Do serca przytul robota

Recenzja książki Ja, robot

@LetMeRead@LetMeRead · 2020-12-28
Z góry przepraszam wytrawnych czytelników i miłośników literatury s-f, do których sama nie należę –
za ewentualne głupstwa i oczywistości, które pojawią się w tej recenzji. To nie jest półka, z której najczęściej wybieram sobie lektury, dlatego czuję się trochę nieswojo, pisząc ten tekst. Ale recenzja @jatymyoni zamieszczona tutaj zainteresowała mnie na tyle, że postanowiłam przeczytać zbiór opowiadań Isaaca Asimova – skoro zaś powiedziało się A, trzeba powiedzieć też B.

Wbrew obawom nie czytało mi się tej książki trudno. Wywody naukowe nie przytłoczyły mnie, zostały podane przez autora w strawnej formie i – jak mi się zdaje – koniecznej, nienadmiernej ilości. W ogóle odniosłam wrażenie, że w opowiadaniach tych nie ma ani jednego zbędnego słowa. Są napisane konkretnie, bez ozdobników, tak po męsku.

Odebrałam je z pokorą. Człowiek, który stawia się w roli wszechmogącego stwórcy bardzo łatwo
i szybko zapomina, że dzieła jego umysłu i rąk mogą wymknąć się spod jego kontroli i zacząć żyć własnym życiem. Lepszym, doskonalszym, oddzielnym, niezależnym. Przypomina to trochę relację miedzy Bogiem a człowiekiem albo między matką i dzieckiem. Nasze przekonanie o nieograniczonych możliwościach i wpływie to ułuda – jesteśmy tylko jajem, z którego coś się wykluwa, po czym otrzepuje się i rusza w swoją stronę. I nie rozumiem, dlaczego zawsze tym, co z nas się urodziło, chcemy się chwalić, a jednocześnie czynimy z tego obiekt pogardy i poniżających działań. Tytuł książki brzmi przecież Ja, robot – nie Ja, człowiek, a robopsycholog Susan Calvin mówi: Może wszyscy robotycy powinni odejść, ponieważ nie jesteśmy w stanie zrozumieć własnych tworów (s.213). Za mistrzowski uważam fragment opowiadania pt. Powód, mówiący o różnicach między robotem a człowiekiem.

W większości opowiadań roboty sprawiają naukowcom jakieś problemy. Nad ich rozwiązaniem głowią się najtęższe umysły, a wynik ich prac najczęściej okazuje się zaskakujący, odkrywa nowe, nieprzewidziane w szablonie możliwości i przydatności robotów – oraz cechy ich wszechstronnej robociej osobowości. Są troskliwe, przewidujące, mądre, można z nimi porozmawiać o miłości. Okazuje się też, że największy problem jest z ludźmi, nie z robotami – takie stwierdzenie pojawia się w książce kilka razy. Czytałam to z refleksyjnym uśmiechem, z jakimś rodzajem satysfakcji i poczuciem dumy… Ale nie z ludzi byłam dumna, tylko z robotów. Zawsze zresztą miałam więcej ciepłych uczuć dla zwierząt niż ludzi, a po przeczytaniu tej książki stwierdzam, że mam ich też więcej dla maszyn. I dlatego właśnie taki tytuł recenzji.

Osią opowiadań są trzy prawa robotyki – absolutna podstawa, ale czy nienaruszalna? W pewnym momencie pojawia się kwestia modyfikacji jednego z nich. Tymczasem, czy dopuszczenie możliwości modyfikacji ustalonych praw nie jest pierwszym krokiem do ich nieprzestrzegania? Przecież, (…) jeżeli się nad tym zastanowić, Trzy Prawa Robotyki są fundamentalnymi zasadami większości systemów etycznych na świecie (s.192).

Opowiadania Asimova, gdy je pisał, dotyczyły przyszłości – obecnie w znacznej mierze dotyczą już teraźniejszości. Jednak sedno sprawy wg mnie się nie zmieniło. Człowiek wciąż niestety nie zszedł
z piedestału i jeśli robi użytek z własnych zdolności i możliwości, jakie stwarza mu świat –
to tylko i wyłącznie dla siebie, a nie dla wyższych celów.

Te uniwersalną prawdę wyczytałam z opowiadań o robotach Isaaca Asimova.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2020-12-28

Gdzie kupić

Polecane
Amazon.pl 29.19zł Kup teraz
Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Ja, robot
7 wydań
Ja, robot
Isaac Asimov
{}8/10
Cykl: Roboty, tom 1
Opublikowany w 1950 roku zbiór dziewięciu opowiadań fantastycznonaukowych przedstawiających ewolucję robotów posiadających sztuczną inteligencję Ponadczasowa kolekcja absolutnie klasycznych opowieśc...
Komentarze
@jatymyoni
@jatymyoni · 9 miesięcy temu
Miło mi, że spodobała Ci się książka. Jak pisze LeGuin, każda fikcja jest metaforą. Science fiction też jest metaforą, tylko czerpaną z innych źródeł. Wyprawa kosmiczna jest jedną z tych metafor, podobnie alternatywne społeczeństwo, alternatywna biologia czy przyszłość. W literaturze przyszłość jest metaforą. Pisze ona science fiction, ale jej książki nie mówią o przyszłości, ale o teraźniejszości. Ja zaczęłam odkrywać fantastkę parę lat temu, ale najbardziej lubię klasykę fantastyki.
{}× 4
@LetMeRead
@LetMeRead · 9 miesięcy temu
Nie wykluczam, że te opowiadania będą początkiem mojej dłuższej znajomości z s-f. :)
Póki co mam ochotę na eseje Asimova.
{}× 2
@Wiesia
@Wiesia · 9 miesięcy temu
Teraz idź za ciosem :)
Fantastyka czeka żebyś ją odkrywała.
{}× 2
@LetMeRead
@LetMeRead · 9 miesięcy temu
Mówisz? ;-)
{}× 2
Ja, robot
7 wydań
Ja, robot
Isaac Asimov
{}8/10
Cykl: Roboty, tom 1
Opublikowany w 1950 roku zbiór dziewięciu opowiadań fantastycznonaukowych przedstawiających ewolucję robotów posiadających sztuczną inteligencję Ponadczasowa kolekcja absolutnie klasycznych opowieśc...

Gdzie kupić

Polecane
Amazon.pl 29.19zł Kup teraz
Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Isaac Asimov tworząc w 1950 roku zbiór opowiadań „Ja robot” wszedł na stałe do historii literatury i wywarł olbrzymi wpływ na następne pokolenia pisarzy fantastyki naukowej. Każdy interesujący się fa...

@jatymyoni @jatymyoni

Film "Ja, robot" widziałam już dawno temu, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że mógł się wywodzić od książki. Od razu muszę was rozczarować, ale film nie jest adaptacją książki. Znajdziemy kilka pod...

@Aiwlys @Aiwlys

Pozostałe recenzje @LetMeRead

Dzieci Getta
Nie wszystkie dzieci nasze są

Przeczytałam już w swoim życiu wiele świadectw ludzi, którzy doświadczyli okrucieństwa II wojny światowej. Za każdym razem te relacje szokują mnie tak samo, wzbudzają sz...

{} Recenzja książki Dzieci Getta
Choroba jako metafora. AIDS i jego metafory
Język chorób

Ta nieobszerna książeczka zawierająca dwa eseje Susan Sontag trafiła w moje ręce przypadkiem. Przekartkowałam i zaciekawiła mnie, dodatkowo szacunek dla autorki i sentym...

{} Recenzja książki Choroba jako metafora. AIDS i jego metafory

Nowe recenzje

Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele
Hipokryzja
@Carmel-by-t...:

Chciałoby się, żeby takie książki nie musiały powstawać. Zbyt dużo mamy innych problemów, by marnować czas na przepraco...

{} Recenzja książki Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele
Niebezpieczny dług
Niebezpieczny dług
@justus228:

„W życiu nic nie dzieje się z przypadku. Na naszej drodze spotykamy wiele osób, które mają swoje zadanie do wykonania. ...

{} Recenzja książki Niebezpieczny dług
Design thinking dla edukatorów
MUST HAVE współczesnego edukatora!
@autodydakty...:

Nie mam w zwyczaju wystawiać wysokich ocen… Jednakże w tym przypadku nie mogłam postąpić inaczej! Dawno nie trzymałam w...

{} Recenzja książki Design thinking dla edukatorów
  • O nas
  • Kontakt
  • Pomoc
  • Polityka prywatności
  • Regulamin
  • © 2021 nakanapie.pl
    Zrobione z {} na Pradze Południe