William recenzja

Lucy, jej były mąż i trochę banałów

Autor: @almos ·1 minuta
2024-06-17
2 komentarze
27 Polubień
Kolejne moje spotkanie z ulubioną autorką – Elizabeth Strout i bohaterką jej powieści – Lucy Barton, pisarką, być może alter ego Strout. Muszę przyznać, że lubię powolną realistyczną narrację Strout i to, z jaką czułością opowiada o swoich bohaterach. W tej książce głównym bohaterem jest tytułowy William, pierwszy mąż Lucy, z którym przeżyła 20 lat i miała dwie córki. Po tym małżeństwie William miał jeszcze dwie żony, ale wciąż zachował dobre relacje z Lucy.

Opowiada w tej książce dużo Lucy o swoim życiu z Williamem i po Williamie. Sporo jest odwołań do poprzednich książek cyklu: 'Mam na imię Lucy' i 'To, co możliwe', myślę, że ważne jest ich przeczytanie przed lekturą tej pozycji. Wiele dowiadujemy się o rodzicach Lucy, oboje byli purytanami, więc w domu rodzinnym panował wielki chłód emocjonalny, celowała w tym głównie matka, która nigdy nie przytuliła bohaterki, wręcz jej nie dotknęła, za to często biła, jej oschłość była wręcz karykaturalna. A sama bohaterka, po tych traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa wciąż czuje się nieważna mimo tego, że osiągnęła w życiu sukces: stała się znaną pisarką. Kluczowy jest tu następujący cytat: „Czuję się niewidzialna, to mam na myśli. W najgłębszym tego słowa znaczeniu. (...) Naprawdę jest tak, jakbym nie istniała, przypuszczam, że to najtrafniejsze, co mogę powiedzieć. Chodzi mi o to, że nie istnieję na świecie.”

To jest też rzecz o Williamie, o jego wycofaniu, oschłości, braku empatii, egocentryzmie. To właśnie z tego powodu Lucy się z nim rozstała, nie miał też powodzenia w relacjach z następnymi żonami.

Pięknie to wszystko napisane, niemniej od pewnego momentu książka zaczęła mnie nużyć, stała się przewidywalna. Przykro to mówić, ale moja ulubiona autorka sadzi banały: że nieudane życie osobiste Williama bierze się z jego traum dzieciństwa; że żeniąc się z Lucy, poślubił w gruncie rzeczy własną matkę; że wszyscy ludzie są w gruncie rzeczy wielką tajemnicą. No słabe niestety zakończenie książki jest. Mam nadzieję, że to tylko wypadek przy pracy.

Słuchałem audiobooka w znakomitej interpretacji Doroty Landowskiej.

Moja ocena:

Data przeczytania: 2024-06-07
× 27 Polub, jeżeli recenzja Ci się spodobała!

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
William
William
Elizabeth Strout
6.8/10

Lucy Barton jest uznaną pisarką. Kolejne książki przynoszą jej rzesze czytelników, sukces oraz rozpoznawalność. Lucy Barton ma za sobą traumatyczne dzieciństwo. Głód, nędza i przemoc były codziennoś...

Komentarze
@Antytoksyna
@Antytoksyna · około miesiąca temu
Dla mnie pisanie Strout o mężczyźnie było dość ciekawe choć, przyznaję, mało odkrywcze. Wydaje mi się, że w tym tomie autorka zaczerpnęła z własnych doświadczeń. Niedawno ukazała się kolejna część - "Lucy i morze" , trzeba będzie sprawdzić co tym razem Lucy ma do powiedzenia.
× 3
@miau
@miau · około miesiąca temu
Przyznaję ze wstydem, że nie znam żadnej książki Strout, postaram się nadrobić to niedopatrzenie, żeby wyrobić sobie własny pogląd. Wzmianka o wcześniejszych pozycjach tego cyklu brzmi interesująco.
× 2
@almos
@almos · około miesiąca temu
Polecam Ci 'Olive Kitteridge', to jest wg mnie jej najlepsza książka.
× 2
@miau
@miau · około miesiąca temu
Ok, zacznę więc od "Olive Kitteridge", dzięki za podpowiedź :).
× 1
@Antytoksyna
@Antytoksyna · około miesiąca temu
Potwierdzam, jest świetna, chociaż mnie 'poraziła' druga część - "Olive powraca".
× 2
William
William
Elizabeth Strout
6.8/10
Lucy Barton jest uznaną pisarką. Kolejne książki przynoszą jej rzesze czytelników, sukces oraz rozpoznawalność. Lucy Barton ma za sobą traumatyczne dzieciństwo. Głód, nędza i przemoc były codziennoś...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Pozostałe recenzje @almos

Wpadło ziarno między żarna
Jestem geniuszem i basta!

Na książkę składają się głównie wspomnienia Sołżenicyna z połowy lat siedemdziesiątych. A zaczynają się tak, że rządzący Rosją komuniści wyrzucili w 1974 roku pisarza ze...

Recenzja książki Wpadło ziarno między żarna
W bagnie
Nurzanie się w potwornościach

Nie mogąc się doczekać nowych książek Indriðasona w wersji audio, sięgnąłem do jego starszego kryminału wydanego jako ebooka. Książkę sobie przeczytałem, podróżując poci...

Recenzja książki W bagnie

Nowe recenzje

RAK. Psy szczekają, karawana jedzie dalej
Mocny tytuł i jeszcze bardziej wstrząsająca tre...
@Czytajka93:

Drogie czytelniczki i drodzy czytelnicy przedstawiam Wam wstrząsającą książkę autorstwa Grzegorza Filarowskiego i Nadii...

Recenzja książki RAK. Psy szczekają, karawana jedzie dalej
Kości, które nosisz w kieszeni
Kim jestem?
@aga.kusi_po...:

KOŚCI, jakie nosisz w kieszeniach, poupychane i nie wiadomo czyje i dlaczego...babcia wie, potrafi je nawet ułożyć, jak...

Recenzja książki Kości, które nosisz w kieszeni
Zodiak
Zodiak
@promyk1:

Max Czornyj w swoim najnowszym thrillerze z serii True Crime przybliża postać Zodiaka. Kim w ogóle był Zodiak ? Może sł...

Recenzja książki Zodiak
© 2007 - 2024 nakanapie.pl