"Kiedy ktoś się skarży, że jest nieszczęśliwy, nigdy nie okazuj mu lekceważenia. Wysłuchać kogoś to nieraz jak życie uratować."
Zmiany towarzyszą nam na każdym etapie życia. Stajemy przed nowymi wyzwaniami często nieświadomi tego, co nas czeka. W życiu Elżbiety było wiele takich zmian, a także wydarzeń, które ukształtowały jej charakter. Zwykle kieruje się tym, co podpowiada jej serce, swoją wrażliwością, marzeniami, pragnieniami, które z czasem robią się coraz odważniejsze. Nie szukała miłości, jednak ta zjawiła się po cichu, niespodziewanie w towarzystwie wielkich historycznych wydarzeń z przełomu wieków XIX i XX. Uczucia zaprowadziły ją do odległego Astrachania, tak różnego od tego, co dotychczas znała.
„Uszczęśliwiasz albo sprowadzasz nieszczęście na tych, którzy cię kochają.”
Fabuła została przedstawiona w bardzo autentyczny sposób, co sprawia, że możemy odnieść wrażenie, iż sami uczestniczymy w opisywanych wydarzeniach. Udzielają się nam emocje zarówno te pozytywne, jak i niepewności co do przyszłości. Bogate i barwne słownictwo, którym posługuje się Autorka, przenosi nas w niespokojną epokę naznaczoną walką społeczeństwa o lepsze jutro. Cała akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku lat co pozwala nam bardziej poznać, a nawet zbliżyć się do bohaterów. Śledzimy ich troski, wewnętrzne rozterki, ale i drobne radości. Z ciekawością obserwowałam szczegółowo opisane lata dzieciństwa Bietki, gdzie w przytulnej Marianówce pomimo braku matki, nie była pozbawiona miłości ojca oraz wsparcia ciotki. Znajdziemy tu również wiele portretów miłości, począwszy od tej romantycznej, pełnej pasji i oddania, przez bezinteresowną, patriotyczną, aż po rodzicielską. Otwarte zakończenie zostawiło mnie z lekkim niedosytem, więc liczę na kontynuację.