Cardio

Komentarz: Ciepło jakim Joanne Harris okrasza swoje powieści jest doprawdy wspaniałe. Ogromny czar tej powieści naprawdę urzeka. Nie uważam natomiast za dobry pomysł pisanie kontynuacje słynnej "Czekolady" - czytając czuję się pewne usilne ozdabianie kolejnej książki czarem Vianne i Anouk. Mnie jako czytelnikowi przeszkadzało to przez całą powieść. Jeśli jednak traktujemy "Rubinowe czółenka" jako niezależną powieść - to małe cudo.

Komentarz: Trzeba na początku nadmienić, że "Rhett Butler" i "Scarlett" określane są razem z oryginalną powieścią M. Mitchell jako trylogia. Zgodnie z tym, rażą mnie zmiany imion i życiorysów pojawiających się w dwóch książkach. Spodziewałam się również, że będzie to książka pisana zupełnie z perspektywy Rhetta, że będzie on narratorem. Tymczasem nie wszystko było do końca wyjaśnione, co ma swoje plusy i minusy. Mimo wszystko jednak ogólnie podobała mi się :-) w końcu dzięki niej mogłam te 550 stron dłużej zostać na Południu Stanów Zjednoczonych w II poł. XIX w.

Komentarz: Kontynuacja powieści, zwłaszcza tak wspaniałej powieści jak "Przeminęło z wiatrem" to rzecz wyjątkowo trudna. Wydaje mi się jednak, że pani Ripley bardzo się starała, by była ona jak najbardziej bliska oryginałowi. Cóż, w 100% nie uda się to nigdy, jednak czytało mi się przyjemnie, koniec nie zaskoczył, ale chyba takiego właśnie oczekiwałam. Bardzo chętnie sięgnę po nią za jakiś czas.

Komentarz: Zdecydowanie cała ta historia mnie podbiła, zakochałam się w niej do szaleństwa. Wbrew temu co wyczytałam w jednym z komentarzy poniżej żadna z postaci w tej powieści nie jest czarno-biała. Bardzo łatwo za to cała książka wciąga i staiwa pewne fakty historyczne w zupełnie innym świetle (mam tu na myśli przede wszystkim Ku-Klux-Klan). Koniec wyciska łzy, po prostu nie można przy tej książce pod koniec nie zapłakać. A Rhett Butler - to dopiero prawdziwy amant! ;-)

Komentarz: Nie mogę powiedzieć, że sie nudziłam. Książki pani Woolf bardziej się wyczuwa niż czyta. A "Pani Dalloway"? Czarujący klimat, momentami delikatny, jakby zza zasłony, zarys dramatu, niespełnionych nadziei. I ukoronowanie całej lektury czyli przyjęcie. Bardzo mi się podobała. :-)

Komentarz: Powieść na miarę Virginii, potencjalna akcja jest bardzo szkicowa, odbija się od kreacji bohatera, co niektórych intryguje, innych nuży. Ja zaliczam się do tych pierwszych. Czytelnik pod koniec odczuwa pewien opór, który narasta, by na samym końcu przerodzić się w mglistą, majaczącą gdzieś na horyzoncie tragedię. Bardzo polecam.

Komentarz: Szczerze mówiąc bardzo mi się dłużyła, a to jak na książkę Pamuka dość dziwne. Przede mną "Muzeum Niewinności", od którego wiele oczekuję, gdyż czytając "Dom ciszy" bardzo się zawiodłam. Wielowątkowość, która przeplatając się nieuchronnie dąży do tragedii (miałam takie przeczucie od pierwszego rozdziału), ciężar historii prezentowanej przez Fatmę i cholerna społeczna niesprawiedliwość. Przybijające i podane w - jak dla mnie - niestrawny sposób.

Komentarz: Przyznam, że trudno było mi się na niej skupić. Mimo całego bogactwa opisów, fantastycznych dialogów i zabawnych fragmentów (najczęściej wkładanych w usta Wilhelmowi) było mi po prostu ciężko ją czytać, a łacińskie wtrącenia powodowały, że jeśli już zaczynałam wyobrażać sobie akcje i bohaterów, zostawałam natychmiast wybijana z rytmu, co było wyjątkowo męczące. Niemniej jednak polecam, choćby ze względu na to, iż później można książkę porównać z filmem (wg mnie równie dobrym).

Komentarz: Mam do tej książki niewyobrażalny sentyment, gdyż w dzieciństwie zastępowała mi baśnie na dobranoc. Od dzieła pani Markowskiej rozpoczęła się moja fascynacja starożytną Grecją, która trwa do dzis. Polecam wszystkim :-)

Komentarz: Motyw sado-masochistycznej wyznawczyni kultu Hitlera i kogutka i filcem absolutnie mnie rozbroił ;-) Książka dobra na jedno popołudnie, nie zachwyca, nie powala na kolana, ale też nie jest złem koniecznym. Jak na moją ograniczoną percepcję tolerowania kryminałów jest dobrze. Chociaż niekiedy interpunkcja autora pozostawia wiele do życzenia. Moja zdolność czytania i intonacji radzi sobie w zupełności z jednym wykrzyknikiem. Nie potrzeba mi aż trzech, by zrozumieć przekaz! :)

Komentarz: Z czystej ciekawości; dlaczego nie dokończyłaś "...Pomidorów"?

Komentarz: Mimo wszystko jednak czytałam "Historie O" w autobusie, lekko tylko zasłaniając okładkę palcami, poniewaz jest dosyć wymowna ;-) Cóż można powiedzieć... Rozważania, rozważania, rozważania na temat seksu. Wciąga, ale momentami zwalnia. Mimo wszystko jednak jest intrygująca.

Komentarz: Ładna, prosta, ale umówmy się - nic specjalnego. Ciągle się przez te niecałe 200 stron, ma się niby skończyć wzruszająco, a jest po prostu mdło. Czyżby nieudana wersja "Małego Księcia"? Nie polecam, nie warto po nią sięgać.

Komentarz: Bogata w cytaty, podobała mi się. Mam jednak zastrzeżenie do ego autora - potrzebowałam mopa, żeby ścierać jego nadmiar z podłogi, bo podczas czytania wylewało się ze stron.