W imię śmierci...

Recenzja książki In nomine mortis

@Maynard@Maynard · 2010-05-25
Pisanie powieści historycznych z morderstwem w tle, zwłaszcza po sukcesie „Imienia Róży” i „Kodu Da Vinci” nie wydaje się zadaniem łatwym a może nawet stać się czymś niezwykle ryzykownym. Kilku pisarzy, którzy postanowili zmierzyć się z tym wyzwaniem i wypłynęli na otwarte morze średniowiecznej wyobraźni niefortunnie rozbiło się o skały i rafy bezlitosnej krytyki. Ich wydumane i silące się na nowatorstwo historie w stylu „Ostatniego templariusza”, „Bram templariuszy” czy „Tajemnicy Boscha” były tak naiwne, iż niestety zaginęły w pomroce dziejów.
Autor „In nomine mortis”, Cay Rademacher, postanowił wykonać zupełnie inny zabieg. Mianowicie połączył, świadomie lub nie, wszystkie główne elementy bestsellera Eco i, o zgrozo, zabieg ten udał mu się wyśmienicie. Zajawka z okładki nie kłamie - powieść czyta się z zapartym tchem.
Na kartach swej książki, autor opisuje w pierwszej osobie niesamowite przygody pary mnichów którzy, jakżeby inaczej, wpadają na trop zagadkowego morderstwa. Są oni, oczywiście, doświadczonym mistrzem – inkwizytorem oraz młodym adeptem – gołowąsem, który o życiu wie mniej więcej tyle co nieopierzone pisklę. Mamy również motyw zaginionej księgi oraz przedstawicielki płci pięknej (tym razem w wersji potrójnej). I na tym podobieństwa się kończą. I chwała Bogu.
Powieść traktuje o zupełnie innych motywach niż „Imię róży” i napisana jest zupełnie innym stylem. W porównaniu do erudycyjnego, bogatego literacko i kwiecistego stylu Eco, „In nomine mortis” napisane jest prostym, przystępnym językiem co, moim zdaniem, działa na duży plus, ponieważ po książkę sięgnie zdecydowanie szerszy krąg czytelników.
Ponadto, Rademacher poszerzył ramy powieściowe i tym razem, w odróżnieniu do Eco, umiejscowił akcję powieści nie tylko w murach klasztornych ale w całym mieście. Paryż opisany przez autora to brudne, brzydkie i cuchnące miejsce, którego nie powstydził by się sam Augiasz. Syf i brud niemal przesączają się przez karty powieści, a czytelnik ma wrażenie wszechobecnego fetoru. Ten zabieg stylistyczny udał się Rademacherowi doskonale, szczególnie podczas opisywania, rozgrywających się pod koniec książki, scen w rzeźni czy zainfekowanych „czarną śmiercią” ulic miasta nad Sekwaną. Topograficznie mógł jednak Rademacher pójść w ślady naszego rodzimego pisarza, Mariusza Wollnego i rozpisać się więcej na temat średniowiecznej metropolii oraz opatrując powieść mapką. Byłoby ciekawiej i bardziej wiarygodnie.
Motywy i pobudki jakimi kierują się bohaterowie są trochę naiwne i łatwe do przewidzenia a ich charakterystyki do bólu „charakterystyczne” ale nie czepiajmy się, jak wiadomo ludzie w średniowieczu byli szarzy, prości i mało oryginalni. Pogrążony w swoich rozterkach główny bohater, w odróżnieniu od sławetnego Adsa z Melku, próbuje na własną rękę odkryć tajemnicę morderstw i pozbywa licznych złudzeń. Ale więcej nie powiem co by nie psuć innym zabawy.
Jeśli chodzi o tło historyczne to autor poskąpił czytelnikowi wybujałych dywagacji historycznych, rozwlekłych dysput czy przydługich scen batalistycznych. W sposób oszczędny i przystępny dowiadujemy się tylko o dawnych plagach herezji, awiniońskim papiestwie oraz procesie Templariuszy. Pierwsze skrzypce w powieści grają akcja oraz tajemnica i na owych aspektach autor skupił się najbardziej.
Pomimo faktu iż autor zachował się niczym szalony kopista w składzie kalek, „In nomine mortis” czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Jest ona idealnym pomysłem dla osób, które nigdy nie czytały dzieł Eco, nie znają Huizingi i Folletta a o średniowieczu wiedzą tyle co nic. Dla nich, powieść będzie zdecydowanym odkryciem i powiewem świeżości. Ponadto, kompletnym laikom, autor (lub tłumacz) wyjaśnia wyczerpująco w licznych przypisach kim byli dominikanie, katarzy i inkwizytorzy oraz co to jest muszla Św. Jakuba. Niestety, dla fanów gatunku przypisy owe będą tylko denerwującym dodatkiem a sama powieść, pomimo swej akcji i dynamiki – kolejną pozycją do „odhaczenia”.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2010-05-10

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
In nomine mortis
In nomine mortis
Cay Rademacher
{}9.2/10
Seria: Powieść z kapturem
Paryż Roku Pańskiego 1348. Z Kolonii przybywa młody dominikanin, Ranulf Higden, aby studiować świętą teologię na najsłynniejszym w Europie uniwersytecie. Okrutna zbrodnia u podnóża katedry Notre-Dame,...
Komentarze
In nomine mortis
In nomine mortis
Cay Rademacher
{}9.2/10
Seria: Powieść z kapturem
Paryż Roku Pańskiego 1348. Z Kolonii przybywa młody dominikanin, Ranulf Higden, aby studiować świętą teologię na najsłynniejszym w Europie uniwersytecie. Okrutna zbrodnia u podnóża katedry Notre-Dame,...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Oto kolejny kryminał, który miałam okazję przeczytać i odchaczyć z mojego stosiku. Książkę otrzymałam od portalu @Link i bardzo się cieszę, że miałam okazję pogłębić swoją 'głowę' o literaturę niemiec...

@saruska @saruska

Pozostałe recenzje @Maynard

Wielcy zdrajcy. Od Piastów do PRL
Judasz polski w dwunastu odsłonach

Zdrada to, obok miłości, nienawiści i zazdrości, naturalna cecha ludzkiego charakteru, no może nie każdego i nie zawsze naturalna. Choć jest zachowaniem na wskroś negat...

{} Recenzja książki Wielcy zdrajcy. Od Piastów do PRL
Akwaforta
Uczta wyobraźni czyli fantastyka pozytywistyczno-oniryczna

Od dawna, czytając literaturę fantastyczną, natrafiam na wciąż powtarzające się schematy, identyczne szablony, które, niczym nieudane klony, zniechęcają i nużą po kilkuna...

{} Recenzja książki Akwaforta

Nowe recenzje

Oskarżona : Wiera Gran
Historia bez happy endu
@nika.mail:

Lektura książki Agaty Tuszyńskiej "Oskarżona: Wiera Gran" zostawiła mnie, jak żadna inna, w tzw. "czytelniczym rozkroku...

{} Recenzja książki Oskarżona : Wiera Gran
W zakątku cmentarza czyli koniec wieczności
W zakątku cmentarza...
@Siostra_Kop...:

''Niewidzialnych istot tłumy sąsiadują z nami wszędzie. I kto kogo ujrzy pierwej ? I kto komu duchem będzie? Błąkają si...

{} Recenzja książki W zakątku cmentarza czyli koniec wieczności
Wstać znowu o ludzkiej porze
Ciężkie życie nowojorskiego dentysty
@almos.s:

Bohaterem powieści Ferrisa jest nowojorski dentysta, Paul O'Rourke, który ma gabinet na Park Avenue na Manhattanie (świ...

{} Recenzja książki Wstać znowu o ludzkiej porze
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe