Avatar @Christina

@Christina

46 obserwujących. 46 obserwowanych.
Kanapowicz od 2 lat. Ostatnio tutaj około godziny temu.
{} opera.ghosts
{} Napisz wiadomość
46 obserwujących.
46 obserwowanych.
Kanapowicz od 2 lat. Ostatnio tutaj około godziny temu.
środa, 26 sierpnia 2020

Jak w epoce wiktoriańskiej zmieniono bestie w najlepszych przyjaciół człowieka

Nowoczesne rasy psów powstały w wiktoriańskiej Wielkiej Brytanii. Ewolucja psa domowego sięga dziesiątek tysięcy lat - jednak wiele form, które widzimy dzisiaj, ma zaledwie 150 lat. Przed epoką wiktoriańską istniały różne typy psów, ale nie było ich zbyt wiele i były one w dużej mierze definiowane przez ich funkcję. Były jak kolory tęczy: wariacje w obrębie każdego typu, zacieniające się na marginesach. Używano wielu terminów dla różnych psów: rasa, typ i odmiana.

Kiedy dobiegła końca epoka wiktoriańska, używano tylko jednego określenia - rasa. To było coś więcej niż zmiana języka. Rasy psów były czymś zupełnie nowym, definiowanym przez ich formę, a nie funkcję. Większe zróżnicowanie ras zwiększyło ich liczebność. W latach czterdziestych XIX wieku rozpoznano tylko dwa typy terierów; pod koniec okresu wiktoriańskiego było ich 10, a proliferacja trwała - dziś jest ich 27.

Pojawienie się wystaw psów doprowadziło do powstania rasy. Grupy organizujące te wydarzenia i wprowadzające zmiany zostały nazwane ‘dog fancy’ , a miłośnicy nowych psów ‘doggy people’.

Szablony standardów pokroju rasy czerpały z historii, sztuki, historii naturalnej, fizjologii i anatomii oraz estetki. W hodowli istniało napięcie między wartością uzyskaną a odziedziczoną, to znaczy między zwycięzcami „najlepszych ras ”, wybranymi w konkursach, a psami „czystej krwi” o rodowodach wykazujących lepsze dziedzictwo.

To napięcie wskazuje na podziały wśród doggy people którzy byli dżentelmenami-amatorami i handlowcami-profesjonalistami. Ci pierwsi, głównie z wyższych sfer, określali się jako „miłośnicy psów”. Byli to mężczyźni (niewiele kobiet zajmowało się psami do lat 90. XIX wieku), którzy sami należeli do odpowiedniej hodowli, używali swojego języka. Twierdzili, że interesuje ich tylko długoterminowa poprawa stanu psów w kraju i widzieli siebie w walce z przedsiębiorcami, których nazywali „handlarzami psów”, zainteresowanymi jedynie krótkoterminowym zyskiem i sukcesem społecznym.

Rasy psów były powiązane z klasą i płcią. Psy sportowe były faworyzowane przez klasy wyższe, mimo że niewiele psów wystawowych było używanych w terenie. Właściciele klasy średniej chcieli modnych ras, które wskazywałyby na status i bogactwo. Panie wolały rasy miniaturowe, jak również przyjmując modne ikony takie jak Charty Rosyjskie. Byli hodowcy z klasy robotniczej, szczególnie buldogi, teriery i whippety. Widoczne były również tożsamości narodowe. Na przykład toczyły się spory o zróżnicowanie Skye od innych terierów i czy „imigranci”, tacy jak nowofundlandy, dog niemiecki i bassety, zostały poprawione na tyle, aby można je było zaliczyć do brytyjskich.

Celem było doprowadzenie każdego psa do standardów, stworzenie jednolitych populacji ras, a tym samym ulepszenie psów w kraju. W przypadku poszczególnych ras celem może być zmiana określonej cechy ze względu na smak i estetykę lub, bardziej radykalnie, stworzenie zupełnie nowej rasy poprzez dodanie lub odjęcie cech fizycznych. Najbardziej kontrowersyjną nową rasą tamtych czasów był Wilczarz irlandzki, który zniknął z Irlandii w połowie XVIII wieku, kiedy polowano na wilka. Jednak jeden człowiek postanowił odzyskać utraconą rasę, a jego historia ilustruje, jak nowe rasy zostały wynalezione kulturowo i materialnie.

George Augustus Graham (1833-1909) był angielskim, byłym oficerem armii indyjskiej mieszkającym w Gloucestershire. Dla ludzi epoki wiktoriańskiej wilczarz irlandzki był bestią legendarną, o której Pliniusz powiedział, że był wystarczająco duży, by zmierzyć się z lwem, a XVIII-wieczny francuski przyrodnik Comte de Buffon miał pięć stóp wzrostu. Graham założył, że jego krew nadal musi znajdować się u psów w Irlandii i przystąpił do jej odzyskania. Zaczynał w bibliotekach, zbierając opisy i rysunki, i wkrótce napotkał problem: nie było jednego fizycznego typu. Na jednym biegunie podobno przypominały chartów i potrafiły złapać wilka; na drugim, mówiono, że są dużymi, dogami niemieckimi , zdolnymi do powalenia i zabicia zdobyczy.

Tego można się było spodziewać przed przyjęciem rasy: psy gończe o różnych kształtach i rozmiarach były używane do polowania na wilki, a ważną rzeczą była ich zdolność do wykonywania pracy. Jednak w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XIX wieku Graham pracował nad nowym, standardowym pojęciem rasy i musiał zdecydować się na jeden typ fizyczny - wybrał charta. Narysował swój projekt, a następnie rozpoczął program hodowlany, aby zrealizować swój ideał.

Graham rozpoczął swoją działalność w Irlandii, kupując psy, które rzekomo nadal mają prawdziwą krew. Nie odniósł sukcesu w hodowli, więc zwrócił się do krzyżowania z psami szkockimi. Uważał, że jest to uzasadnione, ponieważ rasy są spokrewnione. Rzeczywiście, spekulowano, że był potomkiem wilczarza irlandzkiego, a zatem istniała pospolita krew. Po latach hodowli i selekcji zabrał psa swojego nowego projektu na wystawę Irish Kennel Club Show w Dublinie w 1879 roku.

Wybuchły kontrowersje. Reporter Freeman's Journal, najstarszej gazety nacjonalistycznej w Dublinie, odrzucił psy Grahama jako kundle i niegodne „naszej koncepcji rasy, która mogłaby mieć jego portret namalowany jako„ godło narodowe. Reporter prawdopodobnie kierował się wizerunekiem wilczarza irlandzkiego na nagrobku Stephena O'Donohoe, nacjonalisty, który stracił życie w ataku na policyjne koszary w Tallaght koło Dublina w 1867 roku.

Wersja Wilczarza irlandzkiego Grahama również została zaatakowana w Anglii. Rasa nie cieszyła się dobrym zdrowiem, a rozmnażanie było utrudnione, co było skutkiem nadmiernego chowu wsobnego. G W Hickman, hodowca psów gończych z Birmingham, odrzucił całe przedsięwzięcie. Twierdził, że „skoro takie zwierzę wymarło, każda próba jego ożywienia będzie po prostu mniej lub bardziej domysłową wytwórnią”. Był pewien, że stary irlandzki pies był w typie doga niemieckiego, a psy Grahama były stworzeniami „wnioskującymi, przypuszczalnymi i domysłami”.

Zmiany dokonane w psach w epoce wiktoriańskiej były rewolucyjne. Doprowadziło to do przyjęcia rasy jako jedynego sposobu myślenia i hodowli odmian psa. Ten materialnie przebudował ciała psów, a także ich genetykę. Związki kynologiczne na całym świecie, odpowiadając na ostatnią krytykę „psów rasowych”, zaczęły zmieniać standardy konformacji niektórych ras i zachęcać do różnorodności genetycznej. Nie wiadomo jeszcze, jak radykalne będą te zmiany, ale historyczne okoliczności, które ukształtowały wynalazek współczesnego psa, można odczytać jako udzielenie licencji nie tylko na przeróbkę poszczególnych ras, ale także na ponowne wyobrażenie sobie samej kategorii rasy.





#Pies#Rasa#Epoka_wiktorianska#XIX_wiek#1800
{}× 9
Komentarze
@jatymyoni
@jatymyoni · około rok temu
Ciekawe i znowu jestem ciut mądrzejsza .
{}× 2
@Christina
@Christina · około rok temu
Dziękuję, to tak tylko z okazji Międzynarodowego Dnia Psa 🐾.
{}× 1
@katapika
@katapika · około rok temu
Ale ciekawy tekst, przeczytałam z wielką przyjemnością.
{}× 1
@Christina
@Christina · około rok temu
Bardzo się cieszę :)
{}× 1
@Airain
@Airain · około rok temu
Chylę czoła przed taką kopalnią wiedzy o XIX wieku!
{}× 1
@Christina
@Christina · około rok temu
Dziękuję, XIX wiek i wszystkie jego odcienie fascynuje mnie od dobrych dwunastu lat. Nazbierałam trochę informacji ale jakoś nie było się z kim dzielić, cieszę się że tutaj mogę dzielić się ciekawostkami.
{}× 3

Archiwum

{}

2020

  • O nas
  • Kontakt
  • Pomoc
  • Polityka prywatności
  • Regulamin
  • © 2021 nakanapie.pl
    Zrobione z {} na Pradze Południe