Cukiernia pod Amorem. Zajezierscy Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Książka cudowna. Zaliczam do grona ulubionych i już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po następną część! Serdecznie polecam! Więcej w recenzji.

Rewelacyjna ! Ciekawi bohaterowie, świetnie opowiedziane ich historie, tajemnica pierścienia, a to wszystko opisane pięknym, bogatym językiem. Aż postanowiłam recenzję napisać : )

Zaczynając książkę czekałam na to by zachwyciła mnie tak samo, jak innych, by pochłonęła mnie totalnie. Nie wiem czego tak do końca się po niej spodziewałam i sama nie wiem, w którym momencie przepadłam na dobre. Ot niby zwykła historia rodzina, ale te dworki dziewiętnastowieczne, życie na prowincji, to jest naprawdę coś. Autorka świetnie oddała realia tej epoki, jej koloryt. Kobiety, choć podporządkowane mężczyzną, to jednak one rządziły wszystkim, to na ich głowach było utrzymanie rodziny. I choć wielokrotnie chciały, by ich dzieci, by ich córki, nie popełniały tych samych błędów, to jednak nie dało się ich przed tym ustrzec. Ale dzięki temu też były one z pokolenia na pokolenie co raz silniejsze i co raz mądrzejsze.
„Cukiernia pod Amorem” to bardzo mądra i barwna historia o kobietach i ich mężczyznach, o rodzie Zajezierskich na tle przełomowych wydarzeń historycznych. I choć nie do końca umiem sprecyzować to, co mnie tak bardzo urzekło w tej książce, to jednak wiem, że koniecznie muszę zapoznać się z dalszą historią rodziny. Autorka postąpiła bardzo nieładnie, kończąc książkę w tak ważnym momencie ! I teraz jak tu nie kupić kolejnej części?
Mówi się, że apetyt rośnie w miarę czytania i w tym przypadku zdecydowanie tak jest. Ja mam apetyt na więcej !!!

No tak na początku rzeczywiście trochę robi sie galimatias z ty,i datami ale i tak mogę śmiało powiedzieć że jest fantastyczna. Ja uwielbiam epokę wiktoriańską więc znalazłam tu sporo dla siebie. Polecam każdemu warta przeczytania.

Przed przeczytaniem książki spodziewałam się sagi rodzinnej podobnej do "Domu nad rozlewiskiem". Na szczęście się bardzo myliłam. O Cukierni pod Amorem można powiedzieć śmiało,że to książka grubą kreską rysująca portrety Polaków, wzruszająca, zabawna, a przede wszystkim wciągająca!

CUDOWNA!!! Od razu dodaję ją do swoich ulubionych! Ta książka nie pozwala się nudzić. Bardzo podobały mi się opisy dawnych zwyczajów, jak np. wkładanie pannie młodej monety i kostki cukru we włosy na udane pożycie :) Już czytam kolejną część. Gorąco polecam!!!

Wreszcie kupiłam i przepadłam. Podoba się bardzo. Uwielbiam sagi rodzinne, do tego w tle historia, miłość i tajemnice. Świetny styl, piękna polszczyzna z mnóstwem słów, które już tak rzadko się dziś spotyka. Wprowadzenie przywołało mi Prousta. Dla niego również wspomnienie z dzieciństwa stało się pretekstem do snucia opowieści o świecie, który już przeminął.

Niezbyt udana pozycja-zanudziłam się.

Dłuży się na początku...

Co moge napisac o tej książce..? Sama nie wiem szczerze mówiąc. Nie zakochałam sie w niej(moze musze przeczytac jeszcze kolejne czesci),ale tez nie odstraszyła. Do połowy książki męczyłam się przeskakując miedzy rokiem 1895 a 1995, i zorientowaniem się kto jest kim,gdyż historia rodziny Zajezierskich siega własnie owych czasów i poznaje nas z przodkami rodziny i ich perypetiami. Jednak w końcu zaczęłam wczuwać sie w klimat dawnych czasów,dworków,szlachty itp., jak również odróżniać poszczególnych członków rodziny:)I zaczęło sie całkiem fajnie czytać,szybko i sprawnie. Kilka wątków mnie zaskoczyło,kilka zaciekawiło... Moze po druga część nie pobiegnę,ale na pewno kiedyś kupie,bo jednak czuje lekki niedosyt i ciekawość zakończenia:)

Zgadzam się z poprzednikami. Na początku czasem nie mogłam się połapać w wątkach z przeszłości, myliły mi się Ada z Barbarą, bo raz w 1864, innym razem w 1895. Ale potem akcja się rozwinęła i porządnie mnie wciągnęła, szczególnie wątki o "najświetniejszych mazowieckich rodach". No cóż, teraz tylko pozostaje mi przeczytać kolejną część, co nastąpi niewątpliwie szybko.

Dostałam w prezencie od przyjaciółki. Po tylu pozytywnych opiniach aż jestem ciekawa jak ja ją odbiorę.

Rewelacyjna książka :) Trafia na mą listę najlepszych książek jakie czytałam w 2010 :)
Książka strasznie wciągająca i niezwykle interesująca. I mądra. Mnóstwo tu staropolskich zwrotów, francuskich i angielskich dialogów. Oczywiście każdy jeden wyraz czy zdanie w gwoli wytłumaczenia - opatrzone jest przypisem
Polecam, pyszna powieść :)

Wciągająca, spodobał mi się podział na przeszłość i teraźniejszość, choć wątki przeszłości były bardziej wciągające, przynajmniej moim zdaniem. Polecam!

Książka naprawdę wciąga :) Innej oceny niż świetna nie można dać. Cieszę się, że czytałam ją jak miałam wolne, bo podejrzewam, że nie myślałambym o niczym innym niż ponowne nurkowanie w historię Zajezierskich :) Od razu zamówiłam tom drugi :))

Książka rewelacyjna, urzekła mnie. Wciąga, nie można się od niej oderwać. Polecam serdecznie.

Wciąga od pierwszych stron!

Fantastyczna, bardzo mi się podobała. I zgadzam się okładka bardzo przyjemna, taka przyciągająca. Bardzo lubię takie książki, gdzie przeplata się przeszłość z teraźniejszością. I już się doczekać nie mogę kolejnych części, bo mój apetyt nie został zaspokojony:)

Wpadła mi w ręce przez przypadek podczas buszowania po księgarni, spodobała mi się okładka (wiem nie ma to teoretycznie nic wspólnego z wartością książki, ja jednak często zwracam uwagę na nieznane pozycje właśnie przez wzgląd na ładną, przyciągająca okładkę). Opis z tyłu książki z jednej strony przyciągał, z drugiej zastanawiałam się, czy retrospekcje z historiami znanych rodów mazowieckich nie będą nudnym wypełniaczem. Bardzo miło się zaskoczyłam, książkę czyta się szybko, jest ciekawa, dobrze napisana, wątki prowadzone są sprawnie i jasno. Bohaterowie są barwnie nakreśleni, wzbudzają emocje, lubimy ich lub nie. Historia wciąga i często, gdy urywany jest wątek, by przenieść się np. do współczesności, już nie możemy się doczekać dalszego ciągu. Ja już z niecierpliwością czekam na następną część.

Hmm... smakowita. Niesamowicie wprost przyjemna i wciągająca. Cudownie staroświecka. Akcja rozgrywa się współcześnie i w XIX w. Aż nie chciało mi się wracać do wątku współczesnego, bo cały czas po uszy tkwiłam jakieś sto lat wcześniej.