{} WYBÓR REDAKCJI

Recenzja książki Ciężar pianina

Ciężar pianina

Autor: @Natalia_Swietonowska ·{}3 minuty
{} 2020-02-28 {} 1 komentarz {} 6 Polubień
Dosyć często sięgam po powieści obyczajowe, które nie tylko dostarczą mi rozrywki, ale być może skłonią do refleksji czy zwyczajnie wzruszą. Tego również spodziewałam się po powieści Chris Cander. Nie ukrywam, że do sięgnięcia po tę książkę skłoniła mnie okładka, która skutecznie przywiodła mi na myśl historię może odrobinę łamiącą serce, ale jednocześnie dobrą, wciągającą oraz przekazującą jakieś wartości. Czy tak w rzeczywistości było?

Ciężar pianina jest połączeniem dwóch historii, których akcja dzieje się w różnych latach. Z jednej strony mamy rok 1962, w którym Katja, dziewczynka mieszkająca w ZSRR, poznaje miłość swojego życia- pianino Bluthnera. Odkrywa piękno jego muzyki wydobywającej się z jego wnętrza. Przez następne lata ta dziedzina sztuki nabiera dla niej ogromnego znaczenia, więc naturalnie nie wyobraża sobie bez niej życia. Kiedy Katja wychodzi za mąż i wyjeżdża do Ameryki, jej instrument ginie. Z drugiej strony pojawia się rok 2012 i dwudziestoletnią Clarę z Kalifornii. Właśnie rozstała się z chłopakiem i zmuszona jest do poszukiwań nowego lokum. Przeprowadzkę utrudnia pianino, które jako dziewczynka otrzymała od ojca na dwunaste urodziny. Kiedy sytuacja staje się dla niej wyjątkowo trudna, nieświadoma konsekwencji postanawia sprzedać instrument.

Jak napisałam wyżej, spodziewałam się, że będzie to książka, która pozostanie w mojej pamięci na długo i będę mogła śmiało polecać ją na prawo i lewo. No cóż, chyba za bardzo chciałam, żeby była to dobra książka, ponieważ dostałam coś, co nie do końca przypadło mi do gustu.

Jedną z głównych bohaterek jest Katja. Najpierw dziewczynka, która od najmłodszych lat pała ogromną miłością do muzyki, a następnie kobieta, dla której najważniejsza w życiu jest pasja – w tym przypadku właśnie gra na pianinie. Jest to bohaterka, która od początku wzbudziła we mnie ciepłe uczucia i zyskała moją sympatię. Autorka bardzo dobrze ją wykreowała, ponieważ podczas lektury gołym okiem widać rosnący tragizm tej postaci. Wiem, że może zabrzmieć to niekoniecznie pozytywnie, jednak uwierzcie mi – jest to coś bardzo, bardzo dobrego.

Niestety, nie udało się to w przypadku drugiej głównej bohaterki, Clary. Jest to tak mdła i płaska postać, że słów mi brakuje. Okropnie mnie irytowała, a fakt, że nie potrafiłam określić jakiejś jej cechy charakteru, jeszcze bardziej podnosił mi ciśnienie. Zdecydowanie ta postać nie wyszła autorce i szkoda, ponieważ można było stworzyć tutaj dwie bohaterki, które odnalazłyby dla siebie miejsce w sercach czytelników. Niezdecydowanie Clary, jej niedojrzałość i przesadna pewność siebie było bardzo denerwujące.

Mam wrażenie, że Chris Cander najpierw spisała samą historię Katji, ponieważ widać, że jest ona bardziej dopracowana i zwyczajnie ciekawsza. Bohaterka została wykreowana bardzo dobrze, a opisane perypetie tej postaci za każdym razem chwytały mnie za serce. Być może stało się tak, że wydawca zasugerował autorce dopisanie rozdziałów, gdzie główną rolę ma Clara, ponieważ wyglądają one, jakby były spisywane po łebkach, bez jakiegokolwiek wciągnięcia się w tę historię. Przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie.

No dobrze, może i Ciężar pianina nie okazał się tak dobrą książką, jak tego oczekiwałam, ale i tak warto ją przeczytać. Wątek pasji do muzyki jest wprost fantastyczny i bije z każdej strony, co dodaje całej historii dodatkowego dreszczyku emocji. Mnie osobiście bardziej przypadł też do gustu historia Katji, ale o tym pisałam już wyżej.

Jeśli poszukujecie ciekawej powieści obyczajowej, w której główną rolę odgrywa muzyka, to jak najbardziej polecam Wam tę powieść. No ale jednocześnie ostrzegam, że możecie zawieść się jedną z głównych bohaterek.

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2020-02-25

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Ciężar pianina
Ciężar pianina
Chris Cander
{}6.6/10
Opowieść o dwóch kobietach i pianinie, które związało je trwałymi więzami, mimo dzielących je lat i kontynentów, na dobre i na złe. Rok 1962, ZSRR. Ośmioletnia Katja dzięki tajemniczemu niemieckiemu ...
Komentarze
@Justyna_K
@Justyna_K · prawie 2 lata temu
Ja się straszliwie rozczarowałam. Zapowiadało się dobrze i zdechło ;) Naskrobałam dość obszerne sprawozdanie ;)
{}× 1
@Natalia_Swietonowska
@Natalia_Swietonowska · prawie 2 lata temu
W takim razie chętnie je przeczytam!
{}
Ciężar pianina
Ciężar pianina
Chris Cander
{}6.6/10
Opowieść o dwóch kobietach i pianinie, które związało je trwałymi więzami, mimo dzielących je lat i kontynentów, na dobre i na złe. Rok 1962, ZSRR. Ośmioletnia Katja dzięki tajemniczemu niemieckiemu ...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Wraz z początkiem lipca rozpoczęły się wakacje. Co prawda różnią się one od tych poprzednich, ale mimo to planuję wykorzystać ten czas jak najlepiej. Jednym ze sposobów na wakacyjny wypoczynek w moim...

@nawysokimobcasie @nawysokimobcasie

Lata 60-te, ZSRR. Ośmioletnia Katia otrzymuje w prezencie od sąsiada pianino Bluthera i w taki sposób muzyka staje się nieodłącznym elementem jej życia. Niestety nie dana jest jej wielka kariera pian...

@Katarzyna_Bieszczad @Katarzyna_Bieszczad

Pozostałe recenzje @Natalia_Swietono...

Dwunastka i lodowy las. Zrodzona z ognia
Zrodzona z ognia

Od pewnego czasu zauważyłam u siebie pewną dziwną tendencję do sięgania po dość skrajne gatunki powieści - albo idę w taką typową literaturę faktu, gdzie nie ma nawet an...

{} Recenzja książki Dwunastka i lodowy las. Zrodzona z ognia
Don’t Hate Me
Don't hate me

Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o drugim tomie pewnej trylogii, której początek przybliżałam już jakiś czas temu. Don’t love me to tytuł, który okazał się zaskakujący i ...

{} Recenzja książki Don’t Hate Me

Nowe recenzje

Oddam brata za piątaka (tylko żartowałem)
Płakałam ze śmiechu. Z resztą nie tylko ja 🤣
@paulina2701:

Elżbieta Jodko-Kula ma na swoim koncie już wiele książek, ale to pierwsza, która wpadła w moje ręce. "Oddam brata za pi...

{} Recenzja książki Oddam brata za piątaka (tylko żartowałem)
Nie zostawiaj mnie. Iskra bogów
Ciekawe połączenie mitologii i współczesności
@maitiri_boo...:

„Iskra bogów. Nie zostawiaj mnie” to trzeci tom młodzieżowej serii z mitologią w tle i jednocześnie jej zakończenie. ...

{} Recenzja książki Nie zostawiaj mnie. Iskra bogów
Nawiedzona Japonia. Przewodnik
Uduchowiona Japonia, czyli taka, jakiej jeszcze...
@malgosialegn:

Japonia od kuchni. Ukazana ze strony, która jest nam raczej obca i wielce niewiadoma. Nie jest to ten znany szeroko rea...

{} Recenzja książki Nawiedzona Japonia. Przewodnik
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl