W publikacji zostały omówione najbardziej charakterystyczne zjawiska współczesnej grafiki słowackiej od przełamania doktryn realizmu socjalistycznego do końca lat 80. XX w. Autorka skupiła uwagę na grafice artystyczno–warsztatowej, tworzonej głównie przez artystów wywodzących się z tzw. szkoły Vincenta Hloníka i szkoły Albína Brunovskiego. Scharakteryzowała najważniejsze cechy słowackiej szkoły graficznej, analizując język artystyczny reprezentujących ją autorów, wyodrębniając najważniejsze grupy tematyczne oraz źródła inspiracji. Twórczość słowackich grafików została omówiona z uwzględnieniem tła historycznego, czynników społeczno–politycznych i kulturalnych, przy czym zagadnienia dotyczące relacji artysta polityka, czy też artysta sytuacja społeczno–polityczna zostały poruszone jedynie na marginesie. Najistotniejsza jest kwestia indywidualności słowackiej grafiki artystycznej.