Pejzaż w kolorze sepii recenzja

Pejzaż w kolorze sepii

Autor: @landrynkowa ·1 minuta
2021-12-12
Skomentuj
4 Polubienia
Dziwna to była książka… Po tym, jak wiele lat temu, bardzo ujęła mnie słynna powieść Ishiguro „Nie opuszczaj mnie”, wobec „Pejzażu” miałam nieco inne oczekiwania. Czy się zawiodłam? Nie wiem… Po prostu nie tego się spodziewałam.

Powieść niezbyt długa ale bardzo wielowątkowa z naprzemienną akcją.
Myślą przewodnią jest historia Japonki Etsuko, która spędza samotną starość w małej wiosce w Anglii i podczas wizyty córki, z którą nie ma zbyt udanych relacji, wraca myślami do dawnych czasów. Strzępki pozornych dialogów z Niki uruchamiają w starej Japonce wspomnienia z okresu młodości. Po kawałku poznajemy jej historię życia w powojennym Nagasaki, pierwszego małżeństwa, relacji z teściem, dziwnej przyjaźni z Sachiko i jej córeczką Mariko, aż wreszcie docieramy do jej życia w Anglii i samobójczej śmierci Keiko, jej córki z pierwszego małżeństwa i podłoża relacji z młodszą córką, Niki, tą z drugiego małżeństwa z Anglikiem.

Jest w tej powieści coś złowieszczego. Jakaś mroczna i niepokojąca aura snuje się wokół tej historii i jej bohaterów. Jest mnóstwo niedopowiedzeń, dwuznaczności, czegoś w rodzaju ukrytej ironii. Szczególnie widać to w dialogach między bohaterami. Są suche i jakby wymuszone. Pozornie ugrzecznione, ale pełne fałszu i obłudy. Brak w nich empatii i wzajemnego zrozumienia. Czasem odnosi się wrażenie jakby bohaterowie mówili różnymi językami i nie rozumieli siebie nawzajem. My powiedzielibyśmy na taki dialog: „ja o chlebie, ty o niebie”. Z książki wręcz emanuje samotność, poczucie wyobcowania, a szczęście jest pozorne. W każdym razie Etsuko w nie wierzy. Powtarza sobie, że nie mogłaby być bardziej szczęśliwa i tej teorii się trzyma.

Nie dowiedziałam się nic na temat podłoża oschłych relacji męża Etsuko z ojcem i jaka była jej historia w tym wszystkim.
Wątek Mariko także nie jest dla mnie jednoznaczny, mogę się tylko domyślać.

Tytuł książki bardzo adekwatny: historia jak ze starych zdjęć w kolorze sepii.
Okładka piękna choć moim zdaniem zbyt kolorowa, właśnie tej sepii mi zabrakło.

Moja ocena:

Data przeczytania: 2021-10-06
× 4 Polub, jeżeli recenzja Ci się spodobała!

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Pejzaż w kolorze sepii
6 wydań
Pejzaż w kolorze sepii
Kazuo Ishiguro
7.1/10

Debiut powieściowy jednego z najwybitniejszych brytyjskich pisarzy, laureata Bookera, autora "Okruchów dnia" i "Nie opuszczaj mnie" Książka laureata literackiej Nagrody Nobla 2017 Mieszkającą w Angl...

Komentarze
Pejzaż w kolorze sepii
6 wydań
Pejzaż w kolorze sepii
Kazuo Ishiguro
7.1/10
Debiut powieściowy jednego z najwybitniejszych brytyjskich pisarzy, laureata Bookera, autora "Okruchów dnia" i "Nie opuszczaj mnie" Książka laureata literackiej Nagrody Nobla 2017 Mieszkającą w Angl...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Długo zastanawiałam się nad tym, co właściwie czuję po przeczytaniu tej książki. Pierwsza myśl, jaka mi się nasuwa, to że ta książka jest po prostu piekielnie dziwna. Akcja toczy się naprzemiennie w...

@ladybird_czyta @ladybird_czyta

Debiutancka powieść Kazuo Ishiguro przenosi nas w czasy powojennej Japonii. Estuko jest Japonką od lat mieszkającą w Anglii, jej drugi mąż , już nieżyjący, był Anglikiem. Z pierwszego małżeństwa z Ja...

@jatymyoni @jatymyoni

Pozostałe recenzje @landrynkowa

Maski pośmiertne
Polsko-brytyjska historia w Surrey

Zapraszam do Woking w hrabstwie Surrey, gdzie inspektor David Redfern rozpracowuje sprawę Bożeny i Mariusza Sokolińskich, mierząc się również z demonami przeszłości. Ni...

Recenzja książki Maski pośmiertne
Czarny portret
Z Połczyna do Kołobrzegu

"Są takie osoby, których nie spodziewasz się już nigdy w życiu zobaczyć, a jednak cały czas przeczuwasz, że znów staną na twojej drodze.Trochę się nawet tego obawiasz...

Recenzja książki Czarny portret

Nowe recenzje

Paryska córka
Gwiazdy poprowadzą nas do siebie. Historia napi...
@Malwi:

"Paryska córka" Kristin Harmel to powieść, która głęboko mnie poruszyła. Paryż, rok 1939. Amerykańska rzeźbiarka Elise ...

Recenzja książki Paryska córka
Mroczna materia
Mroczniej
@guzemilia2:

Q: najpierw książka czy adaptacja-film lub serial? Ja jestem osobą, która raczej nie interesuję się tym czy jakiś f...

Recenzja książki Mroczna materia
Zapomniany ogród
"Zapomniany ogród"
@meryluczyte...:

Po zachwycie "Tajemnicą domu Turnerów" co jakiś czas sięgałam po kolejne powieści Kate Morton, mniej lub bardziej się n...

Recenzja książki Zapomniany ogród
© 2007 - 2024 nakanapie.pl