Dawid zwycięża Goliata

Recenzja książki Wesele Figara

@Christina@Christina · 2021-03-18


Podobnie jak autor, Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, Wesele Figara miało długą, znakomitą historię.Ukończona w 1780 r. Sztuka była wystawiana na francuskiej scenie dopiero w 1784 r. Beaumarchais napotkał wiele przeszkód przy produkcji swojej komedii. Sprzeciwiali się oficjalni francuscy cenzorzy, a także król Ludwik XVI. Komedia była skandaliczna, ponieważ przedstawiała szukające przyjemności, niekompetentnego szlachcica. Kwestionując od dawna francuski system klas społecznych, który stanowił podstawę francuskiego organu zarządzającego, była także rewolucyjna. Arystokracja, która stanowiła wdzięczną publiczność sztuki, rozumiała jej wywrotowy charakter, ale nadal uczestniczyła w pokazach w rekordowych ilościach.

Wesele Figara zasługuje na pochwałę za ważne przesłania społeczne, subtelny dowcip, mistrzostwo komizmu i żywy dialog; wielu uczonych uważa, że ta sztuka jest arcydziełem Beaumarchais'a. Jednak sztuka zajmuje również ważne miejsce w rozwoju teatru francuskiego. To sztuka, w której arystokracja staje w obliczu zbliżającego się upadku. Triumf Figara, służącego szlachcica, oznacza zwycięstwo zdolności nad prawem pierworodztwa. Jako taki, Beaumarchais zapowiada burzliwe wydarzenia 1789 roku, roku, który przyniósł Rewolucję Francuską i upadek ustalonego we Francji systemu klasowego.

Od najwcześniejszych odczytów we Francji „Wesele Figara” wzbudziło zaniepokojenie krytyką systemu klas społecznych przez Beaumarchais'a. Ten system, obowiązujący od średniowiecza, stawia członków arystokracji na stanowiskach władzy i władzy wojskowej, nawet jeśli nie zasługują na to.

Spisek Figara przeciwko swojemu panu jest uzurpacją arystokratycznej władzy. Jego czyny dosłownie demonstrują kilka śmiałych twierdzeń: że autorytet jest wyznaczony jedynie z racji urodzenia, a nie wartości, i że jego własne pragnienie jest najważniejsze dla hrabiego. On i Hrabia rywalizują wtedy o Suzanne, a Figaro - bardziej godny człowiek - wygrywa. Figaro również nieustannie wyraża pogardę dla arystokracji, nie przepuszczając okazji do krytykowania klasy wyższej. Wskazuje między innymi na ich brak inteligencji i luźną moralność.

Monolog Figara zawiera najbardziej zjadliwą krytykę klasy arystokratów. W tym przemówieniu zwraca szczególną uwagę na przypadkowość, która daje niektórym ludziom władzę nad innymi. „Co zrobiłeś, aby zdobyć tyle korzyści?” zastanawia się. Zapewnia jedyną trafną odpowiedź: „Zadałeś sobie trud, aby się urodzić, nic więcej. Poza tym jesteś dość pospolitym człowiekiem ”. Figaro następnie zapewnia, że członkowie klasy sług, tacy jak on sam, muszą używać swojego sprytu, strategii i umiejętności tylko po to, aby przetrwać; dlatego wyraźnie mają bardziej naturalne zdolności.

Intryga sztuki koncentruje się wokół cudzołożnego pragnienia hrabiego wobec Suzanne. Hrabia, znudzony żoną, zwrócił się ku narzeczonej Figara. To, że jest narzeczoną jego lojalnego sługi, w najmniejszym stopniu mu nie przeszkadza, co wyraźnie pokazuje, jak szlachcice tacy jak on traktowali sprawy ze swoimi podwładnymi. Rzeczywiście, ten doświadczony włóczęga, oprócz Suzanne, ściga w swojej posiadłości inne młode, atrakcyjne kobiety.

Pomimo bycia nie wiernym hrabia wpada w furię, gdy wierzy, że jego żona jest lub może być w przyszłości niewierna. Wypędza Cherubina z posiadłości, ponieważ ujawnia jego miłość do hrabiny. Zakłada, że powodem, dla którego jego żona nie otwiera drzwi do szafy, jest to, że w pokoju jest mężczyzna. Kiedy widzi Suzanne ubraną w ubrania swojej żony, która najwyraźniej uległa uwiedzeniu Figara, rzuca się, by zaatakować służącego. Odmawia wybaczenia swojej „żonie” i nie widzi w sobie hipokryzji, mimo że żona mu wybacza.

Figaro kwestionuje także wierność ukochanej. Chociaż powiedział Marceline, że wybaczy Suzanne wszystko, nawet niewierność, wpada w furię, gdy wierzy, że przyjmuje łaski hrabiego. Jego zazdrość prowadzi go do gaju wiązów, aby mógł zobaczyć, co się stanie. W tym przypadku przypomina hrabiego w szybkiej akceptacji niewierności kochanka.

Sposób, w jaki mężczyźni w przedstawieniu traktują kobiety, pokazuje, jak społeczeństwo w czasach Beaumarchais'a traktowało role płciowe. Kobiety zmagały się z wielką nierównością. Często podlegały kaprysom swoich mężów lub opiekunów. Na przykład Suzanne nie może poślubić Figara, chyba że jej wujek Antonio na to pozwoli, a Hrabia grozi, że wyrzuci Hrabinę do jej pokoju „na długi czas!” jako karę.

Co najważniejsze, chociaż Hrabia szczęśliwie i od niechcenia angażuje się w sprawy pozamałżeńskie, jego żonie „nigdy” nie można wybaczyć tego samego. Stosunek hrabiego do żony - i stosunek Figara do Suzanne, kiedy wierzy, że zaraz będzie miała romans - pokazuje, że kobiety były postrzegane jako przedmioty należące do ich kochanków. Z tego punktu widzenia kobiety tracą „wartość”, gdy dopuszczają się niewierności. Na podstawie poszlak Figaro rozważa nawet „porzucenie jednej żony i poślubienie drugiej”. Takie groźby pokazują, że wartość kobiety - wynikająca wyłącznie z jej wierności i cnoty - odbija się na mężczyźnie, który ją posiada.

Fabuła wykreślona przez hrabinę i Suzanne pokazuje jednak kobiety próbujące podważyć tę wąską rolę płciową, a hrabina wyraźnie zabrania Suzanne opowiadania Figaro o planie. Rzeczywiście, wszyscy kluczowi gracze w planie to kobiety. Co ważne, plan Figara przechytrzenia hrabiego nie działa, ale hrabiny tak; ona i Suzanne same opracowują i wykonują plan, aby ocalić cnotę pokojówki i zwrócić hrabinie uczucia hrabiego.

Monolog Figara spowalnia tempo sztuki w kluczowym momencie, ale pokazuje, że posiada on większą głębię, niż sugerowałyby jego poprzednie wybryki komiczne, a także jego irracjonalna zazdrość. Na szerszym poziomie tematycznym, monolog rzuca wyzwanie tradycji francuskiego społeczeństwa, która szanuje bogactwo i pozycję ponad zasługi. Niektórzy krytycy zinterpretowali komentarz Figara na temat społecznych nadużyć arystokracji jako zapowiedź zbliżającej się rewolucji francuskiej i końca systemu klasowego.

Sztuka Beaumarchais'a, choć komiczna, nigdy nie stroni od palących problemów społecznych. Jednak używa pośredniej satyry, opierając się na śmiesznym zachowaniu swoich bohaterów, aby wyrazić swoją opinię. Przykładem pośredniej satyry jest sytuacja, w której hrabia jest zmuszony do ukrycia się za krzesłem w pokoju Suzanne.

Głównym przedmiotem satyry Beaumarchais'a są członkowie arystokracji. Wcielona w postać hrabiego arystokracja jest postrzegana jako próżna, głupia, egocentryczna, rozwiązła i nieuczciwa. Postać sędziego, stanowi kolejny dobry przykład tego, jak Beaumarchais używa satyry w tym przypadku do ataku na wymiar sprawiedliwości. Jąkający się Bridlegoose jest całkowicie nieskuteczny i głupi. Ma duże trudności ze zrozumieniem przedstawionych mu faktów w sprawie Figara.Chociaż jego pozycja jako sędziego - pozycja, którą wykupił - wydawałaby się wymagać wyrażenia opinii, on ciągle tego odmawia. W rzeczywistości jego opinia wcale nie jest potrzebna, ponieważ hrabia jest ostatecznym autorytetem w sądzie; podejmuje decyzję, dewaluując w ten sposób Bridlegoose, odbierając to, co powinno być jego główną funkcją.

Sztuki Beaumarchais'a „Cyrulik sewilski”, „Wesele Figara” i „ Występna matka” składają się na jego trylogię o hrabim Almavivie. Cyrulik sewilski, pierwsza gra trylogii, skupia się na udanym planie Figara, by zdobyć Rosine (hrabinę Almavivę) dla hrabiego. Wina matki odnajduje hrabiego i hrabinę oraz ich lojalnych sług Figaro i Suzanne, mieszkających we Francji.

Beaumarchais wykorzystuje pierwszą sztukę w swojej drugiej. Na przykład zaniedbał napisanie nowych opisów niektórych postaci w dramacie Wesela Figara; zamiast tego opisuje je jako „takie same jak w Cyruliku sewilskim”. Jednak Beaumarchais w znaczący sposób odrywa się od wcześniejszej sztuki. Przede wszystkim odwraca postać hrabiego z dzielnego romantyka na podstępnego człowieka. Hrabia zniósł „prawa szlachcica” - po ślubie z Rosine w pierwszej sztuce, ale próbuje wykorzystać je w Weselu Figara.

Beaumarchais po raz pierwszy ukończył Wesele Figara w 1780 r. Chociaż Comedié Française przyjął go do produkcji we wrześniu 1781 r., Zajęło to kilka lat, zanim sztuka uzyskała aprobatę oficjalnych cenzorów ze względu na jej temat buntu. W tym okresie był jednak grany na salonach i na dworze, gdzie wzbudzał sprzeczne opinie wśród publiczności. Madame Campan doniosła w swoich Mémoires, że król Ludwik XVI potępił sztukę, głosząc: „To jest nienawistne, nigdy nie zostanie zagrane ... Ten człowiek kpi z wszystkiego, co należy szanować w rządzie”. Po prywatnym wystawieniu sztuki na cześć jego brata, król ustąpił. Beaumarchais dokonał również kilku edycji sztuki, w tym zmiany lokalizacji sztuki ze współczesnej Francji na starą Hiszpanię, co uczyniło komedię mniej kontrowersyjną.

Premiera Wesela Figara ostatecznie odbyła się w kwietniu 1784 roku w Comedié Française, choć walka o wystawienie sztuki jeszcze się nie skończyła. Suard, jeden z cenzorów, który odmówił wyrażenia zgody, nadal atakował Beaumarchais'a. Kiedy Beaumarchais dał do zrozumienia, że planuje zignorować Suarda, ponieważ musiał walczyć z „lwami i tygrysami”, aby zdobyć aprobatę dla sztuki, król wierząc, że Beaumarchais uwzględnił go w tej charakterystyce, wtrącił go do więzienia. Jednak Beaumarchais został uwolniony piątego dnia po przeprosinach króla.

Wesele Figara było natychmiastowym, głośnym sukcesem wśród arystokratycznej publiczności. Pomimo krytyki porządku klasowego, spektakl cieszył się w teatrze rekordowym wynikiem. Jednak, jak pisze Joseph Sungolowsky w Beaumarchais, „XVIII-wieczna publiczność nie omieszkała dostrzec daleko idących społecznych i politycznych implikacji Wesela pośród jego radości”. Baronne d'Oberkirch była arystokratką, która poszła obejrzeć sztukę i była zła na siebie, że się z niej śmieje „szlachta okazywała wielki brak taktu w oklaskiwaniu go, co było niczym innym jak uderzeniem się w twarz. Śmiali się na własny koszt ... Jeszcze za to odpokutują ... ”.

Mimo swojej popularności, spektakl i jego autor nadal spotykali się z krytyką ze względu na zadziwiające tematy, które przewijały się w tym długim spektaklu. Po roku pracy Beaumarchais napisał obszerną przedmowę do pracy, w której bronił jej moralności. Beaumarchais twierdził między innymi, że nigdy nie zamierzał krytykować francuskiej arystokracji, sędziów czy wojska.

Jednym z najbardziej szokujących pomysłów, jakie zrodziła sztuka, było to, że szlachcic i plebejusz mogą wdać się w konflikt, który ostatecznie wygrał członek niższej klasy. Przez lata krytycy rozważali ilustrację walki klas.

Podtytuł Wesela Figara, „Pojedynczy szalony dzień”, wskazuje na złożoność intrygi, która napotyka Figaro i inne postacie w dniu jego proponowanego małżeństwa. To, na co ani tytuł, ani podtytuł nie wskazują, to jednak poważniejsze kwestie, które Beaumarchais porusza w swojej sztuce. Jednym z najważniejszych przekazów, które doprowadziło do początkowej cenzury sztuki, jest to, że niższe klasy powinny mieć możliwość stawienia oporu, a nawet konkurowania z klasami wyższymi. O ile [sztuka] rości sobie prawo nieślubnego dziecka, kobiet i jednostki do korzystania z jego wolności i uzyskania sprawiedliwego procesu, pozostaje ona wiecznie uniwersalna. Mimo frywolności spektakl nie traci z oczu istotnych problemów społecznych, jakie stawia.

Spektakl zamyka seria dziesięciu krótkich zwrotek. Chociaż ten fragment jest nazywany „rozrywką”, co sugeruje, że jego celem jest jedynie rozbawienie publiczności, Beaumarchais nasycił krótkie piosenki ważnymi przesłaniami. Suzanne śpiewa drugą zwrotkę, potępiając społeczeństwo, które pozwala mężowi zdradzić żonę, ale nakazuje, aby jeśli ona podobnie „oddała się kaprysowi”, zostanie ukarana. Suzanne konkluduje, że ten podwójny standard istnieje tylko dlatego, że doprowadzili go mężczyźni, którzy są płciami dominującymi. Werset Hrabiny odrzuca fałszywe cnoty i zaleca, by kobiety oceniać na podstawie ich uczciwości. Ostatnie dwa wersety przypominają widzom o zwróceniu uwagi na kwestie moralne poruszone w sztuce. Suzanne przyznaje, że choć spektakl jest „szalony, ale wesoły”, to publiczność powinna „zaakceptować ją jako całość”; to znaczy, ciesz się „wesołością” sztuki, ale rozpoznawaj prawdy, które ona mówi. W ten sposób Beaumarchais błaga publiczność, aby zwracała uwagę na własne zachowanie moralne.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Wesele Figara
2 wydania
Wesele Figara
Pierre Augustin Caron de Beaumarchais
{}8.6/10
Seria: Arcydzieła Literatury Światowej
"Wesele Figara" jest sztuką jedyną i w swoim rodzaju nie przypominającą absolutnie niczego, dziełem, w którym pisarz dał całego siebie. Z niego jest ów Figaro, (...) ze swą aż nadto bogatą przeszłości...
Komentarze
Wesele Figara
2 wydania
Wesele Figara
Pierre Augustin Caron de Beaumarchais
{}8.6/10
Seria: Arcydzieła Literatury Światowej
"Wesele Figara" jest sztuką jedyną i w swoim rodzaju nie przypominającą absolutnie niczego, dziełem, w którym pisarz dał całego siebie. Z niego jest ów Figaro, (...) ze swą aż nadto bogatą przeszłości...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Pozostałe recenzje @Christina

Wędrowne duchy
Duchy i morze

 Upiorny uśmiech Uśmiech rictus (znany w medycynie jako risus sardonicus) to mrożące krew w żyłach zjawisko pośmiertne, które pozostawia na zwłokach zębaty uśmiech...

{} Recenzja książki Wędrowne duchy
Król w Żółci
Mityczny bóg

 Naprawiacz reputacji Pierwsza historia wprowadza nas w świat niestabilności, ironii i bezsensowności. To świat wywrócony do góry nogami, taki, w którym czas i log...

{} Recenzja książki Król w Żółci

Nowe recenzje

Zabij mnie, tato
⭐RECENZJA⭐
@szpaczek444:

⭐RECENZJA⭐ Psychopatyczny morderca zostaje zwolniony z więzienia. Mimo obserwowania przez policję, nikt nie wie gdzie ...

{} Recenzja książki Zabij mnie, tato
(Nie)piękność. Ile jest warta Twoja uroda?
Czy jesteś piękna?
@stos_ksiazek:

"(Nie)piękność" ma intrygujący tytuł oraz przyciągającą wzrok okładkę. To właśnie te dwie rzeczy zachęciły mnie do prze...

{} Recenzja książki (Nie)piękność. Ile jest warta Twoja uroda?
Kocia Szajka i ucho różowego jelenia
Kocia szajka
@WystukaneRe...:

Czy seria kocia szajka to książki, które będą ciekawe dla dorosłego czytelnika czy to jednak dziecięca literatura? Oso...

{} Recenzja książki Kocia Szajka i ucho różowego jelenia
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe