Stanisław Ignacy Witkiewicz

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Autor 256 czytelników
7.5 113 ocen z 11 książek, przez 94 kanapowiczów
Stanisław Ignacy Witkiewicz (pseudonim - Witkacy) Artysta urodził się 24 lutego 1885 w Warszawie, jako syn Stanisława- malarza, krytyka, artysty i prozaika, który wprowadzał go w świat sztuki oraz nauczycielki muzyki Marii z Pietrzkiewiczów. Od najmłodszych lat, które chłopiec spędzał w Zakopanem, pod okiem swego ojca, uczył się rozwijać swoje talenty. Już wtedy zaczynał czytać Szekspira, rysować, pisać wiersze i kształcił swoje zdolności muzyczne (już jako 8-letni chłopiec napisał pierwszy cykl dramatów „Juwenalia"). Stanisław Witkacy- ojciec wyznawał zasadę specyficznego wychowania i zamiast...
Obserwuj Popraw tę stronę

Książki

Książka Szewcy

Szewcy

Stanisław Ignacy Witkiewicz
5.7/10
Dramat Szewcy można potraktować jako swojego rodzaju podsumowanie i syntezę wcześniejszej twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza, zamknięcie jej efektowną puentą. Witkacy nawiązywał w nim do wielk...
Książka 622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta

622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta

Stanisław Ignacy Witkiewicz
8.5/10
Może to nie wypada pisać przedmowy do swej własnej książki treści beletrystycznej, ale trudno. Opisać kobietę ?od środka" jest nie sposób. Na tym załamują się największe tytany literatury. Kobietę ?od...
Książka W małym dworku

W małym dworku

Stanisław Ignacy Witkiewicz
7.9/10
Treść książki oraz dokładne, wyczerpujące opracowanie. Jest więc: ciekawie napisana biografia pisarza, kalendarium jego życia i twórczości, precyzyjnie określone: rodzaj i gatunek literacki utworu, sz...
Książka Nienasycenie

Nienasycenie

Stanisław Ignacy Witkiewicz
8.3/10
Współcześni mogli uznać powieść za szaloną wizję intelektualnej i duchowej przyszłości Polski i Europy - jej autor umieścił wszak akcję w końcu dwudziestego wieku. Dzisiejszy czytelnik, bogatszy o wie...
Książka Narkotyki

Narkotyki

Stanisław Ignacy Witkiewicz
8.6/10
Narkotyki są swego rodzaju rozprawą Stanisława Ignacego Witkiewicza z własnymi słabościami, ale też z - panującą wśród jemu współczesnych - opinią, na temat jego stylu życia i skłonności do uzależnień...
Książka Pożegnanie jesieni

Pożegnanie jesieni

Stanisław Ignacy Witkiewicz
9.2/10
Pożegnanie jesieni to najsłynniejsza powieść Stanisława Ignacego Witkiewicza, w której autor kreśli katastroficzno-erotyczną wizję upadku dekadenckiego świata w literacko brawurowy sposób. W obliczu z...
Książka Dramaty

Dramaty

Stanisław Ignacy Witkiewicz
10/10
Książka Wariat i zakonnica

Wariat i zakonnica

Stanisław Ignacy Witkiewicz
6.5/10
Klasyka na e-czytnik to kolekcja lektur szkolnych, klasyki literatury polskiej, europejskiej i amerykańskiej w formatach ePub i Mobi. Również miłośnicy filozofii, historii i literatury staropolskiej z...
Książka Matka

Matka

Stanisław Ignacy Witkiewicz
5/10
Klasyka na e-czytnik to kolekcja lektur szkolnych, klasyki literatury polskiej, europejskiej i amerykańskiej w formatach ePub i Mobi. Również miłośnicy filozofii, historii i literatury staropolskiej z...
Książka Mątwa

Mątwa

Stanisław Ignacy Witkiewicz
8/10
Klasyka na e-czytnik to kolekcja lektur szkolnych, klasyki literatury polskiej, europejskiej i amerykańskiej w formatach ePub i Mobi. Również miłośnicy filozofii, historii i literatury staropolskiej z...

Cytaty

„ Palacz plugawe własne dowcipy bierze za najczystszy „esprit”, eksperymentalne spod ciemnej gwiazdy wymysły uważa za objawienia, a dupowate ględzenia za ostatni wybłysk „causeurstwa”. Wymagania jego maleją i szuka tylko kupy durniów, wśród których mógłby jeszcze brylować swoim zaćmionym mózgiem. ”
z książki Narkotyki
„ Głębia ziewa na powierzchni, a powierzchnia okazuje się dnem głębi. ”
z książki 622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta
„ Gdzie w was jest to, co tworzy życie, jak można chcieć to życie tworzyć z wami. Jesteście trupami zamkniętymi w dialektycznych formułach i każda niespodzianka losu rodzi się dla was okuta w kajdany. Wasze słowa, nawet wasze czyny, pożal się Boże, nawet zbrodnie są dialektyką pustki, którą zapełnia narkotyk. Bo dla was nawet sumienie stało się narkotykiem, sumienie, które żadnej nawet zbrodni nie potrafi strawić, zepsute sumienie istot słabych, które szukają usprawiedliwienia złego w zemście z zaświatów, sprowadzonych już do rynsztoka. Bo nawet tamten świat żaden dla was już nie istnieje. Nie macie Boga, a chcecie uwierzyć w Szatana, aby was bawił w godzinę śmiertelnej nudy. Jesteście odważni, bo nie znacie głębi strachu, a lęk, który tworzył potworne mity i okrutne religie, jest dla was tym samym co opium albo haszysz. Wolę najgorszych tchórzów niż taką odwagę samobójców oczekujących szczęśliwego przypadku. ”
z książki 622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta
„ Daj mi poznać znowu tę piekielną rozkosz. Całe życie jest tylko w tej chwili. Ty nie wiesz, co ja mam dokonać teraz. Potworne głębie. Bądź taką jak dawniej – błagał wijąc się z męczącego pożądania na myśl o zabójczej rozkoszy całowania szatańskiego jej ciała. Ines jednak była nieubłagana. Ścisnęła jeszcze bardziej nogi i rzekła zimno syczącym głosem: – Dostaniesz wszystko po ślubie. ”
z książki 622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta
„ Chwilami myślę, że śnię. I co dzień rano otwieram tę samą księgę i czytam te same słowa, by pogłębić moją wiedzę istotną. I z niej to czerpię pożywienie codzienne dla ducha, a samotny jestem jak pająk w swej sieci. Takim będę do śmierci. ”
z książki 622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta
„ Dobroć nie może wypływać ze słabości, tylko z potęgi. ”
z książki Nienasycenie

Komentarze

Obserwujący

@Natasha92 @kreska @Dolores777
BR
@semisweetwine
LU
@aristos

Książki, recenzje, ogłoszenia, społeczność!

Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebuje każdy wielbiciel książek. Załóż konto i korzystaj w pełni ze wszystkich możliwości serwisu.
Zarejestruj się

Biografia

Stanisław Ignacy Witkiewicz (pseudonim - Witkacy) Artysta urodził się 24 lutego 1885 w Warszawie, jako syn Stanisława- malarza, krytyka, artysty i prozaika, który wprowadzał go w świat sztuki oraz nauczycielki muzyki Marii z Pietrzkiewiczów. Od najmłodszych lat, które chłopiec spędzał w Zakopanem, pod okiem swego ojca, uczył się rozwijać swoje talenty. Już wtedy zaczynał czytać Szekspira, rysować, pisać wiersze i kształcił swoje zdolności muzyczne (już jako 8-letni chłopiec napisał pierwszy cykl dramatów „Juwenalia"). Stanisław Witkacy- ojciec wyznawał zasadę specyficznego wychowania i zamiast posyłać dziecko do szkoły, edukował je w domu, nierzadko przy pomocy swoich wybitnych przyjaciół, którzy tworzyli ówczesną elitę intelektualną. Rodzicami chrzestnymi chłopca byli: honorowy przewodnik tatrzański, muzykant, gawędziarz i pieśniarz Jan Krzeptowski-Sabała oraz wybitna aktorka Helena Modrzejewska. We Lwowie Stanisław Ignacy zdał maturę eksternistycznie (ojciec nie posłał go do szkoły, jego zdaniem ta instytucja zawęża horyzonty), a następnie dostał się na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie uczył się u Jana Stanisławskiego. Wyjechał do Paryża, a po powrocie wznowił studia na ASP, tym razem w pracowni Mehoffera. W roku 1906 podjął prywatne lekcje u Władysława Ślewińskiego. W tamtym czasie często wyjeżdżał za granice, między innymi do Włoch, Francji i Niemiec. Witkiewicz poznawał kulturę i sztukę różnych narodowości, cały czas rozwijał się i poznawał nowych ludzi. Do grona jego znajomych należały takie jednostki, jak: Leon Chwistek -znany malarz, matematyk, później profesor Uniwersytetu we Lwowie, Tadeusz Szymberski- poeta młodopolski, czy Bronisław Malinowski- światowej sławy antropolog. Gdy ojciec młodego Witkacego zaczął chorować, artysta wszedł w bardzo ciężki dla siebie okres życia. Wraz z Karolem Szymanowskim odwiedza Włochy, gdzie na kuracji przebywa jego ojciec. Jednak z biegiem czasu jest coraz gorzej. Ojciec Witkacego już nigdy nie wraca do Polski. W latach 1909 -1912 artysta przeżył niezwykle burzliwy romans ze starszą o 10 lat aktorką Ireną Solską, którą obdarzył wielkim uczuciem. Relacja z kobietą była fascynująca, intrygująca, ale także trudna dla młodzieńca. Uczucie zainspirowało go do napisania powieści „662 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta". Witkacy jest wykończony niszczącym uczuciem, w bardzo złym stanie psychicznym wyjeżdża do Zakopanego, gdzie poddaje się psychoanalizie pod opieką doktora Karola Beaurain. Lekarz stwierdza, że największym problemem artysty jest zbyt silna, wręcz toksyczna więź z ojcem. Artysta w jednym z listów do przyjaciółki Heleny Czerwijowskiej po raz pierwszy podpisuje się "Witkacy", co ma symbolizować wyzwolenie spod skrzydeł ojca i zaznaczenie swojej odrębności. Oprócz tego kroku artysta decyduje się również na zakończenie romansu z Ireną Solską, a zaręcza się z Jadwigą Janczewską. Rok później dziewczyna ginie śmiercią samobójczą. Po śmierci narzeczonej Witkacy jest w dramatycznym stanie psychicznym. Bronisław Malinowski - przyjaciel zrozpaczonego mężczyzny zabiera go w podróż przez Cejlon do Australii, gdzie miał sprawdzić się, jako rysownik i fotograf. Kiedy docierają na miejsce dowiadują się, że wybuchła wojna. Stanisław Ignacy decyduje się na powrót do kraju, by stanąć do walki przeciwko Niemcom. Wyjeżdża do Petersburga i wstępuje do szkoły oficerskiej i w stopniu porucznika gwardii bierze udział w walkach, gdyż za głównego wroga uważa Niemców. W 1915 roku otrzymuje przydział do zapasowego batalionu Pawłowskiego Pułku Lejbgwardii (cesarskiej Gwardii Przybocznej). Dzielnie walczył w Bitwie pod Witoneżem, gdzie zostaje ranny. Otrzymuje później order Św. Anny IV klasy. Był świadkiem rozpadu carskiego imperium i rewolucji. Kiedy zdecydował się wrócić do Polski w 1918 roku, osiedlił się w Zakopanem. Od tamtej pory mieszkał na zmianę w Warszawie i w Zakopanem. W kraju działa w grupie formistów (pierwotna nazwa Ekspresjoniści Polscy). W 1922-23 roku z redakcją „Zwrotnicy" założył w Zakopanem Towarzystwo Teatralne, które przekształciło się w awangardowy Teatr Formistyczny. Witkacy prowadził do niego teorie czystej formy. Artysta inspiruje, rozbudza, zachęca do szukania nowych dróg dla teatru. Pod wpływem Witkacego swój teatr formuje Tadeusz Kantor. Ten czas w jego twórczości jest bardzo płodny. Artysta eksperymentuje z narkotykami. Pisze nawet rozprawę o środkach odurzających. Próbuje peyotl. Pod wpływem środków odurzających pisze i maluje, dzieła te zaskakują, są niezwykle oryginalne. Artysta jednak ubolewa nad tym, że największym uznaniem cieszą się zwykłe portrety. On pragnie tworzyć, kreować, ziszczać niesamowite wizje, ludzie jednak wciąż kupują z wielką chęcią portrety, które są po prostu odbiciem rzeczywistości. Jednak dzięki popularności tych obrazów Firma portretowa Witkacego rozrasta się i zapewnia mu dobry byt. Po inwazji hitlerowskich Niemiec na Polskę Witkacy opuścił Polskę w celu udania się na wschód. Rok 1939 okazał się dla Witkacego bardzo trudny. Pod koniec sierpnia artysta, jakby coś przeczuwając wyjechał do swojej żony, która mieszkała w Warszawie. W piwnicach kamienicy stojącej przy ulicy Brackiej ukrył swoje rękopisy i obrazy. Witkiewicz chciał walczyć, zgłosił się nawet do komisji mobilizacyjnej, jednak nie przyjęto go ze względu na wiek. Miał już 54 lata, a jego stan zdrowia wciąż się pogarszał. Witkiewicz pożegnał się z żoną i wraz z Czesławą Oknińską wyruszył na wschód. 18 września 1939 roku dowiaduje się o wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski i na szlaku ucieczki wojennej, we wsi Jeziory, pod Dąbrowicą, na Polesiu popełnia samobójstwo podcinając sobie tętnicę szyjną i zażywając weronal. Razem z nim pozbawić siebie życia chciała przyjaciółka artysty Czesława Oknińska, którą jednak odratowano. Stanisław Ignacy Witkiewicz zdążył przed Rosjanami.