Recenzja książki Dom pisarzy w czasach zarazy

Najgorsza zaraza

Autor: @Zaneta ·2 minuty
2020-10-06 Skomentuj 4 Polubienia
Czy może być coś gorszego niż zniewolenie duszy? Takiej zarazy nie da się zwalczyć żadną szczepionką.


Tomasz Jastrun, w „Domu pisarzy w czasach zarazy” od wydawnictwa Czarna Owca, zabiera nas w nostalgiczną podróż w jedno konkretne miejsce – na ulicę Iwicką 8a. Wchodzimy do monumentalnej kamienicy, dotykamy mocnych, drewnianych schodów, które noszą na sobie ślady wspomnień, zabaw, dziecięcych uciech. I otwieramy drzwi do przeszłości.

Wspomnienia z dzieciństwa

Jedno z pierwszych wspomnień Tomasza Jastruna z dzieciństwa to burza. Babcia schowała się z nim w łazience, podczas, gdy rodzice walczyli z żywiołem. Opowiada też o swoim pierwszym spotkaniu ze śmiercią, przyjaciołach i swoich obserwacjach – a obserwatorem jest naprawdę bystrym. Dzieciństwo to plucie na klatce schodowej, spotkania przy trzepaku i nuda – nikt w końcu nie potrafi nudzić się tak doskonale jak dzieci.

Ojciec i matka

Piękne wspomnienia dotyczą ojca i matki. Nie brakuje tutaj poetyckich opisów, ale i przyziemnych spraw. Tomasz Jastrun opisuje rodziców rzeczowo, zaczynając już od ich romansu – ojciec początkowo był związany z inną kobietą, która groziła samobójstwem, jeśli się rozstaną. Skomplikowana jest również sprawa tożsamości jego ojca. Posiadał żydowskie pochodzenie, ale były momenty, że się tego wstydził, nie pasował do żadnej z grup i ról. Niewątpliwie jednak dom przesiąknięty był poezją, zwłaszcza, gdy jego ojciec siedział w gabinecie i mruczał swoje wiersze.

Trudne czasy, niełatwe wybory

Tomasz Jastrun wprowadza nas w czasy trudnych wyborów, gdy rodzi się stalinizm i pisarze zaczynają stawać przed trudnymi wyborami. Czasami ich decyzje, ich twórczość, są oceniane jednoznacznie negatywnie, natomiast nie wnikamy w to, jaka sytuacja miała miejsce wtedy. W opowieści Tomasza Jastruna widzimy dokładnie jak sztuka jest tłamszona przez historię i wydarzenia polityczne. Wydaje się, że to właśnie jest największa zaraza ludzkości.

„Pisarze zostawiają po sobie powieści, wiersze, dzienniki, wspomnienia, ale zachowały się też protokoły partyjnych zebrań”.

Piękne wydanie

Obok tej książki nie można przejść obojętnie. Wartościowe wnętrze skrywa w sobie także atrakcyjną oprawę graficzną. Mamy tutaj wspaniałe czarno-białe fotografie, które przenoszą nas do przeszłości, a także wywiady z mieszkańcami słynnego budynku. Tomasz Jastrun, jak sam przyznaje, pamięta nie tylko wielkich artystów, ale także np. ekspedientkę z jednym zębem. Obrazy, jakie przedstawia są bardzo wyraziste, poetyckie, czasami bardzo dosadne, ale całość czyta się znakomicie.

„Ilustrują tamten czas, który oddala się, rozsypuje w proch i niknie”.

Moja ocena:

Data przeczytania: 2020-09-30

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Dom pisarzy w czasach zarazy
Dom pisarzy w czasach zarazy
Tomasz Jastrun
8.2/10
Znany polski poeta i prozaik poprzez wspomnienia o dawnym domu snuje opowieść nie tylko osobistą, ale też literacką i historyczną. Dom przy ulicy Iwickiej, w którym autor jako dziecko mieszkał po wo...
Komentarze
Dom pisarzy w czasach zarazy
Dom pisarzy w czasach zarazy
Tomasz Jastrun
8.2/10
Znany polski poeta i prozaik poprzez wspomnienia o dawnym domu snuje opowieść nie tylko osobistą, ale też literacką i historyczną. Dom przy ulicy Iwickiej, w którym autor jako dziecko mieszkał po wo...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Iwicka 8A, warszawska ulica, a przy niej budynek, rodzinny dom autora, w którym prócz jego rodziny zamieszkiwali inni znani pisarze w czasach powojennych, w czasach gdy jednego okupanta zastąpił drug...

@karolina92 @karolina92

Pozostałe recenzje @Zaneta

Jak rozumieć, nazywać i regulować swoje emocje
Zbyt emocjonalna?

Czyli o tym, jak zapanować nad swoimi emocjami. I czy to możliwe. Mam wrażenie, że jesteśmy uczeni tłumienia emocji. Emocjonalność postrzegana jest negatywnie, nie...

Recenzja książki Jak rozumieć, nazywać i regulować swoje emocje
Sławne psy i ich ludzie
Miłość ma cztery łapy

Wierny, oddany i kochający. Pies to najlepszy przyjaciel. W moim domu zawsze był pies, a w pewnym momencie ten rzeczownik zmienił się w liczbę mnogą. I chociaż w p...

Recenzja książki Sławne psy i ich ludzie

Nowe recenzje

Niebezpieczne piękno
niebezpieczne piekno
@aneta_skupien:

Czy kiedykolwiek w życiu zadaliście sobie pytanie ,ile jesteś wstawienie poświęcić dla rodziny ? Ile jesteś w stanie wy...

Recenzja książki Niebezpieczne piękno
Lekcja francuskiego
Lekcja francuskiego
@aneta_skupien:

"Była jego zakazanym owocem,którego wciąż pragnął smakować.Nie raz,nie dwa, ale tak często i długo jak tylko miałby moż...

Recenzja książki Lekcja francuskiego
Błękitne imperium
Błękitne imperium
@jasminowaks...:

„Są rzeczy w życiu, które muszą się wydarzyć, są przykre chwile, przez które każdy musi przejść, aby stać się silniejsz...

Recenzja książki Błękitne imperium
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl