o co chodzi. ;)

Książka bardzo specyficzna, co nie przeszkadza w przyjemnej lekturze ;) Polecam.

Dobra lektura jak się ma lat dwadzieścia parę.
Opowieść o nieudaczniku, który lubi chować głowę w piasek. Za to doskonale napisana.
W dorobku Whartona, w skali 0-5, takie 3 z plusem. Lepiej od niej nie zaczynać, a od razu wziąć się za "Tatę" albo lepiej "Spóźnionych kochanków". I na tym poprzestać, żeby się nie zawieść. :)

A ja kocham twórczość Whartona.Co więcej pisać-po prostu czytajmy.

Nie udało mi się przeczytać tej książki, mimo to polecam Whartona, a szczególnie pozycję "Tato". Wnikliwy i obezwładniający opis o tym, jak ludzie w rodzinie potrafią się nawzajem ubezwłasnowolnić i manipulować w sposób zagrażający zdrowiu współmałżonka. I właściwie to nie rozumiem po co.

Klasyka (już, mimo, że świeża). I choćby dlatego warto przeczytać.

Książka niewątpliwie ciekawa, bardzo zgrabnie napisana orginalna w swojej idei i zdecydowanie wciągająca. Miejscami zbyt dosłowna i jak dla mnie nie do końca wiarygodna, co nie zmienia faktu że świetna

Książka ta wryła mi się głęboko w mózg. Dziwna, ale frapująca - daje do myślenia. Choć czasem można zasnąć przy parustronicowym opisie gołębi, to warta przeczytania.

IMO literatura dość ciężkiego kalibru. Szcególnie jeżeli ktoś podrzuci tezę, że dwaj bohaterowie to w sumie jedna osoba, ale z rozdwojeniem osobowości. A to zmienia całkowicie cały odbiór ksiązki...

Dobrze i fachowo napisana książka z którą się absolutnie nie zgadzam. Mnie tam bycie człowiekiem bardzo się podoba. Uważam, że spokojnie można sobie toto darować.

Super sprawa :)

zapewnia godziny w swiecie marzen, choc nie zupelnie normalnych. Bardzo dobrze napisana :)

klasyka wśród tytułów Whartona. najwyższa nota.