Steampunkowa kabała Piskorskiego

Recenzja książki Krawędź czasu

@Maynard@Maynard · 2011-03-09
„Krawędź czasu” jest pierwszą książką z gatunku szeroko rozumianego jako steampunk jaką przeczytałem i zarazem pierwszą powieścią Krzysztofa Piskorskiego po którą sięgnąłem, choć o autorze słyszałem wiele dobrego. Cała ta moda na ów gatunek oraz boom powieściowy ostatnich lat raczej mnie nie wciągnęły a trend przeszedł gdzieś obok mnie niezauważony, niczym cień Kruka z poematu Poe’go. Po lekturze „Krawędzi czasu” zaczynam żałować iż cała zabawa ze steampunkiem mnie ominęła bo jeśli wszystkie neo-wiktoriańskie powieści „pary i robotyki” dorównują książce Piskorskiego to z pewnością będą godne przeczytania. No ale skupmy się na samej „Krawędzi…”.

Powieść napisana jest świetnym, świeżym stylem a świat autora to dominium gdzie bogactwo wysmakowanych opisów króluje wespół ze świetnie nakreślonymi dialogami. Język książki to połączenie wyrafinowanej polszczyzny z potocznym językiem współczesnym co powinno przypaść do gustu szerokiemu gronu czytelników. Ponadto, umiejętne „cięcia” w postaci trzech gwiazdek skutecznie chronią przed zbytnią długością opisu lub dyskusji. Wpływa to na pozytywny odbiór powieści i chroni przed nudą.

Jeśli chodzi o samą fabułę, to jest ona dwuliniowa. W powieści mamy więc dwóch głównych bohaterów. Pierwszy z nich to Maksym Nowak, żyjący współcześnie młodzian, który uciekając przed przedstawicielami prawa, trafia do tajemniczej, przypominającej XIX wiecznej dzielnicy, gdzie czas zapętlił się w szczęśliwych dla mieszkańców momentach. Maksym próbuje rozgryźć zagadkę odseparowania krainy oraz pokonać zagrażającej dzielnicy, mechanicznej masie zwanej Mechanem. Kolejna z linii fabularnych rozgrywa się w Polsce końca XIX wieku i tam poznajemy drugiego z głównych bohaterów. Jest to bezimienny, pozbawiony pamięci człowiek, który zostaje odnaleziony na ulicy przez czwórkę przyjaciół z „Klubu Nicponiów”. Bohater przybiera nazwisko Franciszek Znajda i powoli zaczyna aklimatyzować się w nowym środowisku, próbując rozwikłać tajemnicę swej tożsamości i pochodzenia. Jest to, oczywiście, tylko czubek fabularnej „góry lodowej” a dalsze opisywanie fabularnych wątków psułoby każdemu z czytelników zabawę z książką Piskorskiego.

No właśnie, dobra zabawa to główny atut powieści i tym była dla mnie lektura „Krawędzi czasu”. Rozgryzanie wraz z bohaterami coraz większego nawału tajemnic, zagadek przeszłości, śladów retrospekcji i elementów fabularnej układanki to tzw. wisienka na powieściowym torcie. Co więcej, im dalej czytamy tym wiemy mniej, czego nauczyły już nas seriale w stylu „Lost”. Na szczęście w ekscytującym finale książki wszystko, niczym alchemiczna iluminacja, staje się jasne a my jeszcze długo zastanawiamy się nad fenomenalną konstrukcją powieści. Niczym książkowy Mechan, wszystkie elementy powieści poukładane są i poskładane w stylu morfującego transformera a każdy trybik fabuły cyka niczym w zegarze, do którego w książce mnóstwo nawiązań i aluzji.

Oprócz genialnej fabuły, zaczerpniętej z toposu naginania czasu i rzeczywistości, Piskorski wprowadził do powieści wiele elementów społeczno-historycznych rodem z końca XIX wieku, co dodaje książce wiarygodności. Świat manufaktur, praca sklepowych subiektów, rola kobiet w robotniczym społeczeństwie, miejsce Polski w Europie czy myśl racjonalizatorsko-rewolucyjna to tylko niektóre z „dodatków” fabularnych, dzięki którym „Krawędź czasu” to nie tylko czysta fantastyka. Do całej steampunkowej otoczki dodane są, również, elementy mistycyzmu, magii i kabały a każdy rozdział to jedna z liter hebrajskiego alfabetu.

Będąc „na świeżo” po lekturze, nie znajduję w „Krawędzi czasu” prawie żadnych elementów, które działałyby na niekorzyść powieści. Co prawda, w niektórych miejscach powieść wydaje się zbyt chaotyczna i niejasna a od pewnego momentu, niestety, jest zbyt przewidywalna, jednakże jest to element dobrze znany z większości książek i filmów z elementami tzw. time-bendingu (np. z doskonałych „12 małp”). Nie chciało mi się, też, sprawdzać realiów historycznych, topograficznych (W powieści nie pada nazwa żadnego z miast) oraz nomenklatury epoki opisywanej przez autora, ale wierzę mu na słowo i nie czepiam się, w końcu to fantastyka.

Mogę, na koniec, polecić książę wszystkim tym którzy znają i lubią steampunk oraz tym, którzy, tak jak ja, nie mieli nigdy z nim styczności. Ja osobiście mam zamiar do powieści wrócić i rozgryzać od nowa zagadki przeszłości Znajdy, tym razem znając zakończenie i śledząc fabułę drugim „spojrzeniem”. Sądzę, że każdy miłośnik fantastyki znajdzie w „Krawędzi czasu” coś dla siebie a godziny spędzone nad wciągającą lekturą skutecznie udowodnią wszystkim niedowiarkom, że jednak można naginać czas.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2011-01-01

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Krawędź czasu
2 wydania
Krawędź czasu
Krzysztof Piskorski
{}8.1/10
Maksym nie podejrzewał, że szukając swoich korzeni, trafi na drugą stronę miasta. Tam, w dzielnicy, która zniknęła z map podczas zaborów, tajemnicza maszyna pożera rzeczywistość, czas zwija się we wst...
Komentarze
Krawędź czasu
2 wydania
Krawędź czasu
Krzysztof Piskorski
{}8.1/10
Maksym nie podejrzewał, że szukając swoich korzeni, trafi na drugą stronę miasta. Tam, w dzielnicy, która zniknęła z map podczas zaborów, tajemnicza maszyna pożera rzeczywistość, czas zwija się we wst...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Krzysztof Piskorski, autor trylogii "Opowieść Piasków" oraz "Zadry", prowadzi czytelnika przez XIX wiek i czasy współczesne aż po tajemnicze krainy demiurgów, mieszając kable z historią oraz fant...

@Himitsu @Himitsu

"Krawędź czasu" jest pierwszą powieścią Krzysztofa Piskorskiego, po którą sięgnęłam. Oprócz niej autor napisał: orientalno-fantastyczną trylogię "Opowieść Piasków", wyróżnianą alternatywną historię "Z...

@makomt @makomt

Pozostałe recenzje @Maynard

Wielcy zdrajcy. Od Piastów do PRL
Judasz polski w dwunastu odsłonach

Zdrada to, obok miłości, nienawiści i zazdrości, naturalna cecha ludzkiego charakteru, no może nie każdego i nie zawsze naturalna. Choć jest zachowaniem na wskroś negat...

{} Recenzja książki Wielcy zdrajcy. Od Piastów do PRL
Akwaforta
Uczta wyobraźni czyli fantastyka pozytywistyczno-oniryczna

Od dawna, czytając literaturę fantastyczną, natrafiam na wciąż powtarzające się schematy, identyczne szablony, które, niczym nieudane klony, zniechęcają i nużą po kilkuna...

{} Recenzja książki Akwaforta

Nowe recenzje

Miasto mafii 2
Świetna
@Izzi.79:

Bardzo lubię zaczytywać się romansami mafijnymi i czuć dreszczyk grozy, poznając brutalny świat gangsterów. Jak już pis...

{} Recenzja książki Miasto mafii 2
Las przeznaczenia '43
Las Przeznaczenia 43
@madziara091:

Dobry wieczór , kochani Dziś przychodzę do was z kolejnym świetnym patronatem medialnym Las Przeznaczenia 43 Sam prze...

{} Recenzja książki Las przeznaczenia '43
Po pierwsze nie szkodzić. Opowieści o życiu, śmierci i neurochirurgii
Po pierwsze nie szkodzić!
@z.ksiazka.p...:

Lektura opisująca działalność zawodową lekarza i jego codziennych zmaganiach z różnymi sytuacjami, jakie przynosi praca...

{} Recenzja książki Po pierwsze nie szkodzić. Opowieści o życiu, śmierci i neurochirurgii
  • O nas
  • Kontakt
  • Pomoc
  • Polityka prywatności
  • Regulamin
  • © 2021 nakanapie.pl
    Zrobione z {} na Pradze Południe