Tessiak

Mam aparacik! Wprawdzie czeka mnie jeszcze wizyta za tydzień, żeby założyć trzeci kawałek (dodatkowy aparat podniebienny) ale póki co jest ok. I mam fajne czerwone gumki na zamkach :). Będą ładnie wyglądać do czerwonej sukienki, w której zamierzam wys..tąpić w weekend :).
Teraz muszę nauczyć się gryźć, póki co, nie idzie :PWięcej ›

Wczoraj byłam u ortodonty, na razie doszedł jednak do wniosku, że nic nie wyrywamy i za pół roku się zobaczy. Ufff.
Wróciłam do domu z założonymi separatorami i o ile wczoraj to było śmieszne, zabawne i ok, o tyle dziś mam ochotę chodzić po ścian..ach... Nie, nie boli, ale drażni, w końcu mam ciągle coś między zębami... Na szczęście tylko do wtorku, we wtorek zakładam aparat :D . Niestety wyszło na to, że dostanę oprócz dwóch łuków jeszcze jeden do rozpychania górnych ząbków od środka. Na szczęście bez dopłat. Więcej ›

Odpowiadając:
@Przemekk - suknię wykroiła i zszyła koleżanka na maszynie, ale całą pracę wykończeniową (obrębianie, dziurki, sznurki robiłam sama. Najwięcej zajęło mi obrębienie dołu sukni, bo ma on aż 10 m obwodu ^.^' . Natomiast planuję jeszcze.. tę sukienkę obhaftować szarą wełną i perełkami :). A co do sakiewki, haftowałam ją ponad pół roku... :)

@ Artemizja - nawet nie było za gorąco, bo wełenka, z której suknia jest uszyta, jest bardzo cieniutka (wręcz prześwituje bez giezła pod spodem). Obecność lnianej chusty i giezła dobrze działa, jak jest gorąco :)

@ makomt, Artemizja, ceisha - Dziękuję :)Więcej ›

Szarikow, ja również ubóstwiam grilla. A zwłaszcza karkówkę z grilla. Pilnować, przewracać, wykładać, dokładać. W moim rozumieniu nie jest to dziwne :)
Co do grilla elektrycznego, radzę mamę zniechęcić. A to dlatego, że w mieszkaniu mamy takie us..trojstwo. Szorować można toto do białego rana, ale nie to jest najgorsze. Jeśli nie zainwestuje się w aluminiowe podstawki pod grillowane rzeczy, to tłuszcz jak kapie na grill elektryczny, to tak się dymi, że nic w kuchni nie idzie zobaczyć. Nic a nic!Więcej ›

Było świetnie, zwłaszcza że pogoda dopisała :). Walki jak walki - w zależności czego się oczekiwało - jeśli po prostu nawalanki bez zasad, to buhurty były emocjonujące (ale niebezpieczne, parę złamań się zdarzyło, w tych mostka :/ ). Pojedynki były te..ż ciekawe, ale nie tak widowiskowe. Zresztą, można było na żywo przez Internet oglądać ;). Moja nowa pomarańczowa suknia przeżyła swój pierwszy raz, łącznie z wyszytą przeze mnie sakiewką (zwaną pieszczotliwie workiem na buty).
Jak będzie ktoś chciał, to jak wrócę do domu to podrzucę zdjęcie.
Poza tym było mnóstwo kramów i się obkupiłam bardzo: 3 różne materiały na następną sukienkę i dwie pary nogawiczek, 4 szpilki do upięcia chusty, trochę lnianej nici... Mam teraz szycia a szycia (chociaż dopiero się uczę ;) ). Narzeczonemu kupiłam szklankę robioną ręcznie na wzór z XVI wieku, też jest przepiękna.
Forty Bema są piękne, natomiast rozczarował mnie zakaz wychodzenia z alkoholem poza teren jednego ogródka ze stolikami (chociaż w sumie rozumiem, po co to było). Ochroniarz stał w wejściu i nie wypuszczał z piwem w ręku. Szkoda, że nie było nigdzie napisane przy wchodzeniu, że nie wolno wynosić. A poza tym było chrzczone bardzo , tyle dobrze, że zimne.Więcej ›

Ja najpierw miałam gości (przyjechali na Bitwę Narodów) i sama też spędziłam z nimi 1 dzień na tej imprezie, po ich wyjeździe przyjechali moi rodzice i przyszli teściowie na obiad, więc było gorąco :).
W międzyczasie przweczytałam i zrecenzowałam.. książkę z nakanapie.pl, ale głównie czas poświęciłam haftowaniu kolejnej sakiewki :)Więcej ›

PRZED-wypowiedź:
Po pierwsze, uprzejmie dziękuję za nie określenie limitu znaków. Po drugie, ostrzegam, wypowiedź konkursowa zawiera wulgaryzmy. Żołnierski chleb...


Trąbki zagrały, powietrze przeciął radosny dźwięk fanfar. W prom..ieniach ostrego słońca stałem razem ze swoimi towarzyszami na podwyższeniu, wciśnięty w mundur galowy, w którym tak się podobałem Ruth. Rękę miałem na temblaku, na całe szczęście lewą. Obok mnie stali Martin, Łuska i Młody. Wszyscy jak jeden mąż z nowymi odznaczeniami na piersiach. Brakowało tylko kapitana.
Generał pieprzył coś o bohaterstwie. Niemal uśmiechnąłem się z przekąsem. Jakim, kurwa, bohaterstwie? Przecież strzelali do nas jak do kaczek. Wialiśmy, aż się kurzyło.
Była noc, kiedy wypłynęliśmy w morze. Kombinezon nurka gładko przylegał do ciała, wodoodporny plecak był na miejscu. Ostatni raz sprawdziłem butlę tlenową i spojrzałem na Łuskę. Pomagał założyć szczeniakowi uprząż do nurkowania. A szczeniak wyglądał… No, wyglądał, jakby miał się zesrać. Kapitan siedział w milczeniu, obok Martin bawił się niewielkim harpunem.
Kiedy nadszedł czas, zanurzyliśmy się w czarną otchłań i rozpoczęliśmy nużącą drogę w stronę brzegu. Z jednej strony, było ciemno jak w dupie, z drugiej – światło oznaczało wroga. Ale mieliśmy szczęście i niezauważeni wypełzliśmy na brzeg. Skryci w cieniu skały, rozpięliśmy plecaki i dozbroiliśmy się. Wyjąłem z pokrowca P90 i pogładziłem leciutko chropowate tworzywo. Rozpoczął się wyścig z czasem.
Zgięci w pół, posuwaliśmy się do przodu. Po godzinnym marszu naszym oczom ukazało się solidne, betonowe ogrodzenie. Było cicho, ale widziałem ruch – strażnicy. Łuska znalazł dogodne miejsce i przystąpił do skręcania snajperki. Nazywał ją zawsze Miłką, a my się tylko uśmiechaliśmy pod nosem. Martin ruszył do przodu, ubezpieczany przez kapitana i mnie. Wtedy usłyszałem cichutki psyk. To Łuska zdjął zbliżającego się z prawej strony ogrodzenia wroga. Martin z Młodym tymczasem zaczaili się przy murze. Czekali. Widziałem krótki błysk stali, gdy kolejny strażnik pojawił się w polu widzenia. Martin dobrze rzucał. Zawsze. W słuchawce rozległ się głos kapitana: „Jeszcze ośmiu na tej warcie. Łuska?” . „Czysto, szefie”. Młody zarzucił linę na przeszkodę i wspiął się na beton z gracją małpy. Zaraz za nim wdrapałem się ja i kapitan. Martin został na zewnątrz. Skradaliśmy się, starając bezgłośnie oddychać. Naszym celem był budynek, w którym Andriej Lazarow, znany terrorysta, przygotowywał zamach na Pentagon. Z danych, które otrzymaliśmy, jego ekipa trenowała właśnie w pobliskich górach, a on sam regularnie wracał do bazy, do swojej kobiety. Dziś miał tu się z nią zabawiać, psi syn. A my mieliśmy go wykończyć.
Rozpoznaliśmy budynek, który według zdjęć satelitarnych mieścił pokoje Lazarowa. Przed wejściem stało dwóch bojowników. Nikogo więcej w pobliżu. Widziałem jak Młody zakrada się z lewej i wsadza facetowi kosę w nerkę. W tym samym momencie, w którym drugi ze strażników zaczął obracać w kierunku Młodego głowę, dostać kulkę od kapitana. Podbiegłem i razem z Młodym odciągnęliśmy ścierwa.
Było blisko. Czułem to w kościach. Ta ekscytacja, kiedy naciska się spust. Weszliśmy. I wtedy rozpętało się piekło. Nagle zapaliły się światła na wieży strażniczej, które omiotły budynek, w którym byliśmy mocnym, białym światłem. Pułapka. Padliśmy na ziemię, kiedy pierwsza seria z erkaemu zaczęła siekać ściany. Kurwa, spodziewali się nas! „Ruszaj dupę, Młody!” – wrzasnąłem, ale zaraz sam przypadłem do podłogi. Odłamki tynku sypały mi się na głowę.
Następne chwile pamiętam jak przez mgłę. Krzyk Młodego, którego drasnął pocisk, tępy ból w ramieniu, kapitan wydający szybkie polecenia. Przestałem myśleć, zacząłem wykonywać rozkazy. Nie wiem , ilu zastrzeliliśmy. Wydawali się wchodzić drzwiami i oknami. Rzuciliśmy granaty, poskutkowało na chwilę.
Wtedy rozległa się syrena, a w słuchawkach przerywany dyszeniem głos Martina: „Łuska zdjął Łazarza. Powtarzam, zdjął go”. Ucieszyłem się. Skurwiel wystawił nos z nory, a Łuska go wyhaczył. Na zewnątrz właśnie wybuchł samochód granat i dwa flashbangi wyrzucone na zewnątrz pozwoliły nam na próbę wydostania się z okrążenia. Łuska z Martinem też nie próżnowali. Ledwo dopadliśmy do muru, przycisnęli nas. Nie było mowy, by się wspiąć, nie narażając się na ostrzał. I wtedy pierdolnęło. Martin wysadził ładunki, robiąc całkiem niezłą wyrwę w betonie. Ja ubezpieczałem, oni się wycofywali, ciągle się ostrzeliwując. Na kilka sekund przestałem strzelać, by zmienić magazynek. I to był ogromny błąd. Trafili mnie znowu w ramię, nowy magazynek mi wypadł i musiałem się ukryć. Kiedy starałem się namacać zgubę, tuż nad uchem przeleciała seria z ciężkiego karabinu.
„Marv, wiej kurwa, osłaniam cię!” – usłyszałem Młodego, ale jego głos był tak zmieniony paniką, że niemal go nie poznałem. Rzuciłem się do ucieczki. Krzaki były zdecydowanie zbyt daleko niżbym chciał, z drugiej strony nigdy tak szybko nie spierdalałem. Usłyszałem huk i poczułem zapach palonego mięsa. Ludzkiego mięsa. Obok mnie przebiegł Młody ściskając coś z dłoni. Osłaniani przez Łuskę i Martina jakimś cudem dotarliśmy za wzgórze. „Gdzie jest kapitan?” – wydyszałem, ale wzrok Martina powiedział mi wszystko. Młody się pobeczał. Łuska milczał. Usłyszeliśmy sodgłos silnika samochodu. „Wysadziłem trzy, jeden dostał z erkaemu, nie powinni już mieć auta na chodzie” – mruknął Martin. Niemniej jednak miejsce zbiórki wyznaczone było kilka kilometrów stąd i potrzebowaliśmy transportu.
Młody prowizorycznie obwiązał mi krwawiące ramię, przerzuciliśmy linę pomiędzy drzewami i ukryliśmy się przed tą pułapką. Udało się, zatrzymali samochód przed, ale wtedy wkroczyliśmy do akcji. Łuska wyjął nóż i ciął z dziką furią. Martin rzucił ze dwa noże, zanim wdał się w walkę wręcz, a Młody dobijał kolejnego przeciwnika strzałem z glocka. Ja tymczasem wyciągnąłem na zewnątrz kierowcę i poderżnąłem mu gardło. Wsiadłem i odpaliłem ponownie silnik. Gnałem jak na złamanie karku, Martin starał się nadać komunikat do bazy. Łuska znowu milczał i rozglądał się po okolicy. Młody siedział skulony i raz po raz przecierał palcami zakrwawiony nieśmiertelnik kapitana.
***
A wczoraj musiałem ten nieśmiertelnik oddać żonie kapitana…
Więcej ›