Piekło pocztowe Terry Pratchett

Uwielbiam Patrycjusza Vetinariego, więc uwielbiam też "Piekło Pocztowe". Znakomite!

Bardzo ciekawy główny bohater, ogólnie w porządku

Książka świetna, jak niemal wszystkie Pratchetta. Moist wraz z kuratorem sądowym - golemem są bohaterami wielu przekomicznych sytuacji, kolejny raz zachwyciła mnie również postać Patrycjusza oraz jego iście szatańskie intrygi.

jak zwykle lektura przyjemna, jednak, moim zdaniem, nie może się równać z niektórymi poprzednimi częściami.

To jest wg mnie jedna z lepszych części cyklu, ale może tylko lubię golemy... Ciekawa akcja, ciekawi nowi bohaterowie, bo mam wrażenie, że zmorą serii staje się eksploatowanie postaci (Rincewinda...) i powtarzanie o nich w kółko to samo. Tutaj znani pojawiają się tylko na 2 czy 3 planie i mimo że akcja toczy się w A-M, to opisywane są zupełnie nowe miejsca rządzące się własnymi prawami. Analogii z Gibsonem nie widzę, chyba że odczytamy to jako mariaż mechaniki z internetem, ale na tej zasadzie możemy tutaj zobaczyć kosiarza umysłów, ojca chrzestnego i Toma Cruise w ekranizacji Grishama.

Dla mnie "chłopcy z wież" to raczej świrnięci informatycy, zresztą niektórzy [bodajże ci z Dymiącego gnu] sami nazwali siebie "krakerami", ale o wspomnianym Gibsonie nie mam pojęcia, więc trudno mi to ocenić. <br/><br/>Czytało się świetnie, jak zawsze. I jak zawsze warto było przeczytać. <br/>Ale przyznaję, że ostatnie zdania jakoś tak przystopowały mnie na moment. Jeśli ktoś przeczyta[ł], to pewnie będzie wiedział, co mam na myśli.

Kolejny tom opowiesci ze swiata dysku. Kolejny dowod na klase autora.<br/>Dla mnie bardzo przyjemna lektura. Fragmenty o operatorach Wielkiego Pnia nieodparcie kojarza mi sie z klasykiem cyberpunka W. Gibsonem.