Spacer po szczęście

Recenzja książki Spacer po szczęście

@malineczka74
· 2011-11-09
Życie ludzkie to bardzo skomplikowany splot momentów dobrych i złych. Niestety bywają w nim i chwile tragiczne. Wtedy wszystko traci sens, świat widzimy wyłącznie w czarnych kolorach, a to co dawało nam stabilizację i chęć do działania rozpada się w drobny mak.Często, gdy tracimy ukochaną osobę nie widzimy już celu dalszej egzystencji, jest nam wszystko obojętne i mamy ochotę zapaść się w nicość. Rozsądek podpowiada nam konieczność pozbierania się do kupy i wzięcia się w garść, ale wydaje nam się to zadaniem ponad siły. Mamy ochotę uciec gdzieś w niebyt i stania się niewidzialnymi dla innych.


Tak właśnie poczuła się główna bohaterka powieści "Spacer po szczęście " pióra Lucy Dillion po śmierci męża. Wiek 31 lat to przecież zdecydowanie za wcześnie na bycie wdową ! Ben umiera nagle podczas spaceru z psem. Czemu tak się stało ? - zadaje sobie pytanie Juliet. Przecież nic mu nie dolegało, prowadził zdrowy tryb życia, była pełen energii i planów na przyszłość ! Aż tu nagle w jednym momencie odszedł i pozostawił żonę załamaną i zrozpaczoną. Juliet nie radzi sobie z niczym. Bierze urlop w pracy, odsuwa się od przyjaciół i znajomych, stroni od rodziny. Jej azylem staje się niewykończony dom, który miał stać się jej miejscem marzeń, miał być wyremontowany i urządzony wspólnie z mężem, a z czasem miała w nim zamieszkać gromadka dzieci. Niestety to przeszło do sfery nierealnych marzeń. Ben nie wróci ! Juliet przesiaduje całymi dniami w domu, ogląda telewizję, nie dba o siebie, a po zakupy wychodzi tylko nocą. Bo wtedy nikt jej nie zobaczy i nie zacznie się rozczulać nad jej losem. Jedynym towarzyszem jej żałoby i żalu jest Minton - piesek, który cierpliwie wysłucha i nie będzie miał żadnych dobrych rad. O Juliet martwi się jej rodzina. Matka i siostra chcą za wszelką cenę przywrócić młodą wdowę do życia i zmusić do ułożenia sobie życia bez Bena. Czy Juliet uda się uzyskać równowagę i z optymizmem popatrzeć w przyszłość ? Czy psiaki i opieka nad nimi to dobra terapia na obolałe i pełne żalu serce ?
Powieść Dillion to książka niezwykle wzruszająca. Choć jest napisana pogodnym i ciepłym można zrzec stylem porusza bardzo istotny temat. Bo jak się dobrze rozejrzymy wiele osób niestety dotyka problem śmierci kogoś bliskiego. Autorka uczula nas Czytelników jakich zachowań unikać. Nadmierne współczucie to nie jest właściwa reakcja. Użalanie się nad sobą czy nad kimś jest bezsensowne. Lepiej zdecydowanie podsunąć komuś pomysł taki jak mama Juliet. Wyprowadzanie psów na spacery, opieka na mruczącymi czworonogami daje zbawienne efekty. Uświadamia Juliet, że jest komuś potrzebna i daje satysfakcję z obcowania z wspaniałymi zwierzakami. A one działają jak balsam. Tym Czytelnikom, który mają psa nie muszę chyba tłumaczyć co dają spacery z pupilem. Pozwalają poznać innych psiarzy i wprowadzają w ciekawy świat miłośników szczekających przyjaciół. To przeżywa Juliet i to ją leczy.
Powieść opowiada o trudnej drodze powrotu do realnego świata, w którym trzeba od nowa znaleźć swoje miejsce, poskładać wszystko od nowa i zacząć na powrót cieszyć się codziennością. Bo nie można żyć przeszłością - to zabija. Juliet przypominała mi roślinkę, która budzi się do życia po ciężkiej zimie, powoli z pomocą kochających ją bliskich osób z rodziny i sąsiadów oraz przyjaciół zaczyna oddychać w świecie w którym brakuje Bena. To bardzo ciężka droga - trudna i wymagająca. To prawda - czas leczy rany.
Spodziewałam się po tej książce, że to takie przeciętne babskie czytadło. Ale to nie tak do końca prawda. Owszem książka dla Pań, ale jakże niezwykła. Subtelna i realna. Nie znajdziecie w niej wartkiej akcji czy niespodziewanych zwrotów akcji , ale na pewno zauważycie jej klimat, spokój i pozytywną energię, która płynie z lektury. Ta powieść uczy optymizmu, daj nadzieję i pokazuje, że można się pozbierać po bolesnym ciosie od losu. Nie warto stanąć w miejscu i pytać dlaczego ja ? To zabija niczym trucizna.
Czytając wtopiłam się w życie Juliet i innych bohaterów. Fabuła ujęła mnie swojskością i spokojem.
Na uwagę zasługują też ciekawe relacje rodzinne między Juliet i jej siostrą - obie mają zdecydowanie odmienne charaktery i co innego dostają od życia. Nie brak w ich stosunkach drobnych nieporozumień i malutkich kolców. Obie bohaterki są bardzo ciekawie wykreowanie.
Co wniosła ta lektura w moje życie ? Sporo emocji i wzruszeń, relaks i wiarę w ludzi. No i po raz kolejny doceniłam wartości jakie płyną z kontaktów ze zwierzakami. One są naprawdę niezwykłymi przyjaciółmi !
Książkę polecam lubiącym dobre i mądre powieści obyczajowe oraz tym którzy kochają psy i koty, atmosferę małych miasteczek i angielskie klimaty.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2011-11-09

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Spacer po szczęście
Spacer po szczęście
{}8/10
Piękna opowieść o tym, jak dzięki przyjaźni i miłości do psów można znowu jasno spojrzeć w przyszłość. Nawet po starcie kogoś bliskiego... Juliet spędza całe dnie przed telewizorem - uciekając przed ...
Komentarze
Spacer po szczęście
Spacer po szczęście
{}8/10
Piękna opowieść o tym, jak dzięki przyjaźni i miłości do psów można znowu jasno spojrzeć w przyszłość. Nawet po starcie kogoś bliskiego... Juliet spędza całe dnie przed telewizorem - uciekając przed ...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Plebiscyt - weź udział!

Zobacz inne recenzje

Lucy Dillon urodziła się w 1974 r. w Cumbrii. Teraz dzieli swój czas między Londyn a Wye Valley, gdzie uwielbia spacerować ze swoim ukochanym psem, bassetem o imieniu Violet. Jej bestsellerowa powieść...

@monia1990 @monia1990

„(...) psy czasami dają ci powód, żeby wstać z łóżka, kiedy nie masz na to ochoty.”* Czasem dzieje się tak, że ktoś nam bliski umiera, a my wtedy tracimy chęć do życia, wszystko traci sens,...

@Bujaczek @Bujaczek

Pozostałe recenzje @malineczka74

Już czas
Szukanie ze słoniami w tle

Jodi Picoult to jedna z pisarek książek obyczajowych, które najbardziej cenię. To autorka po której powieści sięgam automatycznie nawet nie zagłębiając się w ich opis. Ta...

{} Recenzja książki Już czas
Selena Gomez. Księżycowa dziewczyna
Selena znaczy księżyc

Selena znaczy księżyc Książkowa opowieść o Selenie Gomez to propozycja Wydawnictwa Feeria dla młodych czytelników. Ja, choć mam trochę więcej lat też pokusiłam się o je...

{} Recenzja książki Selena Gomez. Księżycowa dziewczyna

Nowe recenzje

Zabawmy się u Adamsów
WOLNA PIĄTKA
@czerwonakaja:

Jedni porównują tę książkę do "Dziewczyny z sąsiedztwa" Jacka Ketchuma, inni do "Władcy much" Williama Goldinga, a jesz...

{} Recenzja książki Zabawmy się u Adamsów
Dom głosów
Hipnotyzująca!
@Z_fascynacj...:

Donato Carrisi dokonał czegoś niezwykłego, stworzył ideale połączenie dopracowanego thrillera psychologicznego z poraża...

{} Recenzja książki Dom głosów
Vortex. Dzień, w którym rozpadł się świat
Vortex - moja ulubiona książka z gatunku fantasy!
@very.little...:

WOW! W pierwszej chwili po skończeniu tej książki nie byłam w stanie wydusić z siebie nic więcej. Po prostu mnie zatka...

{} Recenzja książki Vortex. Dzień, w którym rozpadł się świat
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe