Jeździec Miedziany

Jeździec Miedziany
9.15
Ocena 9.15 na 10 możliwych
Na podstawie 91 ocen kanapowiczów
pierwsza część trylogii o wielkiej miłości Rosjanki i Amerykanina uczucie, które...
pierwsza część trylogii o wielkiej miłości Rosjanki i Amerykanina uczucie, które pozwoliło przetrwać koszmar blokady Leningradu epicka narracja; nagłe zwroty akcji, tajemnica, zdrada, ucieczka Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jes...
Pełny opis
Data wydania: 2007
ISBN: 978-83-247-0765-2 ( 9788324707652 )
Wydawnictwo: ŚWIAT KSIĄŻKI
Stron: 720
puchar @dioxidin2002 @dioxidin2002 pierwsza opinia

Dzięki takim kanapowiczom jak ty, ta strona może się rozwijać.

Recenzje

miało być oklepane, a tu wow
O tej książce bym pewnie nie słyszała gdyby nie to, że gdzieś rok temu czytałam „Białą wilczycę”, która porównywana była między innymi do nieznanego mi „Miedzianego jeźdźca”, lubię książki z wielką historią w tle. I tak ciągle miałam w pamięci żeby nabyć, bo w mojej bibliotece nie było. I tak zaws...
Jeździec Miedziany
Tę książkę przeczytałam w ramach wyzwania literackiego "Rosja w literaturze".Jej autorka urodziła się w Leningradzie w rodzinie desydenckiej.Jako 10-letnia dziewczynka wraz z dziadkami i rodzicami doświadczonymi przez komunizm wyemigrowała do USA.Główną bohaterką książki jest 17-letnia Tatjana Mieta...
Napisz swoją opinię

Opinie

@Soshy
@Soshy 2015-01-15
Przeczytane (2015-01-15)
Po raz kolejny skusiłam się na książkę zachęcona w głównej mierze niezwykle pochlebnymi opiniami czytelników, ale nie tylko: ważną rolę odegrała tutaj wojna, zwłaszcza, że widziana jest oczami mieszkańców Związku Radzieckiego, a tego typu historii niewiele czytałam. I cóż, rozczarowałam się. Błędów merytorycznych odnośnie wątków historycznych nie dotykam, za małą mam na ten temat wiedzę i wielu po prostu nie dostrzegłam, dowiadując się o nich z opinii innych osób. Pozostałych błędów natomiast autorka także się nie ustrzegła, co nieco denerwowało (słynna obrączka). W dalszej kolejności – bohaterowie. Zaczynając od głównych postaci – Tatiany, infantylnej (co można jednak jej wybaczyć, ma w końcu dopiero 17 lat, prawie dziecko), dobrej do granic możliwości, niezwykle upartej i momentami głupio nierozsądnej, która w dodatku w błyskawicznym tempie przechodzi wielką metamorfozę – od nastolatki, która nigdy w życiu nie robiła nawet samodzielnie zakupów, do nieustraszonej i ofiarnie niosącej pomoc każdemu potrzebującemu kobiety, poprzez Aleksandra – ucieleśnienie wszelkich męskich cnót, poczynając od nieziemskiego wprost wyglądu na niesamowitej odwadze i męstwie kończąc, a przy tym niezwykle porywczym, agresywnym i brawurowym (zgłasza się chociażby na ochotnika do sprawdzenia czołgiem, czy lód na zamarzniętym jeziorze wytrzyma jego ciężar – nie wytrzymał…, a to wszystko po tym, jak obiecał swej ukochanej, że „będzie na siebie uważał"). To właściwie jedyne w miarę pozytywne postaci tej historii, cała reszta, włącznie z rodziną Tatiany (może poza jej dziadkami) to egoistyczni, myślący jedynie o swoich potrzebach ludzie. Cała historia wojennych „przygód” i wielkiej miłości Tatiany i Aleksandra tchnie infantylnością, jest dla mnie mało realna, za dużo w niej niezwykłych zbiegów okoliczności i „farta”, dzięki czemu wychodzą cało z każdej opresji, kiedy wszyscy dookoła giną, im się „jakoś” udaje. Dialogi są tak napuszone i poetyckie, że przez to tracą cały swój realizm, a sceny erotyczne, których w drugiej połowie książki jest naprawdę bardzo, bardzo wiele, są dla mnie po prostu żenujące i wywołujące śmiech, jak gdyby to autorka, a nie główna bohaterka, miała 17 lat. Takich momentów jest w książce bardzo wiele, także na zakończenie – Tatiana, będąca w ciąży, przedostaje się na front do swego ukochanego, czołga się po zamarzniętym lodzie jeziora, by go ratować z opresji, dźwiga go, przetacza mu swoją krew, je jak jej się przypomni, a do tego zapada na gruźlicę, po czym rodzi zdrowe dziecko, prawie tego nie zauważając – cud nad cuda. I chyba właśnie takie momenty popsuły mi zupełnie odbiór tej książki, nie wiem czy jestem za mało romantyczna, czy za bardzo oczekuję od takich powieści po prostu realizmu (w końcu to nie sci-fi czy fantasy) i poważnie zastanawiam się, czy sięgnę po dalsze części losów Tatiany i jej ukochanego, nie lubię bowiem pozostawiać książki niedokończonej, ale w tym wypadku chyba mogę. Chyba, że pierwsza część czegoś autorkę nauczyła i wyciągnie z tego budujące wnioski.
NI
@niki0123456789 2012-05-05
Przeczytane (2014-04-13)
Jejku! To było piękne! Przyznam szczerze, że nie lubię literatury wojennej czy historycznej- po prostu mnie nie ciągnie, ale po przypadkowym odkryciu jej przez koleżankę, i po tym jak kolejno przeczytało ja 5 osób z klasy i każda ją poleciła (mimo tego, że miały różne upodobania jeśli o literaturę chodzi) postanowiłam zerknąć, cóż takiego w niej jest. Przeraziła mnie trochę liczba stron, bo czytuję raczej krótsze książki, ale parłam na przód i czytałam..cały weekend majowy i nie żałuję! Absolutnie nie! Książka świetna, piękna historia prawdziwej pierwszej miłości. Miłości w czasie wojny. Miłości, dla której warto żyć, i za która warto oddać życie. Po prostu mnie urzekła, nie mogę się doczekać, aż dorwę się do następnej części i jeszcze kolejnej. Muszę wiedzieć jakie były dalsze losy Tatii i Szury... och! Jacy oni cudowni! Jedno odda życie za drugie, nie przeżyje bez drugiej połówki. Potrafią wyczytać wszystko ze swoich twarzy, z oczu, z drżenia ciała. Jestem pewna, że Tania będzie chciała odnaleźć Aleksandra, że wyciągnie go z tego koszmaru, bo nie jest w stanie żyć bez swojego ukochanego. To jemu wszystko oddała..oddała mu serce. Ale już więcej nie będę zdradzać i się domyślać, tylko będę czytać dalej:p. Oczywiście bardzo dobre opisy głodu w Leningradzie. Wcześniej nie zdawałam sobie nawet sprawy jak ogromna to była tragedia. Pomimo tej pomyłki z obrączką Aleksandra, która ciągle nie dawała mi spokoju i tak jest super! Polecam książkę każdemu, naprawdę każdemu! :)
@AnnaKa26
@AnnaKa26 2011-04-27
Przeczytane (2011-04-27)
Wspaniala!Chociaz nie...Cudowna! Ksiazka ta ma wszystko to co poszukuje i kocham w ksiazkach: duzo emocji, ciekawosc nastepnej strony, napisana w taki sposob,ze czlowiek przenosi sie w czasie i razem z bohaterami przezywa ich perypetie,a w tej pozycji bylo ich na prawde duzo. Spotkalam sie z opiniami,iz wedlug niektorych bylo za duzo erotyki,ale czy na pewno? Po prostu z wielka dokladnoscia zostaly opisane wszystkie uczucia-tak jak pierwsza wielka milosc i pozadanie,a to pozwala wlasnie wczuc sie i zrozumiec dokladniej Tatiane i Aleksandra...To wlasnie Oni uswiadomili mi jakie ciezkie chwile i zycie jest w trakcie wojny,jak smakuje ostatni okruszek chleba i ile oznacza siła czlowieka,wiara i nadzieja,ktora nie opuscila ich do samego konca. Polecam wszystkim ta pozycje,a ja juz nie moge sie doczekac nastepnej czesci,ktora z pewnoscia rowniez mnie nie zawiedzie:)
@bozbar
@bozbar 2011-11-17
Przeczytane (2011-11-17)
W czerwcu 1941 roku w Leningradzie siedemnastoletnia Tatiana Mietanowa poznaje młodego oficera Armii Czerwonej – Aleksandra Biełowa. Ona siedzi na ławce na przystanku, jedząc lody i podśpiewując pod nosem, gdy wokół trwa chaos, on przystaje oczarowany jej spokojem i beztroską. Ich oczy spotykają się i odtąd należą już do siebie. Nie mogą żyć bez siebie i nie mogą być ze sobą. Książka wyzwala wiele emocji – i tych dobrych, i złych. Momentami bawi, irytuje, ale też głęboko wzrusza. Co mnie w tej powieści irytuje? Zupełnie niepotrzebne w tej powieści opisy erotyczne oraz nieznajomość realiów ZSRR. Powieść , mimo tych niedociągnięć czyta się świetnie .
@lily10
@lily10 2012-12-05
Przeczytane (2012-12-05)
Nie sposób się nie zgodzić z poprzednimi komentarzami. Nie mogłam spać, na początku przez to, że nie mogłam się oderwać od lektury, potem, bo przeżywałam losy bohaterów. Ta książka wiele we mnie zmieniła... Wiem, że może do bardzo ambitnych nie należy, chociażby właśnie przez opisy erotyczne, które ciągnęły się za długo. Pomimo tego, ta książka może doprowadzić człowieka do głębszych refleksji... Jakich? Myślę, że każdy będzie miał swoje.
@Lloret
@Lloret 2010-08-06
Przeczytane (2010-08-06)
Mimo że muszę zgodzić się z przedmówcami - książka Paulliny Simons nie jest wolna od wad, nie potrafię się powstrzymać od piania na cześć całej Trylogii, z której pierwsza część niewątpliwie pozostaje moją ulubioną. Piękna historia miłości, realistyczny opis głodu w Leningradzie i przyjemny styl autorki sprawiają, że książka jest naprawdę godna polecenia :)
@atram_78
@atram_78 2009-12-31
Przeczytane (2007-07-28)
Jestem zachwycona trylogią Paulliny Simons! Pomimo pewnych mankamentów (błędy w treści popełnione przez autorkę oraz zbyt dużo erotyki) oceniam całość na 6! Cudowna historia, wspaniali bohaterowie za którymi z pewnością będę tęskniła! Raczej nie czytam dwa razy tych samych książek, ale dla "Jezdzca miedzianego" i pozostałych części zrobię chyba wyjątek. :-)
MA
@majsterek8 2014-06-18
Przeczytane (2014-06-18)
NR 1 na mojej liście chciałoby się powiedzieć ''taka miłość się nie zdarza''. Książka ma dla mnie wszystko: wielką miłość i namiętność z historią w tle. Ciekawych boahaterówi i trzymającą w napięciu fabułę. Od kiedy ją przeczytałam żadna książka już mnie tak nie wciągnęła.
@heroiczna
@heroiczna 2010-08-11
Przeczytane (2010-08-10)
Oczarowała mnie ta książka. Niesamowita historia o miłości - tak, zdecydowanie tak. W niektórych momentach, zachowanie Aleksandra mnie rozczarowało. Ale ogólnie książka w pełni - jak dla mnie - zasługuje na '5'.
@aneta6
@aneta6 2012-01-25
Przeczytane (2010-09-08)
Wspaniała najlepsza książka jaką ostatnio czytałam. Wzruszająca, pełna emocji, przeczytałam ja w dwa dni, a następnie pojechałam kupić kolejne części. Polecam wszystkim