Recenzja książki Pieśń o starym żeglarzu

Nie masz zbrodni bez kary.

Autor: @Christina ·{}13 minut
{} 2021-09-24 {} 1 komentarz {} 12 Polubień

Rymy o sędziwym marynarzu jest pierwszym wierszem Lyrical Ballads, wspólnym wysiłkiem Samuela Taylora Coleridge’a i Williama Wordswortha, mającym na celu zbadanie nowych kierunków w poetyckim języku i stylu oraz odejście od formalnej i wysoce stylizowanej literatury XVIII wieku Zbiór ten jest uważany przez wielu krytyków za pierwszy wyraz tego, co stało się ruchem romantycznym w poezji angielskiej. Wkład Coleridge’a Rymy o sędziwym marynarzu został napisany na wzór formy, języka i stylu wcześniejszych ballad, ale zawierał romantyczne cechy z wykorzystaniem nadprzyrodzonych i gotyckich obrazów. Pierwsza publikacja poematu w 1798 roku została przyjęta z niewielkim entuzjazmem. Kilku krytyków sprzeciwiało się nadużywaniu przez Coleridge’a staroangielskiego i (w tym Wordsworth) nadmiernej ekstrawagancji jego nadprzyrodzonych obrazów. Następnie Coleridge, w wydaniu z 1800 roku, usunął wiele gotyckich elementów i przestarzałych słów. Jednak w wydaniu swoich zebranych wierszy z 1817 r., Sybilline Leaves, Coleridge zmienił część języka, który wcześniej usunął. Ponieważ fabułę i temat uznano za zagmatwane, dołączył także marginesową glosę, czyli zbiór notatek, wyjaśniających akcję wiersza. Jest to wersja , która obecnie pojawia się w większości antologii i podręczników.


W najprostszym ujęciu Rymy o sędziwym marynarzu są opowieścią o zbrodni, karze i odkupieniu: żeglarz strzela do albatrosa (ptaka szczęścia) i zostaje za ten czyn surowo ukarany przez obcą siłę. Jednak ucząc się kochać, Żeglarz częściowo zbawia samego siebie: z powodu swojej pokuty musi wędrować po ziemi i opowiedzieć swoją historię, wyjaśniając ludziom, z którymi się spotyka, lekcje, których się nauczył. Poza tym podstawowym poziomem zrozumienia krytycy rzadko zgadzają się na standardową interpretację wiersza. Bogactwo i różnorodność obrazów, złożoność symboli i wielość poziomów znaczeń sprawia, że „Rymy o sędziwym marynarzu wciąż zachowują dla czytelnika swoją magię.

Wiersz obraca się wokół pojedynczej akcji, zabicia ptaka i straszliwych konsekwencji. Reperkusje zbrodni Marynarza są na początku zastanawiające. Bez względu na to, jak okrutne mogło być to zabójstwo, dlaczego dwustu ludzi miałoby zginąć, a sam Żeglarz zostałby prawie doprowadzony do szaleństwa?

Ale czynu Marynarza nie można oceniać w prosty sposób, ponieważ jest to coś znacznie więcej niż przestępstwo świeckie, jak napad na bank czy nawet zabicie człowieka.O tym, że morderstwo ma głęboko religijny charakter, świadczy utożsamienie martwego albatrosa z Chrystusem. Zabicie ptaka było czymś więcej niż zwykłą zbrodnią, ponieważ naruszało święty porządek natury, porządek obejmujący to, co widzialne i niewidzialne, duchowe, naturalne i ludzkie. Uwzględniając Ducha Polarnego i inne duchy, albatrosa, lód i morze, słońce i księżyc, a także ludzi na statku. Wszystkich łączy misterna seria powiązań, których Starożytny Żeglarz jest zupełnie nieświadomy. Potrafi bez namysłu zabić Albatrosa. Ale podobnie jak grzech Adama, prosty akt zjedzenia jabłka, przemoc Marynarza wymaga surowej kary.
Podobnie jak biblijny Adam, który zjadł jabłko, ponieważ chciał być jak sam Bóg, Marynarz stawia się na równi z Bogiem ponad naturą.Według niego ludzie są miarą wszystkich rzeczy. W takiej kolejności może zabić ptaka bez namysłu; dla niego nie ma głębszego porządku moralnego. Po śmierci innych stało się jasne, że Marynarz uważa, że ludzkość jest lepsza od reszty natury.

Podobnie jak w historii Adama i Ewy, po grzechu Marynarza następuje odkupienie. Wpatrując się w ocean, widzi ławice węży morskich lśniących w świetle księżyca. Ten moment jest punktem zwrotnym wiersza i odzwierciedla przypadkowe, nieświadome morderstwo ptaka. Może wydawać się dziwne, że taka chwila może go uratować.Co ważne, zmieniła się jego istota, natura, która doprowadziła go do zabicia albatrosa w pierwszej kolejności. Marynarz uświadamia sobie, że nie miał z tą zmianą nic wspólnego – to był dar od wyższej mocy. Nikt nie może wybrać miłości. Miłość jest darem, który wypływa z serca; albo kochamy, albo nie.

W chwili, gdy pobłogosławi wodne węże, zostaje zbawiony i może wrócić do domu. Jego kara była surowa: śmierć załogi, pragnienie i straszne wizje. Ale nadal nosi ze sobą swoją winę, nawet po odkupieniu. Kiedy Marynarz wraca do swojego kraju, zwraca się do pustelnika. Wyznaje swoją winę pustelnikowi. Ale po przebaczeniu, pokuta Marynarza trwa. Tak więc wędruje po ziemi opowiadając swoją historię, aby „uczyć” innych.

Wyobraźnia odgrywa szczególną rolę w poemacie. W wierszu wyobraźnia ma moc transformacyjną. Jest to szczególna forma wiedzy, bardziej prawdziwa i wnikliwa niż inne formy. Marynarze stosują naukowe podejście do życia i dlatego błędnie interpretują wiele wydarzeń duchowych i ich konsekwencje. Ich rozumowanie jest powierzchowne i nie wychodzi poza ich ograniczony chwilowy interes własny. Brakuje mu jakiejkolwiek szerszej podstawy moralnej. Marynarz i jego ludzie nieświadomie popłynęli do wszechświata pełnego duchów, upiornych statków i lodu, których nie można poznać zwykłymi sposobami percepcji. Nikt na statku nie jest świadomy głębszych rzeczywistości otaczających statek. Żeglarz nie zdaje sobie sprawy z miejsca albatrosa w tajemniczym niewidzialnym porządku i zabija go. Nie rozumie swojego miejsca na świecie. Świat, w którym się znajduje, nie może być ogarnięty zwykłym rozumem. Ma kształt i wrażenie snu, w którym nie obowiązują już zasady logiki. Można go pojąć tylko wyobraźnią.

W poemacie wyobraźnia reprezentowana jest przez wiejący wiatr i światło księżyca oświetlające morze. Pierwszym znakiem jest pojawienie się Albatrosa. Marynarz zabija ptaka, a jego karą jest pozostawienie go samego na gnijącym statku, gdzie reszta załogi nie żyje.
Świat bez wyobraźni jest światem martwym i jest to świat, który Marynarz wybiera z powodu zamordowania ptaka.Duch wyobraźni jest tam, w postaci Ducha Polarnego głęboko pod wodą. Duch Polarny jest jak duch twórczy; pojawia się niezauważalnie i może być łagodny lub destrukcyjny. Marynarz sam jest jak martwy człowiek, skazany na śmierć za życia. Marynarz w końcu odwraca się z niesmakiem od otaczającego go pustego świata.

Drzwi wyobraźni otwierają się przed nim, gdy odwraca się od powierzchownego świata percepcji zmysłowej. Księżyc wschodzi, świeci nowe światło i objawia się inny świat. Stworzenia morskie wyglądają tak odmiennie, że normalna, logiczna mowa ich nie opisuje. Można tego doświadczyć tylko bezpośrednio.

Po swoim doświadczeniu w świetle księżyca Marynarz uświadamia sobie, że we wszechświecie istnieje porządek moralny. Wie, że ten porządek obejmuje jego i każdą inną istotę. Kiedy duch powietrza opisuje niekończący się łańcuch miłości, który wiąże wszystkie istoty. Bezsensowne morderstwo Marynarza przerwało ten łańcuch. Następnie, wędrując po ziemi, pozostaje bardzo wrażliwy na tę świadomość i stara się ją zakomunikować Gościowi Weselnemu. Najważniejszą rzeczą, jak twierdzi, jest wielbienie Boga.

Starożytny Żeglarz to outsider. Opuszcza swoich rodaków, by odpłynąć w nieznane. Po raz pierwszy staje w obliczu prawdziwej izolacji, gdy lód zatrzymuje statek na południowych morzach polarnych. Czar izolacji zostaje przerwany przez przybycie ptaka. Marynarze witają go i dzielą się z nim swoim jedzeniem. Pozostaje z nimi i rozbija lód, ostatecznie umożliwiając statkowi swobodne żeglowanie. Po uwolnieniu Marynarz morduje ptaka. Jest skrajnym outsiderem, antyspołecznym banitą, który naruszył najbardziej podstawowe zasady dotyczące gościnności.

Izolacja Marynarza pogłębia się. Jego towarzysze ze statku wieszają martwego ptaka na szyi jako znak jego wykluczenia. Wszelka komunikacja na statku ustaje i żeglarz jest sam ze swoimi myślami.

Marynarz pozostaje sam na morzu, w stanie, który jeden z krytyków określił jako schizofreniczny. Znajduje się na krawędzi szaleństwa, w tak głębokim kryzysie egzystencjalnym, że jest wyobcowany także od siebie. Po swoim mistycznym doświadczeniu z wężami wodnymi zaczyna wychodzić z psychotycznego transu. Nagle nie jest już sam, życie jest wszędzie wokół niego, a objawienie go ratuje. Nagle powietrze jest pełne muzyki. Nawet umarli poruszają się, jakby byli żywi.
Starożytny Żeglarz jest człowiekiem odmienionym po swoim doświadczeniu, ale pozostaje sam. Opowiada Gościowi Weselnemu, że nic nie ceni bardziej niż towarzystwo innych ludzi, a jednak wędruje samotnie po ziemi. Nie bierze udziału w uczcie weselnej. Efektem tej opowieści jest uczynienie Gościa Weselnego bardziej samotną,odludną osobą. Nie bierze udziału w weselu, chociaż bardzo mu na tym zależało. Po prostu odchodzi „oszołomiony”. I z pewnością znamienne jest to, że nowo zdobyta wiedza czyni go nie tylko „mądrzejszym”, ale także „smutniejszym”.

Rymy o sędziwym marynarzu są w większości napisany w formie tradycyjnej zwrotki balladowej: serii czterowierszowych wersetów, z których pierwsza i trzecia są napisane w tetrametrze jambicznym, a druga i czwarta w trymetrze jambicznym.

Aby przeanalizować rytm lub metrum wiersza poezji, należy najpierw podzielić wiersz na sylaby. Jamb to jednostka metryczna składająca się z jednej nieakcentowanej sylaby, po której następuje jedna akcentowana sylaba. Kiedy jamby są czytane na głos, nacisk kładzie się na co drugą sylabę. Metr pierwszego wiersza jest w tetrametrze jambicznym, ponieważ zawiera cztery jednostki jambiczne w każdym wierszu (w sumie osiem sylab), podczas gdy licznik drugiego wiersza jest w trymetrze jambicznym, ponieważ zawiera tylko trzy jednostki jambiczne (w sumie sześć sylab).

Zwrotki ballad również stosują ustalony schemat rymów. W tradycyjnej formie schematu wiersze drugi i czwarty rymują się, podczas gdy wiersze pierwszy i trzeci nie. Coleridge podążał tym wzorem, często dodając dodatkowe rymowane elementy. Ponadto linia zawiera aliterację, element rymujący, który powtarza początkowe dźwięki słów (np. “mist” and “mast”). Coleridge używa również rymowanego elementu asonansu, w którym w słowach występują powtarzające się dźwięki czasownika (np. “per,” “ves,” “pers”).

Chociaż większość wersetów podąża za czterowierszową zwrotką, Coleridge celowo zmienia wzór wiersza, aby zilustrować pewne punkty lub pomóc rozwinąć pomysł, ponieważ zwraca uwagę czytelnika na konkretną część. Na przykład pierwsze jedenaście zwrotek wiersza bardzo ściśle odzwierciedla podstawowy wzór. W dwunastej zwrotce zmienia się jednak zarówno liczba wersów, jak i schemat rymów. Spośród sześciu wierszy tworzących tę zwrotkę, pierwsze dwa stosują rym dla oczu — —“prow” i “blow”— gdzie końcówki słów są pisane podobnie, ale różnią się wymową. Co więcej, Coleridge używa wewnętrznego rymu – “fast” i “blast” – w piątej linii tej zwrotki. W tym fragmencie Coleridge również opisuje statek jako uciekający przed burzą. Te wariacje służą do szybszego przesuwania wiersza, tj. same wiersze poezji przyspieszają lub „uciekają”. Coleridge wykorzystuje również zmiany zwrotne w całym wierszu, aby podkreślić jego znaczenie.
Wiersz podzielony jest na siedem części, pisanych w formie dialogów, z okazjonalnymi komentarzami opisowymi dodanymi przez poetę. Innym ważnym szczegółem w organizacji wiersza jest włączenie serii przypisów na marginesach, które zostały dodane w wersji wiersza z 1817 roku. Notatki te dostarczają wielu informacji – niektóre z nich pojawiają się wyłącznie w notatkach – które mogą pomóc czytelnikowi lepiej zrozumieć sens lub znaczenie wiersza.

W 1798 Anglia wciąż reagowała na idee i wydarzenia Rewolucji Francuskiej.Ideologia francuska i armia nadal zagrażały Anglii w tym czasie. Slogan Liberte, Egalite, Fraternite – Wolność, Równość, Braterstwo – który zainspirował masy francuskie do obalenia, a ostatecznie do zabicia francuskiego króla i królowej, prowadził domy rządzące Europą do przeciwstawienia się Republice Francuskiej. Zaciekły sprzeciw wobec rodziny królewskiej i kościoła, integralnej części liberalnej filozofii politycznej Francji, dotyczył konserwatywnych władców Wielkiej Brytanii. Obawiano się, że te radykalne idee mogą doprowadzić do niepokojów w brytyjskich klasach niższych.

Francja była także prawdziwym zagrożeniem militarnym dla Wielkiej Brytanii. Strach przed inwazją francuską utrzymywał się przez większą część lat 90. XVIII wieku. Rewolucyjna Francja zagroziła najazdem sąsiedniej Holandii na początku dekady. W 1796 r. siły francuskie wyruszyły na pomoc irlandzkim rebeliantom planującym powstanie przeciwko rządowi angielskiemu i tylko silna burza powstrzymała wojska francuskie przed lądowaniem w Irlandii. W 1798 roku Napoleon zebrał wojska tuż za kanałem La Manche, przygotowując się do inwazji, która nigdy nie miała miejsca.

Intencje francuskie wydawały się jasne. Podejrzenia Anglii skłoniły wielu do poparcia starych tradycyjnych wartości angielskich i sprzeciwienia się nowej Francji.

Wielka Brytania stanęła przed perspektywą rewolucji w swojej najbliższej kolonii w drugiej połowie lat 90. XVIII wieku.Irlandzcy katolicy od kilku lat domagali się wolności religijnej i reformy irlandzkiego parlamentu; a kiedy zostali zignorowani, irlandzcy radykałowie i członkowie klasy robotniczej połączyli siły, by w 1795 roku utworzyć United Irishmen. Grupa była tajna, i oddana radykalnym działaniom na rzecz zreformowania Irlandii. Była też bojowo katolicka i kierowała swoje ataki wyłącznie przeciwko protestantom.

W latach 1796 – 1798 sytuacja bardzo się pogorszyła. W 1796 roku Francuzi podjęli nieudaną wyprawę do Irlandii z irlandzkim radykalnym przywódcą Wolfe Tone. W wyniku narastających kłopotów rząd angielski wprowadził szereg drakońskich środków. W 1796 r. uchwalono Insurrection Act , po której nastąpiło zawieszenie prawa habeas corpus. W następnym roku Anglicy usiłowali przejąć całą prywatną broń w Irlandii i wstrzymali publikację radykalnej gazety w Belfaście.
W 1798 r., gdy United Irishmen przygotowywali zbrojny bunt, władze angielskie aresztowały głównych przywódców rebeliantów. Wybuchły lokalne powstania i stoczono szereg bitew. W końcu Irlandczycy zostali pokonani w bitwie o Vinegar Hill. Po ich zwycięstwie rząd angielski całkowicie zlikwidował irlandzki parlament. Pozwolili, by Irlandczycy byli reprezentowani tylko w angielskim parlamencie.

Publikacja Lyrical Ballads, książki napisanej przez Samuela Taylora Coleridge’a i Williama Wordswortha, uważana jest za początek romantycznego ruchu w literaturze angielskiej. Pomysł współpracy nad tomikiem poezji narodził się u Wordswortha i Coleridge’a w tym samym czasie, gdy sformułowali ideę Ancient Mariner, pracy, która początkowo była planowana jako współpraca.

Projekt został zapomniany na trzy lub cztery miesiące, ale został ponownie uwypuklony przez Coleridge’a w 1798 roku. Zaproponował, aby wraz z siostrą Wordswortha pojechali razem do Niemiec, aby uczyć się niemieckiego, studiować nauki przyrodnicze i zgłębiać niemiecką filozofię. Książka miała przede wszystkim służyć zbieraniu pieniędzy na długą podróż. Kiedy Lyrical Ballads zostały opublikowane, rozpoczynały się od „Rymów o sędziwym marynarzu”; wszystkie z wyjątkiem czterech wierszy zostały napisane przez Wordswortha.

Lyrical Ballads liryczne były rewolucyjne, ponieważ używały języka klasy robotniczej. W przedmowie do drugiego wydania Wordsworth wyraźnie przekonywał, że jest to konieczne. Utrzymywał, że język niższych klas przewyższa wzniosły, świadomie poetycki język poezji angielskiej. W zwyczajnym, prostym języku, jak napisał Wordsworth, „namiętności serca znajdują lepszą glebę, na której mogą osiągnąć dojrzałość… i mówić jaśniejszym i bardziej stanowczym językiem”.
Esej ten stał się manifestem dla innych poetów romantycznych. W następstwie rewolucji francuskiej esej i poezja w Lyrical Ballads były postrzegane przez niektórych krytyków jako podżegające i niebezpieczne. Było to niebezpieczne, ponieważ niwelując język różnych klas społecznych, książka implikowała podobne zniwelowanie wszystkich różnic klasowych. Uważano, że sprzeciwia się odwiecznemu angielskiemu systemowi szlachetności i poddanych. Wordsworth napisał, że dzięki zdolności odczuwania „wielkich i prostych uczuć” natury ludzkiej — zdolności, jaką zapewniał ten powszechny język — „jedna istota jest wywyższana ponad drugą”.

Dziewiętnastowieczni krytycy chwalili błyskotliwe obrazy wiersza, ale uważali, że historia jest nieprzekonująca, język rozpraszający, a temat niezrozumiały. Nie mogli zgodzić się na standardową interpretację wiersza. W The Road to Xanadu John Livingston Lowes twierdzi, że morał wiersza ma słuszność tylko w specjalnym świecie, który stworzył Coleridge. Zauważa jednak, że śmierć całej załogi to dość surowa kara za śmierć ptaka. Lowes twierdzi, że wiersz operuje na trzech „splatających się” płaszczyznach: podróży, świata duchów oraz opowieści o zbrodni i karze. Nie traktuje jednak wiersza jako opowieści o zbawieniu i odkupieniu. Niemniej jednak największym wkładem Lowesa w badanie Rymów o sędziwym marynarzu jest jego intensywne badanie źródeł Coleridge’a, które wywołały ponowne zainteresowanie jego poezją.

Zbrodnia Marynarza reprezentuje popadnięcie ludzkości w niełaskę, podobnie jak grzech pierworodny. Ptak jest okrzyknięty ‚w imię Boga’ zarówno dosłownie, jak i symbolicznie, a zatem w zbrodni przeciwko Naturze mamy w końcu zbrodnię przeciwko Bogu. Zatem dla Coleridge’a Bóg jest naturą, a czyniąc ten akt, Marynarz oddziela się od natury i ostatecznie od Boga.

Elementy natury nie tylko dostarczają kluczowego wglądu w stan duchowy Żeglarza, ale także zapewniają łącznik pomiędzy Żeglarzem jako zwykłym człowiekiem, a Żeglarzem jako obeznanym z niewidzialnym światem, który ma swoje wartości.

Ostrzega czytelnika przed całkowitym przyjęciem jakiejkolwiek pojedynczej interpretacji wiersza, ponieważ twierdzi, że takie działanie może ograniczyć, a ostatecznie uniemożliwić czytelnikowi uzyskanie cennego wglądu w kwestie, które mógł przeoczyć.
Ilustracje: Gustave Doré

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Pieśń o starym żeglarzu
Pieśń o starym żeglarzu
Samuel Taylor Coleridge
{}10/10
Według przesądu, zabicie albatrosa przez marynarza ściąga nieszczęście na cały statek. Coleridge stworzył rozbudowaną o nowe wątki i szczegóły opowieść o winie i karze. Ujął tę historię w formę średn...
Komentarze
@Mackowy
@Mackowy · 2 miesiące temu
{}× 4
@Christina
@Christina · 2 miesiące temu
@Mackowy Dziękuję! Nie wiedziałam nawet.
{}× 1
Pieśń o starym żeglarzu
Pieśń o starym żeglarzu
Samuel Taylor Coleridge
{}10/10
Według przesądu, zabicie albatrosa przez marynarza ściąga nieszczęście na cały statek. Coleridge stworzył rozbudowaną o nowe wątki i szczegóły opowieść o winie i karze. Ujął tę historię w formę średn...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Pozostałe recenzje @Christina

An Ideal Husband
Mąż (prawie) idealny.

 Premiera An Ideal Husband odbyła się w Londynie 3 stycznia 1895 r., a opublikowano ją w 1896 r. Była to trzecia z czterech wystawionych sztuk komediowych Wilde’a i o...

{} Recenzja książki An Ideal Husband
Liryki najpiękniejsze
She walks in beauty, like the night

 Napisany w 1814 roku, kiedy Byron miał dwadzieścia sześć lat, i opublikowany w zbiorze @Link w 1815 roku, poemat pochwalny „Idzie w Piękności” został zainspirowany p...

{} Recenzja książki Liryki najpiękniejsze

Nowe recenzje

Speedlove
Prawdziwa petarda
@Izzi.79:

Ryk silnika, duszący dym spalin, adrenalina i zawrotna prędkość to pasja Alexandry, która wyścigi i motocykle kocha pon...

{} Recenzja książki Speedlove
Życie za szczyt. Polacy w Himalajach i Karakorum
Tragiczne wyprawy
@lukrecja84:

Czy oddalibyście życie tylko po to, żeby zdobyć wymarzony szczyt? Na to pytanie w swojej najnowszej książce próbuje odp...

{} Recenzja książki Życie za szczyt. Polacy w Himalajach i Karakorum
Wenus umiera
Wenus się rodzi, Wenus umiera
@Zaczytane_koty:

Góry- ostoja spokoju, stabilności, a jednocześnie niesamowita potęga. Potrafią być nieprzewidywalne. Nie jeden i nie je...

{} Recenzja książki Wenus umiera
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl