Plon recenzja

Komu bije PLON

Autor: @alicya.projekt ·3 minuty
2023-12-13
Skomentuj
2 Polubienia

Posługując się skalą Richtera – którą, jeśli nie wiecie, mierzy się siłę trzęsień ziemi od zera do dziewięciu - początek książki i jej oddziaływanie na odbiorcę można ocenić na solidną SIÓDEMKĘ. Celowo nie piszę od razu o górnej granicy magnitud, do niej bowiem Kopiec doprowadza nas ociupinkę później, nie szczędząc swoim bohaterom bolesnych doświadczeń. Zaskakujące jest to, że szczytowa DZIEWIĄTKA to, wbrew przewidywaniom, nie koniec możliwości „Plonu”. Jakby „wstrząśnięcia” było wciąż mało, im dalej w tekst, tym autor dokonuje głębszej wiwisekcji na rodzinie pogrążonej w żałobie, czym wyrzuca, nadszarpnięte już znacznie, odczucia czytelników poza skalę. A to wszystko po to, by w końcu pozostawić nas osłupiałych i zaszokowanych. Przerażonych konfrontacją z obrazem lęku, jaki niepostrzeżenie zrodził się w naszych głowach. Bo piekło, to my i przed nim nie uciekniemy.

Dlaczego aż tak? Nie może być inaczej, gdy rodzice przeżywają własne dzieci. Gdy zło uaktywnia się pod postacią bezlitosnej klątwy. Gdy zemsta wybrzmiewa atakując, to co niewinne i to, co najbardziej się kocha. Gdy każda odpowiedź mnoży kolejne pytania. Gdy mowa o rodzinnej traumie, mającej źródło w dziecięcym koszmarze…

Zdaję sobie sprawę z tego, że to co napisałam brzmi dosyć enigmatyczne. Ale taka jest właśnie snuta przez Kopca opowieść. Bohaterowie działają na oślep, podejmując nierówną walkę z nieodgadnionym. Morderca jest nieuchwytny, każdy podejrzany ginie, a prawdę „wyczuwa” tylko upośledzony intelektualnie mieszkaniec szpitala psychiatrycznego. Za każdym razem, gdy wydaje nam się, że wszystkie elementy układają się w całość, autor jednym gestem przekreśla nasze nadzieje, dorzucając do kotła kolejne tajemnice. Trzeba przyznać, że dzięki temu, konsekwentnie, krok po kroku, stworzył historię niebanalną, niejednoznaczną i zmuszającą czytelnika do czujnego śledzenia fabuły. Zamiast bowiem, stosować na nas tanie zagrywki, wątpliwie uatrakcyjniające tekst, zmusza nas do myślenia.

Skoro autor (począwszy od pogrzebu pierworodnego, przez coraz śmielsze wycieczki w niepamięć przeszłości, egzorcyzmy i wymykające się policji z rąk śledztwo, skończywszy na ułudzie sprawczości) wciąż nas zwodzi i nie podaje na tacy łatwych rozwiązań, to nie ma co się po nim spodziewać płaskich postaci. Bohaterowie, jak przystało na ludzi z krwi i kości nie dość, że mają swoje za uszami, to jeszcze błądzą, chwytają się brzytwy, a nawet zwracają się przeciwko sobie. Po prostu: chcą żyć. Ich walka rozgrywa się na tle rozpaczliwej próby powrotu do normalności, w domu, w którym zdaje się, że zamieszkała śmierć. I to nie byle jaka, tylko ta - lubująca się w absurdzie - rodem z „Oszukać przeznaczenie”*.

Ponadto Kopiec zgrabnie łączy thriller z horrorem, docierając do czytelnika na wiele sposobów. Zależnie też od interpretacji jaką na różnych etapach lektury przyjmiemy, będziemy jednego bądź drugiego odnajdować w „Plonie” więcej. Na dokładkę warto zauważyć, że inaczej odbiorą książkę rodzice, inaczej ci, którzy dzieci nie mają. Na pewno, owa płynność przejść i wachlarz zaserwowanych doznań, może sprowokować do ciekawych dyskusji na temat tego, co tu się właściwie stało, jak to jest z winami przodków i dlaczego najłatwiej zranić kogoś, kto ma wiele do stracenia. A to znowu sprawia, że książka pozostaje z nami na długo po jej przeczytaniu, co samo w sobie wiele mówi o jej wartości.

Autor wykorzystując dobrze znane popkulturze motywy stworzył z nich zupełnie nową jakość. Po raz kolejny uniknął sztampy i pułapki wtórności.
Co tu dużo pisać: Grzegorz to klasa sama w sobie..

* gdybym miała doszukiwać się jeszcze innych filmowych skojarzeń, to obok „Oszukać przeznaczenie”, postawiłabym jeszcze na „Tożsamość”. Nie jest jednak tak, że autor stosuje pewne rozwiązania jeden do jednego, więc ich znajomość, wcale nie pomoże wam w rozwikłaniu zagadki „Plonu”.

[współpraca barterowa]

Moja ocena:

× 2 Polub, jeżeli recenzja Ci się spodobała!

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Plon
Plon
Grzegorz Kopiec
8/10

Spokojne życie sześcioosobowej rodziny nagle zmienia się w koszmar. Pochłaniająca bez reszty powieść z pogranicza thrillera i grozy. Wraz z wkroczeniem w pełnoletność, Krzysztof, najstarsze z dziec...

Komentarze
Plon
Plon
Grzegorz Kopiec
8/10
Spokojne życie sześcioosobowej rodziny nagle zmienia się w koszmar. Pochłaniająca bez reszty powieść z pogranicza thrillera i grozy. Wraz z wkroczeniem w pełnoletność, Krzysztof, najstarsze z dziec...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

„(…) po latach sprawiedliwość postanowiła upomnieć się o swoje i zebrać w odwecie śmiertelny plon”[1], a będzie to krwawe żniwo. Jerzy Wojtala zrobił coś bardzo złego, teraz „karma wraca” odbierając ...

@asiaczytasia @asiaczytasia

Książka, która wstrząsnęła moim światem i poruszyła najczulsze struny mojego serca. Jerzy Wojtala, wspaniały mąż, ojciec czwórki dzieci. Wiedzie wraz ze swoją rodziną cudowne życie, do momentu 18 ur...

@justyna1domanska @justyna1domanska

Pozostałe recenzje @alicya.projekt

O smoczku, piekarzu i kosmicie bez stażu
Kosmiczna draka w piekarni

Zapewne wiecie jak to jest, gdy niczym rzep przyczepi się do was pierwsze, nie mające zbyt wiele wspólnego ze stanem faktycznym, skojarzenie. Nie da się go wyrzucić z gł...

Recenzja książki O smoczku, piekarzu i kosmicie bez stażu
Żywe trupy
One już po nas idą

@ObrazekCo nas kręci I tym razem zacznę od ciekawostki. Zastanawialiście się kiedyś, w jakim utworze po raz pierwszy zostało użyte słowo „zombie”? Otóż po raz pierw...

Recenzja książki Żywe trupy

Nowe recenzje

Utracony
Utracony
@katexx91:

„Utracony” to drugi tom z serii o Odmieńcach z West Emerald. Los dla Micah Lyonne'a nigdy nie był łaskawy, mimo że by...

Recenzja książki Utracony
Wodnik
Wodnik
@zielok.kamil:

"Wodnik" Jędrzeja Pasierskiego to kolejny dowód na to, że autor ten jest jednym z najciekawszych twórców polskiego krym...

Recenzja książki Wodnik
Proste równoległe
Proste równoległe
@zielok.kamil:

"Proste równoległe" Agaty Romaniuk to powieść, która zasługuje na szczególną uwagę dzięki swojemu subtelnemu połączeniu...

Recenzja książki Proste równoległe
© 2007 - 2024 nakanapie.pl