Recenzja książki Grace, córka latarnika

Nawet odważni się kiedyś lękali

Autor: @gala26 ·5 minut
2022-10-05 3 komentarze 29 Polubień
„Nazywają mnie bohaterką, ale nie zasługuję na takie wyróżnienia. Jestem zwyczajną młodą kobietą, która spełniła swój obowiązek”

Mam wrażenie, że ostatnio sporo pojawia się powieści opartych na faktach. Podchodzę do nich z pewnym dystansem, bo wydaje mi się, że większość z nich powstaje w wyniku mody, czy zapotrzebowania czytelników na tego typu powieści, ale tak naprawdę bardzo często z prawdziwymi faktami mają niewiele wspólnego. Historia przedstawiona przez Hazel Gaynor zwróciła moją uwagę tylko dlatego, że powieści o latarniach morskich budzą we mnie jakiś nieokreślony sentyment i przyciągają jak magnes. „Grace, córka latarnika” jest historią bez wątpienia opartą na faktach, a główna bohaterka Grace Darling, żyła naprawdę i zdarzenia opisane w książce rzeczywiście miały miejsce. Informacje o dzielnej kobiecie, która bez wahania wsiadła z ojcem do łodzi w czasie sztormu, by ratować rozbitków, można znaleźć w Wikipedii, a jej udział w ratowaniu ocalałych z rozbitego parowca Forfarshire w 1838 roku przyniósł jej narodową sławę.

Początkowa wolna narracja sprawia wrażenie spokojnej historii, która kołysze serce niczym łagodna fala łupinkę orzecha i popycha ją łagodnie raz w stronę przeszłości, raz przyszłości. Każda z tych opowieści ma w sobie coś niezwykłego, kojącego serce i każdą z tych rzeczywistości, żal mi było opuszczać. Potem ta powieść stopniowo zmienia się we wzburzone morze z gwałtownymi falami odbijającymi się od brzegu, by w końcu przejść w rozszalały sztorm, który przetoczył się przez moje serce. Gdy nawałnica cichnie, mogłam usiąść blisko morza, podziwiać piękno natury i oddać się zadumie.

Kiedy powieść opiera się na życiu prawdziwej osoby, często mam dylemat, jak ją ocenić, ponieważ próbuję porównać bohaterów z książki z prawdziwymi postaciami? Często jestem rozczarowana, jeśli historia za bardzo chyli się ku fikcji, a za mało w niej realizmu. Powieść Gaynor jest tylko inspirowana prawdziwymi zdarzeniami, ale bohaterka powieści istniała naprawdę. Postanowiłam, zatem, że najpierw przeczytam książkę, a dopiero potem zacznę szukać informacji o prawdziwej Grace Darling. Autorka starała się rzetelnie przedstawić niektóre fakty z życia Grace, bowiem prawdą jest, że była córką latarnika i opiekowała się latarnią morską Longstone w Northumberland w Anglii, z wielkim oddaniem pomagała ojcu i była bardzo przywiązana do tego miejsca. Czuła respekt przed morzem i sztormem, darzyła je szacunkiem. Nie chciała wychodzić za mąż i w ten sposób utracić siebie. Jej miejscem była wyspa, nie widziała swojej przyszłości w mieście, nie pragnęła życia w tłoku i zgiełku. W 1838 roku, podczas straszliwej burzy, ratuje wraz z ojcem ocalałych z wraku statku. To właśnie ten czyn, przynosi jej niechcianą sławę i uwagę, bo wieść o odwadze młodej latarniczki obiega cały kraj. Jedną z ocalonych, jest siostra George'a Emmersona, artysty, którego Grace spotkała i zamiast niechcianej sławy, wolałaby zyskać jego miłość. Sarah Dawson przeżyła, ale w katastrofie straciła dwójkę swoich dzieci i nie potrafi uporać się z żałobą, to Grace z ogromnym oddaniem pomaga jej w powrocie do normalnego życia. Wspomnienie o Grace Darling i fakt, że uratowała życie Sarah, na zawsze osiądzie w duszy George'a i wie, że nigdy nie zdoła wymazać ze swego serca wspomnienia o niej, lecz on obiecał serce innej.

Sto lat później w Rhode Island pojawia się dziewiętnastoletnia, ciężarna Matilda wysłana z Irlandii w atmosferze skandalu, by zamieszkać z kuzynką matki Harriet, która również jest latarnikiem. Dziewczyna ma u niej pozostać do dnia porodu. Czas spędzony w towarzystwie nieco ekscentrycznej latarniczki Harriet sprawił, że Matilda miała możliwość, by poznać swoją przeszłość i przede wszystkim podjąć najważniejszą decyzję w życiu, zgodną z własnym sumieniem. „Nie potrafię tego wyjaśnić, wyczuwam, że przybyłam tutaj nie tylko, dlatego, że to wygodna kryjówka. Chodzi o coś więcej. To ważne. Konieczne. Może nieuniknione”. – Myśli Matilda Znajduje niedokończony portret kobiety i list schowany w obrazie. Jest zdeterminowana, by rozplatać węzły przeszłości, bo wie, że dzięki temu odnajdzie swoje miejsce. Gdy udaje jej się połączyć luźne wątki ze swojej przeszłości ze swoją teraźniejszością, jest szczęśliwa, bo czuje, że wreszcie wróciła na swoje miejsce.

To jedna z niewielu książek, w której naprzemienna narracja i połączenie dwóch odległych od siebie historii podobały mi się w równym stopniu, a połączenie ich w całość wydało mi się prawdziwe i naturalne. Myślę, że to z powodu wspaniałego sposobu, w jaki Gaynor łączy latarnie morskie, medalion, obraz i losy wszystkich kobiet. Warto zaznaczyć, że w te naprzemienne narracje Grace, Matyldy i Harriet były w pierwszej osobie, a inne w trzeciej, dzięki temu czułam silny związek między tymi trzema kobietami.

Dzięki wspaniałemu warsztatowi pisarskiemu Gazel Agenor, ma się wrażenie, że latarnie morskie w tej historii pełnią równorzędną rolę z bohaterami. Autorka stworzyła niesamowitą atmosferę niezwykle żywą i porywającą, a na szczególne uznanie zasługują wspaniałe opisy przyrody, szczególnie burzy. Klimatu dopełnia odosobniona wyspa, wilgotna i wietrzna pogoda, plaże, jakby odciętych od świata, na których bohaterki znajdowały wyrzucone przez morze skarby, czułam się tak, jakbym uczestniczyła w tej fascynującej i niezapomnianej historii. Słyszałam echa kroków na krętych schodach, gdy Grace wspinała się po schodach latarni morskiej, wraz z nią wykonywałam codzienne obowiązki i spoglądałam z góry na morze. Ta historia niczym sztorm, gwałtownie zetknęła mnie ze swoimi bohaterami, a teraz pozostała już tylko cisza, w której jest parę chwil na zadumę i kilka uronionych łez.

Losy bohaterów toczą się tak nie inaczej i kończą podobnie, jak życie. „Grace, córka latarnika”, to urzekająca powieść, o sile kobiet, którym udało się iść naprzód pomimo tego, z czym musiały się mierzyć, bo nie decydowały o swoim życiu. Jest to wzruszająca opowieść o pokoleniach silnych i odważnych kobiet, których historia całkowicie mnie porwała, chociaż jest smutna w swojej wymowie, ale wskazuje zarazem, że przede wszystkim należy żyć w zgodzie z własnym sumieniem i wsłuchać się w siebie, słuchać swojego instynktu. To od nas zależy wybór, co zrobimy dalej, czy swoje życie przeżyjemy w pełni. Czasem trzeba dać sobie drugą szansę, nagrodzić, zadośćuczynić. Kiedyś zapłonie latarnia i wyśle swój jasny snop, by poprowadzić nas do domu.


„Każdy sztorm mija[…] Nawet najbardziej gwałtowny i uparty”.

„Zawsze będzie ktoś gotowy nas uratować[…]nawet obcy, którego nazwiska nie znamy. To najlepszy aspekt człowieczeństwa”. ”Jest wiele sposobów, na które człowieka da się uratować. Czasami pośród szalejącego morza i dzikiego wiatru. Czasami wystarczy pędzel i łagodny uśmiech w smugach zimowego słońca”.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Prószyński i S-ka




Moja ocena:

Data przeczytania: 2022-10-04

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Grace, córka latarnika
Grace, córka latarnika
Hazel Gaynor
7.7/10
Opowieść o bohaterskiej latarniczce, odwadze, miłości i niegasnącym świetle. Rok 1838. Northumberland, Anglia. Grace wraz z ojcem opiekuje się latarnią Longstone na wyspach Farne. Kiedy cudem ratują...
Komentarze
@Strusiowata
@Strusiowata · około 2 miesiące temu
Piękna recenzja, dziękuję.
Łagodny uśmiech, to jest to!
× 1
@gala26
@gala26 · około 2 miesiące temu
Dziękuję serdecznie za te miłe słowa i za uśmiech też dziękuję ❤️
@kuklinska.joanna
@kuklinska.joanna · około 2 miesiące temu
Piękna i zachęcająca recenzja 👏🤩
× 1
@gala26
@gala26 · około 2 miesiące temu
Dziękuję serdecznie kochana Asieńko 💞
× 1
@jagodabuch
@jagodabuch · około 2 miesiące temu
Bardzo ciekawa recenzja
× 1
@gala26
@gala26 · około 2 miesiące temu
Dziękuję ❤️
Grace, córka latarnika
Grace, córka latarnika
Hazel Gaynor
7.7/10
Opowieść o bohaterskiej latarniczce, odwadze, miłości i niegasnącym świetle. Rok 1838. Northumberland, Anglia. Grace wraz z ojcem opiekuje się latarnią Longstone na wyspach Farne. Kiedy cudem ratują...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Nie wiem, jak Wy, ale ja będąc nad morzem, zawsze lubię wchodzić na latarnie morskie i podziwiać tan piękny morski widok z wysokości. Dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok książki opartej na ...

@martyna748 @martyna748

Witam Was, kolejna powieść, która wspaniale wkomponowała się w dwa piękne, październikowe wieczory. Tylko ja, herbata z miodem, imbirem, goździkami, kocyk, zapach jesiennej świecy yankee candle i opo...

MO
@monis1951

Pozostałe recenzje @gala26

Na wieczne potępienie
Morderstwo w pociągu

„Ludzie pozbawiali innych życia kierowani zazdrością, chęcią zysku, pragnieniem zemsty, a także z powodu urażonej dumy lub zawodu w miłości. Napędzani silnymi emocjami”....

Recenzja książki Na wieczne potępienie
Legenda ludowa
Seryjny wilkołak z Wisłowic

„[...] Przecież to podobno we wsi zamknięta jest cała mądrość narodu” Zawsze zarzekałam się niczym żaba wody, że nie czytam, książek fantasy, bo nie lubię takiej liter...

Recenzja książki Legenda ludowa

Nowe recenzje

Jak upolować Drakulę
„Żal przypominał kadź z lotnym piaskiem: im bar...
@withwords_a...:

Jak upolować Drakulę to drugi tom bestsellerowej serii Stalking Jack the Ripper. Nie tak dawno czytałam pierwszą część,...

Recenzja książki Jak upolować Drakulę
Gra luster
Montalbano nieuchronnie się starzeje
@almos:

Czytałem dziewiętnastą książkę z serii komisarzem Montalbano ze smutkiem, bo podczas lektury dowiedziałem się, że zmarł...

Recenzja książki Gra luster
Children Of Vice
"Children Of Vice"
@tatiaszaale...:

„Od nienawiści jest tylko jeden krok do czegoś innego – gorącej namiętności”. Liam i Melody Callahanowie rządzili niep...

Recenzja książki Children Of Vice
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl