Po raz kolejny zostaję tym czytelnikiem, który idzie na przekór powszechnej opinii. Absolutnie nie neguję tego, że ta książka jest potrzebna, otwiera oczy, łamie serca. Natomiast od reportażu (nieważne o jak trudnej tematyce by opowiadał) oczekuję obiektywności, jest to dla mnie rzecz kluczowa w tym gatunku literackim. Niestety u Autorki tego nie widzę, niemal w każdym zdaniu czuć uprzedzenia do katolicyzmu. Tak, możemy a nawet powinniśmy potępiać pedofilię i jej tuszowanie, natomiast tutaj mam wrażenie, że ludzie byli traktowani zerojedynkowo – jesteś katolikiem to cię nie lubimy, ale jesteś gejem/lesbijką/odciąłeś się od kościoła to już wszystko jest ok.
Nie wiem, mam bardzo mieszane uczucia. Myślę, że książkę warto przeczytać, ja jednak po kolejne pozycje od Pani Abramowicz nie sięgnę.