Wiersze fatalne

Recenzja książki Wiersze fatalne

XC
@xcritic
· 2010-01-05
Wojtyła wytwarza nieustanne napięcie między czasem akcji, a czasem narracji. W jego wierszu dzieje się tak, że czynności sprawiające wrażenie realnych stają się metaforą aktu pisania, a zatem zatracają swą samodzielność i znajdują uzasadnienie dopiero na innej płaszczyźnie, wtedy mianowicie, gdy odnosimy je właśnie do aktu pisarskiego. I na odwrót: nie tylko to, co realne, staje się metaforą, czyli opisem pisania (osobliwie pojętego, nie jako czynność fizyczna, lecz raczej meta-fizyczna), ale też pisanie staje się metaforą realności. Zatem: kto pragnie szansy na „braterstwo krwi”? Poeta. Co oznacza cięcie się „nożykiem”? Jest czynnością ofiarniczą. Co zostaje przeciwstawione zainteresowaniu Różewicza historią? Przeświadczenie o uniwersalnym tragizmie twórczości poetyckiej, która żywi się „krwią”. Kto może tak pomyśleć? Poeta młody, dla którego wydarzenia wojenne nie są już czymś, co określa jego myślenie o świecie. Przeciwko Różewiczowi w imię Wojaczka – oto główna zasada wiersza. Ale też można by rzec – przeciw Różewiczowi w imię Różewicza, bo przeświadczenie o egzystencjalnej nędzy poety i najwyższej cenie, jaką płaci się za poezję, jest tyleż własnością Wojaczka, co Różewicza. U Różewicza zostaje jednak umieszczone odmiennym kontekście i ograniczane przez jego niechęć do artystowskich mitologii. Niemniej nie przez przypadek w twórczości autora Niepokoju znajdziemy takie frazy, jak ta z wiersza bez tytułu o incipicie „biała noc..”: „poeta otworzył / żyły wierszom”. [...]Wiersz Konrada Wojtyły to świadectwo skrzyżowania się dwóch poetyk postawangardowych: Wojaczka i Różewicza. W oddali majaczy jeszcze Julian Przyboś, który lubił robić to, co robi Wojtyła: skrycie wpisywać w wiersz dyskurs o samym wierszu, tak aby na koniec wyszło na jaw, że to właśnie ten niby główny dyskurs jest dyskursem pobocznym, zaś głównym – poboczny. Na tym polega ucieczka od konfesji lirycznej. Poezja Różewicza to obiekt polemiki – chodzi o to, aby doświadczeniu historycznemu Różewicza jako doświadczeniu partykularnemu przeciwstawić prawdę o uniwersalnym tragizmie pisania. Rzecznikiem tego drugiego rozumienia jest Wojaczek. Jednak także i jemu Wojtyła nie jest wierny – rezygnuje z tego, co było u Wojaczka tak istotne, z drastyczności obrazowania i z wyrazistej autobiograficzności. I Wojaczek i Różewicz to zatem pewne figury wzięte z historii literatury, między którymi młody poeta usiłuje się usytuować. Najnowsze utwory Wojtyły, te z tomu Wiersze fatalne, pokazują, że zarysowana w analizowanym wierszu alternatywa zostaje odrzucona w imię własnej autonomii. O ile wcześniej Wojtyła zdawał się mówić „raczej Wojaczek niż Różewicz”, dziś mówi „ani Różewicz, ani Wojaczek”. Ale to już inny temat.

Prof. Andrzej Skrendo

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Wiersze fatalne
Wiersze fatalne
Konrad Wojtyła
Komentarze
Wiersze fatalne
Wiersze fatalne
Konrad Wojtyła

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Nowe recenzje

Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Miłość od samego początku
@recenzowelovee:

"Jeśli ktoś kocha nas aż tak bardzo, to nawet jak odejdzie na zawsze, jego miłość będzie nas zawsze chronić." Zakochał...

{} Recenzja książki Harry Potter i Kamień Filozoficzny
Pan Zło
Głębokie refleksje
@recenzowelovee:

Głęboka refleksja to pierwsze co przychodzi mi po przeczytaniu oraz myślę, że właśnie do tego skłania nas książka Micha...

{} Recenzja książki Pan Zło
Wyspa i inni ludzie
A KTÓŻ TO ÓW JEST?
@czerwonakaja:

Od czasu, gdy przy okazji akcji #dlamnienowe czytam Wasze polecenia książek, które wydaje Korporacja HA!ART koniecznie ...

{} Recenzja książki Wyspa i inni ludzie
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe