Recenzja książki Rodzina Borgiów

Puzo o najgroźniejszej rodzinie w dziejach Włoch

Autor: @ZaczytanaAga ·{}4 minuty
{} 2015-08-22 {} Skomentuj {} Polub, jeżeli recenzja Ci się spodobała!
To ostatnia powieść autora słynnego Ojca Chrzestnego (jeszcze nie czytałam, a do filmu nie zabiorę się, póki nie przeczytam książki!), wydana już po jego śmierci i dokończona przez jego wieloletnią przyjaciółkę i towarzyszkę, Carol Gino. Książka ta jest oczywiście fikcją literacką, ale autor "wrzucił" do niej od groma postaci z autentycznej historii - od całej rodziny papieża Aleksandra VI przez Niccolo Machiavelliego i Leonardo da Vinci do władców rządzących ówczesną Europą. Co jeszcze jednak ciekawsze, Puzo wyciąga na światło dzienne i wplata w fabułę plotki charakterystyczne dla tamtego okresu. Nie będę Wam pisać jakie, musicie sami przeczytać! Ewentualnie Wikipedia może przyjść Wam z pomocą.
O rodzie Borgiów wiele już napisano. Wielu historyków (i jeszcze więcej pseudo-historyków) uważało i uważa, że była to rodzina degeneratów, lubująca się w kazirodczym seksie etc. etc. Puzo trochę sięgnął po te opinie, ale nie do końca. Myślę, że umiejscowił swoich bohaterów mniej więcej w połowie między plotkami, a prawdą.
Rodrigo Borgia - czyli papież Aleksander VI - jest tu przedstawiony jako człowiek, który w swoich zachowaniach nie widzi nic złego; każdy swój czyn tłumaczy jakimś ustępem z Pisma Świętego. I nie mówię tu o tym, że ma dzieci, młodą kochankę i uwielbia wszystko to, co drogie i wygodne. Bądź co bądź pamiętajmy o tym, że mamy do czynienia z wiekiem XV-XVI. To nie czasy papieża Franciszka, że Głowa Kościoła siadała z pracownikami swojego pałacu przy jednym stole i brała małe dzieci na ręce. Najistotniejszym faktem jest jednak to, że trzyma on całą swoją rodzinę przy sobie, chroni ją wszelkimi możliwymi sposobami i choć czasem zdarza mu się zranić swoich najbliższych, to jest przekonany o tym, iż robi to dla ich dobra. Nie jest jednak do końca miłosierny wobec niej, bowiem wyraźnie odczuć można, że niektóre ze swoich dzieci kocha bardziej od drugich. Szczęście swojej rodziny uzależnia od jej potęgi; jeżeli któryś z jej członków odbiega od przyjętej przez niego normy, to wówczas Aleksander odsuwa go od reszty i traci nim zainteresowanie jednocześnie ograniczając swoją miłość.
Powieść w głównej mierze opiera się właśnie na jego postaci i może lekko zaskakiwać fakt, że autor (a może to już był autorka?) zdecydował się kontynuować fabułę nawet wówczas, gdy już uśmiercił swojego głównego bohatera. Książka jest napisana w trzeciej osobie liczby pojedynczej i nie ma w niej zbyt wiele osobistych, dogłębnych przemyśleń wszystkich postaci, niemniej jednak jeżeli już na takie natrafimy, to skupiają się one głównie na Rodrigo właśnie. Być może właśnie to sprawia, że wychodzi on na znacznie mniej demonicznego niż chcieliby go widzieć historycy o których wspomniałam wcześniej?
Prawdziwie złym - a raczej może nikczemnym - i pozbawionym zasad jest moim zdaniem Cezar Borgia. Nie waha się on bowiem przed niczym, aby osiągnąć to, czego pragnie najbardziej. A tymi rzeczami są kariera wojskowa i jego siostra, Lukrecja. Główną dewizą Cezara za jego życia było Aut Caesar, aut nihili, czyli "Albo Cezar, albo nic". To o czymś ewidentnie świadczy. Może mniej złym, ale znacznie bardziej groźnym - bo po początkowych rozdziałach w ogóle się tego po nim spodziewać nie można - jest moim zdaniem Jofre. Wydaje się być nawet trochę ograniczony, całkowicie zdominowany przez starszą od niego żonę i mocno zamknięty w sobie. Z biegiem akcji zmienia się jednak diametralnie i dorasta. Najmniej lubianym przeze mnie bohaterem był Juan i jeśli mam być szczera, to cieszę się, że skończył tak, jak skończył. Wyróżniającą się postacią jest też oczywiście słynna Lukrecja Borgia, nazwana przez Giorolamo Pruliego "największą kurtyzaną Rzymu*". Czy Puzo ją zrehabilitował? Hm, i tak i nie. Aby się o tym przekonać, trzeba jednak sięgnąć do książki.
Kiedy sięgałam po tę książkę trochę się jej bałam. Doszłam kiedyś do połowy Sześciu grobów do Monachium i odłożyłam ją z uczuciem zdegustowania i niesmaku. Długi czas potem myślałam, że jestem po prostu zbyt mało męska, żeby czytać jego książki. Prawdopodobnie dlatego ciągle tak omijam tego Ojca Chrzestnego. Dobrą opinię o Borgiach znalazłam jednak na lubianym przeze mnie blogu z recenzjami tworzonymi przez młodą dziewczynę. Byłam pod takim wrażeniem tej książki, że postanowiłam dać Puzo jeszcze jedną szansę. Przez pierwsze piętnaście stron nie doszukałam się żadnych wyzwisk, morderstw, gwałtów i innych cech, typowych dla "książek dla chłopców". Potem może jest ich trochę, ale jednak znacznie mniej, niż się spodziewałam. Nie wiem, czy to zasługa "dopieszczania" tej powieści przez Carol Gino, czy może samego Puzo znudziło już trochę takiej pisanie, niemniej jednak bardzo mi się to spodobało i pozytywnie zaskoczyło. Lubię powieści historyczne, a ta jest dobra i widać, że autor dużo czasu poświecił na to, żeby doskonale poznać historię rodziny, która go interesuje, jak i czasów, w której żyła. Podobno Puzo długo przygotowywał się do pisania, nie chciał popełnić jakiejś niemądrej gafy, ani też za bardzo popłynąć z fikcją literacką. Trzeba go za to docenić.
Podsumowując, Rodzina Borgiów to dobra lektura na długie wieczory i przeciągającą się jazdę tramwajem. W porównaniu do innych utworów Puzo może być bez niesmaku czytana nawet przez najbardziej "dziewczyńskie dziewczyny". Przejawia się przez nią trochę brutalności i miłości, ale nie jest ani wulgarna, ani przesadnie romantyczna. Myśląc nad tym trochę głębiej sądzę, że Puzo znalazł tutaj prawdziwy złoty środek. Nawet jeżeli nie jesteście fanami powieści historycznych, to ta może Wam się spodobać. Jest w niej trochę dobrego kryminału, interesującej obyczajówki. Słowem - warto.

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Rodzina Borgiów
14 wydań
Rodzina Borgiów
Mario Puzo
{}8.2/10
Intrygi rodziny, której nazwisko zawsze było synonimem władzy, korupcji i zbrodni – niesławnych Borgiów. Na tle barwnego zgiełku włoskiego renesansu rozgrywa się partia śmiertelnej gry, które...
Komentarze
Rodzina Borgiów
14 wydań
Rodzina Borgiów
Mario Puzo
{}8.2/10
Intrygi rodziny, której nazwisko zawsze było synonimem władzy, korupcji i zbrodni – niesławnych Borgiów. Na tle barwnego zgiełku włoskiego renesansu rozgrywa się partia śmiertelnej gry, które...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Akcja rozgrywa się w drugiej połowie XV wieku. W wyniku licznych przekupstw na papieża zostaje wybrany Rodrigo Borgia i przybiera imię Aleksander VI. Jednak jego bogobojność jest tylko pozorna, jest ...

@AgataCentkowska @AgataCentkowska

Lubicie zastanawiać się ile z historii to prawda a ile to plotki, które powtórzone tysiąc razy stały się prawdą? Historia rodziny Borgiów to jedna z tych opowieści, które znają wszyscy, jedni są nim...

@violettabocian @violettabocian

Pozostałe recenzje @ZaczytanaAga

Biała wilczyca
Dlaczego nie spodobała mi się "Biała wilczyca"?

Biała Wilczyca to historia Kseni i Maxa oraz ich rodzin i najbliższych przyjaciół. Gdy poznajemy Ksenię jest rok 1917, dziewczyna ma piętnaście lat i mieszka z rodziną w ...

{} Recenzja książki Biała wilczyca
Tarantula
Nieprzenikniona i zagadkowa "Tarantula"

Zdarza Wam się czasem, że idziecie do biblioteki bez jakiś większych planów co do wypożyczenia czegokolwiek i po prostu snujecie się przez kilkanaście lub kilkadziesią...

{} Recenzja książki Tarantula

Nowe recenzje

Upadek ognia
Upadek nie tylko ognia
@dominika.na...:

Niekiedy inni pokładają w nas tyle oczekiwań, że my samy nie wiemy, czego tak naprawdę chcemy. I nieważne, czy chodzi p...

{} Recenzja książki Upadek ognia
Zupełnie inny cud
Idealna na Święta!
@maitiri_boo...:

Fabuła powieści w wielkim skrócie opiera się na tym, że rodzina (z nazwy) ma spędzić wspólnie Wigilię. Tak sobie wymyśl...

{} Recenzja książki Zupełnie inny cud
Czarownice nie płoną
Co nas czeka za bramą Lichoty?
@Asamitt:

"Czarownice nie płoną" to pierwsza książka Jenny Blackhurst na jaką trafiłam i obawiałam się, że może być ostatnią z re...

{} Recenzja książki Czarownice nie płoną
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl