Recenzja książki Japoński codziennik. Część druga

Japonia na co dzień

@tamashiyui@tamashiyui · 2012-05-13
„Dwie role, to życie bogate podwójnie, urozmaicone i gęste.”

Japonia to kraj oddalony od naszego o tysiące kilometrów. Co o nim tak naprawdę wiemy? Osoba, która interesuje się Krajem Kwitnącej Wiśni może pewnie pochwalić się mniejszą bądź większą znajomością języka japońskiego, obeznaje się z tradycjami i ciężko jest ją oderwać od oglądania anime czy czytania mang, bądź Murakamiego. Jednak dla osoby, która na co dzień nie styka się z tą tematyką Kraj Wschodzącego Słońca kojarzy się przede wszystkim z samurajami, sztukami walki, zieloną herbatą, sushi, Hello Kitty czy ostatnio z trzęsieniami ziemi, tsunami i wybuchem elektrowni atomowej w Fukushimie.

Aleksandra Watanuki, autorka Japońskiego Codziennika (#2) wyjechała do Japonii w 1988 i tam już pozostała. Od tego czasu można powiedzieć jest rozrywana między dwoma światami – polskim i japońskim.

Wszystko zaczęło się od bloga, który prowadziła autorka obu części książki. Zamieszczała na nim wpisy dotyczące jej życia w Kraju Kwitnącej Wiśni. Pisała na nim to co jej się podoba w tym kraju, co nie i zamieszczała najnowsze doniesienia z tego kraju takie jak choćby już wcześniej wspomniane wydarzenia z marca 2011. Później na jego bazie powstały obie książki, które zawierają wpisy z owego bloga. Poza czytaniem postów możemy się delektować zdjęciami z przeróżnych eventów i miejsc.

Dla mnie jako dla otaku (tak wiem, że to negatywne określenie) ta książka jest kolebką wiedzy. Wiadome jest nie od dziś, że Japończycy próbują jakby to powiedzieć, grać przed innymi cudzoziemcami. Przez co zwykły gaikokujin będzie o nich myślał o nich stereotypowo. Będzie powtarzał, że Japończycy to naród, który nie potrafi okazywać sobie uczuć czy zamknięty na inne narody np. w sprawach mieszanych związków. Tak nie jest. Japończycy potrafią okazywać sobie uczucia tylko nie robią tego w tak bezpośredni sposób jak inne narody. Oni nie muszą obściskiwać się w miejscach publicznych, aby pokazać, że kochają drugą osobę. Do tego są coraz bardziej otwartym narodem, ale bardzo szanują swoje tradycje i przeraża ich to, że ktoś obcy może je roznieść w pył.

W Japońskim Codzienniku poza ciekawostkami z życia Polponki najbardziej podobały mi się zdjęcia. W szczególności zdjęcia sakury. Mówi się, że jeśli chce się jechać zwiedzać Japonię to najlepiej robić to właśnie na wiosnę, kiedy kwitną wiśnie lub na jesieni, kiedy czerwienieją kasztany. Patrząc na te zdjęcia ciągle powtarzałam, że zazdroszczę autorce, że tam jest i może to wszystko oglądać.

Podsumowując książka ta jest odpowiednia dla każdego. Możemy się z niej dowiedzieć przeróżnych rzeczy o Kraju Wschodzącego Słońca jak i o jej mieszkańcach. Znajdziemy w niej zabawne historie jak i takie, które nas zasmucą. Dodatkowo zdjęcia i linki do filmików pozwolą nam się bardziej wczuć w ten klimat i po prostu zatracić się w Japonii.

„Świat zmienia się na naszych oczach i to, co jeszcze niedawno było aktualne, z dnia na dzień staje się historią…”

Moja ocena:

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}
Data przeczytania: 2012-05-13
Japoński codziennik. Część druga
Japoński codziennik. Część druga
Aleksandra Watanuki
{}10/10
W drugim tomiku, który ukazał się niemal w rocznicę zeszłorocznej japońskiej autorka zamieszcza m.in. relację z tamtych wydarzeń. Aleksandra była wtedy w Tokio. W książce publikujemy również zdjęcia j...
Komentarze
Japoński codziennik. Część druga
Japoński codziennik. Część druga
Japoński codziennik. Część druga
Aleksandra Watanuki
{}10/10
W drugim tomiku, który ukazał się niemal w rocznicę zeszłorocznej japońskiej autorka zamieszcza m.in. relację z tamtych wydarzeń. Aleksandra była wtedy w Tokio. W książce publikujemy również zdjęcia j...

Zobacz inne recenzje

Ponad dwadzieścia lat życia w Japonii zaowocowało dwiema książkami. Taki najkrótszy z bilansów nasunął mi się na myśl, po przeczytaniu drugiej i ostatniej części „Japońskiego codziennika” Aleksandry W...

@patrylandia @patrylandia

Pozostałe recenzje @tamashiyui

Ten jeden dzień
Ten jeden dzień

Z twórczością Gayle Forman miałam już styczność poprzez Zostań, jeśli kochasz oraz Wróć, jeśli pamiętasz. Niesamowicie się ucieszyłam na wieść, że w Polsce zostanie wydan...

{} Recenzja książki Ten jeden dzień
Toxic
Toxic - Rachel Van Dyken

Po tym jak Utrata niesamowicie mi się podobała, musiałam nieco ochłonąć i dopiero po kilku dniach zabrałam się za czytanie Toxic, czyli drugiej części z serii Zatraceni. ...

{} Recenzja książki Toxic

Nowe recenzje

Jutro nie mieści się w głowie. Dzienniki pandemiczne
Dzienniki pandemiczne
@important.b...

W tytule „Jutro nie mieści się w głowie” zamieniłabym słowo „jutro” na „wczoraj”. A to dlatego, że wszystko to, co zost...

{} Recenzja książki Jutro nie mieści się w głowie. Dzienniki pandemiczne
Dzień, w którym Cię poznałam
Po prostu się przytrafia
@Anuszka

Nie wiem do końca, jak ocenić tę książkę. Czy mieliście kiedyś tak, że historia nawet się Wam podobała, ale główna b...

{} Recenzja książki Dzień, w którym Cię poznałam
Czujesz tak, jak myślisz Praktyczne zastosowanie terapii poznawczo-behawioralnej w pracy z dziećmi i młodzieżą
Wsparcie nie tylko dla dzieci i młodzieży
@Brzezinkowa

W ostatnim czasie pojawiła się u mnie książka "Czujesz tak, jak myślisz". Głównym jej celem jest praktyczne jej zastos...

{} Recenzja książki Czujesz tak, jak myślisz Praktyczne zastosowanie terapii poznawczo-behawioralnej w pracy z dziećmi i młodzieżą
O nas Kontakt Pomoc Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl
Zrobione z {} na Pradze Południe