Recenzja książki Horyzont

Każdy ma swój horyzont depresji

Autor: @aga.kusi_poczta.fm ·2 minuty
2020-03-09 1 komentarz 3 Polubienia
Można być w Warszawie, można w Afganistanie... Można wyjść na most, na balkon, na łąkę... I patrzeć na słońce, na niebo, na księżyc. Można być wszędzie, bo gdziekolwiek jesteśmy, zawsze patrzymy na ten sam księżyc, na to samo niebo, na to samo słońce.. Punkty ponad nami, które są zawsze, na które możemy liczyć,w przeciwieństwie do innych ludzi, którzy są, a za chwilę ich nie ma. Odchodzą, umierają, znikają z naszego życia często w momentach, jakich się tego nie spodziewamy.
Życie...
Jest ona, Zuza i jest on, Maniek. Niby wszystko ich dzieli, nawet ściany mieszkań, a jednak przy bliskim poznaniu okazuje się, że chyba więcej łączy, niż różni. Obydwoje szukają dla siebie miejsca w tej danej im przestrzeni życia. Próbują odnaleźć drogę, którą powinni iść lecz pełni wątpliwości stoją sparaliżowani i boją się podjąć jakąkolwiek decyzję. Szukają dobra, ale czym jest dobro?
Zuza i Maniek się potrzebują.
Każde z traumą, z problemami, przepełnieni goryczą do życia. Ona próbuje grzebać w przeszłości, on próbuje ułożyć sobie teraźniejszość mimo przeszłości. Patrzymy na dwie walki, jakie toczą sami z sobą i z otoczeniem. Maniek stoi w kolejce i kim jest? Czy ktoś go widzi? Czy ma znaczenie on, człowiek, stojący tu, pośród innych ludzi? Czy jest kims?! Mężczyzna z powojenną traumą szuka dla siebie miejsca.
Zuza wyłapując zachowanie babci chorej na starczą demencję, wstępuje na pole minowe i mimo strachu idzie. Chce z babcią odkryć to, co było, a co zostało odepchnięte. Po co? Czy tabliczki ostrzegawcze nie krzyczą wielkimi hasłami zabraniającymi wstępu? Po co włazić w coś, co już niczego nie naprawi?
Zuza i Maniek, można by powiedzieć, dwoje popaprańców. On i Ona, którzy się w dziwny sposób potrzebują. Potrzebują, bo walka w duecie daje większą szansę na wygranie ze złem, które się ich duszach rozrasta. Ze złem, ze prowadzi do bezczynności, a ta do strachu przed życiem. A życie wymaga siły i odwagi, tylko tchórze uciekają.

Nie chcę wchodzić w treść Horyzontu. Chcę jednak wychwycić jego esencję, te delikatne nitki piękna, jakie skrywają okładki powieści. To mocna dawka emocji, namiętności i sentymentu jednocześnie. Wchodzimy całym sobą do małego mieszkanka Mańka, w którym siedzi już Zuza, siadamy gdzieś obok i razem pijemy wódkę przegryzając orzeszkami w polewie. Tylko tyle? ... to aż tyle!

Nie sposób o tej powieści zapomnieć. Otula, wnika w nas, zapuszcza korzenie i jest.

Moja ocena:

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Horyzont
Horyzont
Jakub Małecki
8.6/10
Czasami prawda rozciąga się daleko za horyzont... Jałowe lata bez wschodów i zachodów słońca. Wspomnienia jak burza piaskowa, jak skrzypienie desek w starym domu. Smugi przeszłości płytko pod skór...
Komentarze
@Johnson
@Johnson · około 2 lata temu
Pięknie opisane wrażenia, jak zakładam, pięknie napisanej książki. Aż się nie mogę doczekać aż sam się wezmę za lekturę. Ten Małecki to zawsze namiesza w duszy :)
Horyzont
Horyzont
Jakub Małecki
8.6/10
Czasami prawda rozciąga się daleko za horyzont... Jałowe lata bez wschodów i zachodów słońca. Wspomnienia jak burza piaskowa, jak skrzypienie desek w starym domu. Smugi przeszłości płytko pod skór...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Pan Małecki za tę historię zasłużenie otrzymuje 10 gwiazdek. "Horyzont" staje się moją NAJ z przeczytanych przeze mnie książek tegoż Autora; jakby nie patrzeć; przez duże A. Historia Mańka i Zuzy po...

@wfotelu @wfotelu

„Horyzontu” Jakuba Małeckiego się nie czyta, przez niego się płynie i go przeżywa. Narratorami tej opowieści są Zuza i Maniek. On – trzydziestosześcioletni saper na emeryturze, niedawno wrócił z mi...

@recenzja_na_tacy @recenzja_na_tacy

Pozostałe recenzje @aga.kusi_poczta.fm

Mężczyzna bez twarzy
A gdzie prawda wobec bliskich?

Oto siedzę w cukierni przez szyby której widać bank. Duże okna wychodzą na wszystkie strony miasta, widać ludzi pędzących do pracy. W rękach ściskają kubki z kawą na wyn...

Recenzja książki Mężczyzna bez twarzy
Ludzkie puzzle
Układanki ludzkich charakterów

Im piękniejsze pytania zadajesz, tym piękniejsze odpowiedzi otrzymujesz. Dlatego już na samym początku zadam pytanie, które pojawiło się we mnie...po przeczytaniu „Ludzk...

Recenzja książki Ludzkie puzzle

Nowe recenzje

Moje Indie. Przygoda nie pyta o adres
Jego Indie
@EwaK.:

Jak autor książki, w której będzie opowiadał o innym kraju, zaczyna od snucia bajek jak doszło do tego, że wybrał się n...

Recenzja książki Moje Indie. Przygoda nie pyta o adres
O jedno cię proszę
Wciągający thriller
@Izzi.79:

Zaintrygowana opisem sięgnęłam po tę książkę, a mój wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. Po mimo tego, że jest to po...

Recenzja książki O jedno cię proszę
Harry Angel
Był piątek trzynastego…
@MichalL:

Nie będę ukrywał, to nie był przypadkowy zakup. Kiedy tylko Wydawnictwo Vesper umieściło ten tytuł w swoich zapowiedzia...

Recenzja książki Harry Angel
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl