Recenzja książki Czas Gierka. Epoka socjalistycznej dekadencji

Czas nudy. Historia ciężkiej przeprawy

Autor: @Chassefierre ·3 minuty
2022-02-01 3 komentarze 24 Polubienia
Po ,,Czas Gierka'' Gajdzińskiego sięgałam bez większych oczekiwań – ot, myślałam, poczytam sobie wreszcie o człowieku, którego nazwisko bardzo często padało jako odpowiedź na jedno z pytań umieszczonych w ankiecie, którą miałam pecha przeprowadzać na studiach. Pecha, bo ankieta była tragicznie skonstruowana i tak tendencyjna, że momentami ze wstydu aż mnie skręcało.

I nawet mimo tego, że nie oczekiwałam, że ta książka będzie dobra, że zmieni jakoś moje życie, rzuci nowe światło na dekadę Gierka, to i tak się rozczarowałam. Bo widzicie, książki o historii, o postaciach historycznych, bitwach i nawet o konstrukcji radzieckich samolotów można pisać dobre. Zajmujące. Takie w trakcie których lektury przemknie czytelnikowi przez myśl: ach, więc to tak to...
Gajdziński nie ma tego talentu. I nie wiem czy to wina korekty, czy to wina stylu samego autora (który, co mnie dziwi, jest ogólnie rzecz biorąc raczej chwalony), ale ,,Czas Gierka'' czytało mi się źle. Topornie. To, co miało być zwykłą wycieczką w przeszłość szybko okazało się w ciężką, żmudną i przede wszystkim nudną wyprawą.
I żebyście nie mieli wątpliwości: nie mam nic przeciwko zdaniom wielokrotnie złożonym. Naprawdę. Sama dość często ich używam. Ale takie zdania muszą być ładnie skonstruowane. Muszą brzmieć. A zdania Gajdzińskiego nie brzmią. Wyglądają za to czasami tak, jakby wrzucał w nie słowa ,,potencjalnie pasujące'' po to, żeby zwiększyć ich objętość (np. ,,Nie z pierwszego jeszcze szeregu, ale z obiecującymi widokami na przyszłość.'')

Co gorsza Gajdziński niepotrzebnie wyzłośliwia się w swojej książce. Doskonale rozumiem, że można nie lubić okresu PRL-u, że można nie darzyć osób będących wówczas u władzy specjalnym sentymentem albo podziwem. Jednak tworzenie opisów w stylu:
,,Czasem jest też zmuszony odwiedzać rodziny górników, którzy zginęli w nierzadkich podczas jego śląskich rządów katastrofach'' (zupełnie jakby Edward Gierek był osobiście odpowiedzialny za zawały w kopalniach)
czy:
,,Gierek zapomniał dodać, że ostatni raz zjechał pod ziemię w belgijskiej kopalni w Zwartbergu w 1946 roku. Od tego czasu pracował już wyłącznie w aparacie partii komunistycznej'' (jak rozumiem, wedle autora, pracując teraz ,,za biurkiem'' nie mogę już nigdy-przenigdy żadnemu pracownikowi fizycznemu powiedzieć, że doskonale rozumiem, jak beznadziejną i niskopłatną ma pracę, bo skończyłam pracować w magazynie jakieś pięć lat temu i od tego czasu, o zgrozo, nie podniosłam z poziomu podłogi na wysokość ramion żadnego koła dwumasowego?)
albo:
,,Tak jakby socjalistyczne państwo nie mogło spełnić jednocześnie dwóch, zaledwie dwóch, najważniejszych dla człowieka potrzeb – bezpieczeństwa i bezpieczeństwa socjalnego''* (podpowiadam, że ,,demokratyczne państwo prawa'' wciąż nie potrafi ich spełnić);
było w pewnym sensie bardzo irytujące. Bo widzicie, kiedy sięgam po książkę pana Kershawa o Hitlerze, to nie robię tego dlatego, że mamy z Kershawem podobne podejście do tematu i możemy się – hehe – powyzłośliwiać na NSDAP, ale dlatego, że książka została rzetelnie, obiektywnie, dobrze i ciekawie napisana. Innymi słowy: czytając ,,Czas Gierka'' byłam zainteresowana tematem, a nie złośliwostkami autora. Fakt, że Gajdziński nie był w stanie się od nich powstrzymać uważam za rażący brak profesjonalizmu w książce tego typu. Tak samo, jak to, że autor z wielką lubością cały czas podkreślał brak wyższego wykształcenia u poszczególnych postaci. Nie ma to jak połechtać sobie ego pisząc ,,literaturę faktu'', prawda?

A jak z samą treścią? Najlepiej podsumowuje ją chyba tylko stwierdzenie, że ,,nie dowiedziałam się nic nowego''. Zupełnie. Ani trochę. Nawet odrobinę.
Ale w książce są zdjęcia. I są ładne. Chociaż papier jest taki sobie i okładka miękka.

Nie polecam, nie odradzam. Mnie, w każdym razie, Gajdziński porządnie wynudził i poważnie wątpię w to, żebym miała kiedyś w przyszłości sięgnąć po inną książkę jego autorstwa.



**książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl
*A to tylko wyraźniejsze przykłady z pierwszych ~100 stron. Dalej nie chciało mi się już notować.

Moja ocena:

Data przeczytania: 2022-02-01

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Czas Gierka. Epoka socjalistycznej dekadencji
Czas Gierka. Epoka socjalistycznej dekadencji
Piotr Gajdziński
7.4/10
Cała prawda o złotej epoce gierkowskiej. Edward Gierek doszedł do władzy po odsunięciu przez towarzyszy z Biura Politycznego KC PZPR Władysława Gomułki, który krwawo stłumił robotnicze protesty na Wy...
Komentarze
@almos
@almos · 5 miesięcy temu
Dobra recenzja, przeczytałem dwie biografie pióra Gajdzińskiego i też mnie wynudziły.
× 7
@Chassefierre
@Chassefierre · 5 miesięcy temu
Almosie! Z nieba mi spadłeś, już myślałam, że tylko ja się nudzę przy tym autorze!

I dziękuję. :3
× 5
@almos
@almos · 5 miesięcy temu
Miło mi 😀
× 3
@jatymyoni
@jatymyoni · 5 miesięcy temu
Interesująca recenzja. Mam jedną uwagę do określenia": ,,Gierek zapomniał dodać, że ostatni raz zjechał pod ziemię w belgijskiej kopalni w Zwartbergu w 1946 roku. Od tego czasu pracował już wyłącznie w aparacie partii komunistycznej'' .
Gdy byłam dzieciakiem moim sąsiadem był repatriant, górnik z tej samej kopalni, w której działał Gierek i zawsze się śmiał jak Gierek mówił jakim był górnikiem, że z niego taki górnik jak on śpiewak operowy.
× 5
@LetMeRead
@LetMeRead · 5 miesięcy temu
No, to teraz do Helsinek, marsz!
× 4
@Chassefierre
@Chassefierre · 5 miesięcy temu


× 3
Czas Gierka. Epoka socjalistycznej dekadencji
Czas Gierka. Epoka socjalistycznej dekadencji
Piotr Gajdziński
7.4/10
Cała prawda o złotej epoce gierkowskiej. Edward Gierek doszedł do władzy po odsunięciu przez towarzyszy z Biura Politycznego KC PZPR Władysława Gomułki, który krwawo stłumił robotnicze protesty na Wy...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Stojąc na czerwonym świetle, zwróciłem uwagę, że na autobusach pojawiły się napisy: „GDAŃSK PAMIĘTA – grudzień 1970, 1981”. Pomyślałem sobie, że to bardzo fajnie, tylko co to de facto znaczy? Muszę s...

@atypowy @atypowy

Dla wielu z Was czasy komunizmu w Polsce to prehistoria, o której słucha się lub czyta z niedowierzaniem i kiepsko skrywanym sceptycyzmem. No bo jak to możliwe, że na założenie telefonu czekało się k...

@nika.mail @nika.mail

Pozostałe recenzje @Chassefierre

O mrówkach i dinozaurach
,,Utraciłyśmy prawo do życia.''

Co mogę powiedzieć? ,,O mrówkach i dinozaurach'' są książką poprawną i nic więcej. Niczym mnie nie zachwyciły, niczym mnie nie zaskoczyły, nie skłoniły mnie nawet do żad...

Recenzja książki O mrówkach i dinozaurach
Superniania kontra trzyletni Antoś
Nasz radosny dyskurs adultystyczny

,,... osią fabuły jest zmuszenie dzieci do bycia grzecznymi za pomocą systemu nagród i kar.'', pisze o ,,Superniani'' Anna Golus. ,,Grzeczność ta jest rozumiana nie tylk...

Recenzja książki Superniania kontra trzyletni Antoś

Nowe recenzje

Onyks
"P.S. Po wtórnym przeczytaniu tej historii mome...
@zia.libri:

Wspominałam, jak bardzo uwielbiam to, że tytuł historii idealnie do niej pasuje i jest jej częścią? Jeśli nie to właśni...

Recenzja książki Onyks
Two dirty souls
"Ten świat jest zepsuty, nudny i plastikowy. Ka...
@zia.libri:

Szczerze mogę się przed wami przyznać, że jestem okładkową sroką. Potrafię spędzić masę czasu na Legimi czy Goodreads d...

Recenzja książki Two dirty souls
Nasze piekło
“Chciała wierzyć, że razem wyrwą się z piekła i...
@zia.libri:

”Nasze piekło” jest fenomenalnym debiutem @agatamania.autorka . Z twórczością autorki miałam przyjemność zapoznać się d...

Recenzja książki Nasze piekło
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl