Wilczy amulet

Recenzja książki Wilczy amulet

· 2011-08-07
Drugi rozdział przygód z wilczym miotem rozgrywa się sto lat po wydarzeniach, które było dane poznać nam w pierwszej części. Wilkołacze stworzenia nie są już sprzymierzeńcami Zakonu. Wybierając wolność stały się jego przeciwnikami, a ten powołał nawet specjalny oddział do ich tropienia oraz zabijania. I tak wolfjegrzy ruszają śladem bestii, ogłaszając ich pomiotem szatana. Tyle dowiadujemy się z tekstu na tylnej okładce. Mi osobiście od razu przed oczami stanęły opisy dynamicznych pościgów tropienia w lesie i tego typu survivalowych opowiastek.

I nawet tak to z początku wygląda. Dopóki nie poznajemy Marii, wieśniaczki mieszkającej w okolicach grodu Narew na Mazowszu. Mhm, to już nie są pruskie puszcze, a znacznie bliższe mi, warszawiance, Mazowsze. Dziewczyna praktycznie nie wyróżnia się od grona swoich rówieśniczek (choć co prawda te w powieści nie występują), no może poza faktem, że pochodzi z nieprawego łoża swojego ojca. W dodatku, o ile możemy się zorientować na początku, Maria nie grzeszy urodą, w związku z tym ma przed sobą marne wizje przyszłości i zwyczajowego zamążpójścia (alleluja! Przynajmniej oszczędzono opisów jej piękna).

Wydaje się, że wszystko zmienia pojawienie się Josefa, rycerza Zakonu, którym ma się opiekować. Jest bowiem ranny po starciu z wilczym miotem. Tak oto zostajemy świadkami kiełkowania zakazanego uczucia między tą dwójką. I nie, nie mam wyrzutów sumienia, że komukolwiek coś zaspoilerowałam, bo każdy głupi z miejsca domyśli się takiego przebiegu wydarzeń. Josef oraz Maria może i mogliby liczyć na szczęśliwą, wspólną przyszłość. Wszystko odwraca do góry nogami Darien, którego Maria spotyka w nocy, wracając przez las do domu, oraz tajemnica, jaką skryli przed nią rodzice. Czy domyślacie się dalszych wydarzeń?

Wszystko skonstruowane jest jak średniej jakości amerykański film akcji i jak ten stawia bardziej na wzbudzanie emocji w czytelniku, niż kreowaniu enigmatycznej oraz zaskakującej fabuły. Podobnie jest z charakterami postaci – nie utoniemy w ich głębi. Jedno trzeba przyznać, że mimo to są prowadzone konsekwentnie i wiarygodnie, a zmiany zachodzące w nich nie wyglądają nienaturalnie. Początek samej historii był dla mnie najciekawszy. Być może dlatego, że później zaczynał się wątek miłosny – dla mnie mdły i irytujący, wprost wyjęty z komedii romantycznej. Mogę powtórzyć siebie z poprzedniej recenzji – Swann pisze książki dobre dla dorastającej młodzieży i nastolatek lubujących się w romansach. Wilczy Amulet to właśnie taki średniowieczny romans w nieco brutalniejszej formie.

Klimat powieści został dość dobrze oddany. Powiedzieć, że da się od razu wyczuć i zagłębić we wrażeniach mrocznego lasu, to zdecydowanie za dużo. Trzeba jednak przyznać, że „zalatuje” tu lasem i mrocznym średniowieczem. Niektórym tylko może go burzyć kilka błędów w tekście.

Tym, co trzeba z całą pewnością autorowi przyznać, są dobre ogólne pomysły na powieść. Później jednak, jak już pisałam, robi się z tego przedziwna sieczka, jakby wyjęta z amerykańskiego filmu. Dobrze wymyślony wątek, ujęty z punktu kultury masowej – zatem pobudzający emocje przez kreowanie dość prostych form. Podobnie prezentuje się styl pisania. Dla mnie trochę denerwujące było to, że gdy raz padło jakieś niegrzeczne słowo, później dla przekazania całej sytuacji było powtarzane przy każdym opisie. Trochę jak z małym dzieckiem, które nauczy się np. słowa cipka i wyraz staje się dla niego tyleż fascynujący co zakazany.

Inną pozytywną stroną całej powieści jest to, co już pisał Jerzy Rzymowski na okładce: brak martyrologicznego zadęcia i rozdrapywania ran. No i oczywiście osadzenie w dość ciekawych i słabo znanych historykom czasach.

Słowem podsumowania – jeżeli ktoś lubi ambitne historie, wykorzystujące w zaawansowanym stopniu możliwości języka polskiego, będzie na tej książce wieszał psy. Jeżeli jednak dorwie się do niej miłośnik/miłośniczka romansów (zwłaszcza tego całego wylewu tych wampirzych), nie będzie zawiedziony/a. Generalnie, tak jak w przypadku mało ambitnego kina – dobry pomysł na mało ambitną rozrywkę.

Ja osobiście mam wrażenie, że poza szczegółowymi zmianami w fabule, ogół prezentuje się bardzo podobnie do części poprzedniej. I jak komuś się ona podobała, to zachęcam do sięgnięcia po tę oraz podzielenia się wrażeniami. Ciągle też mam wrażenie, że czegoś w pisarstwie Swanna brakuje, nie mogę jednak tego wychwycić.

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Wilczy amulet
Wilczy amulet
S.A. Swann
{}6.6/10
Cykl: Wilczy miot, tom 2
Drugi rozdział niezwykłej przygody! Od wydarzeń opisywanych w ?Wilczym miocie? mija sto lat. Żelazna pięść Zakonu Krzyżackiego niestrudzenie miażdży karki wrogów Kościoła. Mnisi stracili jednak najpo...
Komentarze
Wilczy amulet
Wilczy amulet
S.A. Swann
{}6.6/10
Cykl: Wilczy miot, tom 2
Drugi rozdział niezwykłej przygody! Od wydarzeń opisywanych w ?Wilczym miocie? mija sto lat. Żelazna pięść Zakonu Krzyżackiego niestrudzenie miażdży karki wrogów Kościoła. Mnisi stracili jednak najpo...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Stereotyp to uproszczony obraz rzeczywistości, odnoszący się do grup społecznych, pojedynczych osób, danych sytuacji, funkcjonujący w świadomości społeczeństwa, dzięki wielokrotnemu powtarzaniu. Polac...

AN
@aniusiaczek92

„Wilczy amulet” to druga część cyklu autorstwa S. A. Swanna. Od wydarzeń opisanych w „Wilczym miocie” minęło sto lat, a wilkołaki, które dawniej były narzędziem w rękach zakonu, teraz stały się ich na...

@iziu08 @iziu08

Nowe recenzje

Zanim wyznasz mi miłość
Zanim przeczytasz...
@czytaniezpr...:

Podobno nie ma przypadkowych spotkań. Jedni pojawiają się na naszej drodze, tylko na chwilę, potowarzyszą nam, czegoś n...

{} Recenzja książki Zanim wyznasz mi miłość
Sekrety Marianny
Sekrety i konwenanse
@damaczytasama:

"Sekrety Marianny" najnowsza powieść Agnieszki Olejnik przypomina mi dzieła napisane przez moją ulubioną autorkę, czyli...

{} Recenzja książki Sekrety Marianny
Fascynacja
Fascynajca czy paronoja? Wyrachowanie czy chora...
@malgosialegn:

To już koniec … Rozstajemy się z Bednarkiem … Mam nadzieję, że tylko na chwilę, bo po cichu liczę na kolejne fascynując...

{} Recenzja książki Fascynacja
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe