Artystka grafik, plakacistka, projektantka wyrobów ze szkła i ceramiki, tkanin, żona Edwarda Manteuffla-Szoegego.
Studiowała w latach 1926–1931 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Miłosza Kotarbińskiego, Karola Tichego, Tadeusza Pruszkowskiego oraz w pracowniach specjalistycznych m.in. Edmunda Bartłomiejczyka, Władysława Skoczylasa. Dyplom uzyskała w roku 1934. W latach 1935–1937 przebywała na stypendium w Paryżu.
Studiowała w latach 1926–1931 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Miłosza Kotarbińskiego, Karola Tichego, Tadeusza Pruszkowskiego oraz w pracowniach specjalistycznych m.in. Edmunda Bartłomiejczyka, Władysława Skoczylasa. Dyplom uzyskała w roku 1934. W latach 1935–1937 przebywała na stypendium w Paryżu.
Działalność zawodową rozpoczęła w latach 30. jako ilustratorka książek dla dzieci i artystka od grafiki reklamowej. Jej dorobek z tego okresu nosi wyraźne wpisuje się w nurt art déco. W latach 1937–1939 była członkinią Koła Artystów Grafików Reklamowych i Bloku Zawodowego Artystów Plastyków. W okresie powojennym przynależała do Stowarzyszenia Autorów ZAIKS, grup Spółdzielni Artystów Plastyków „Ład” oraz od 1974 do Stowarzyszenia „Keramos”, którego była współzałożycielką.
Lata 50. były najbardziej aktywnym okresem w jej twórczości[9]. Na początku dekady była projektantką Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, dla którego projektowała szkło, ceramikę i tkaniny drukowane.
Lata 50. były najbardziej aktywnym okresem w jej twórczości[9]. Na początku dekady była projektantką Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, dla którego projektowała szkło, ceramikę i tkaniny drukowane.