Recenzja książki Życie, które znaliśmy

"Ocaleni. Życie, które znaliśmy" Susan Beth Pfeffer

Autor: @betterversionofthetruth ·{}3 minuty
{} 2012-07-09 {} Skomentuj {} Polub, jeżeli recenzja Ci się spodobała!

Susan Beth Pfeffer to urocza starsza Pani z kotem na kolanach. Trochę przypomina mi moją babcię. Naprawdę nigdy nie pomyślałam, że tak może wyglądać autorka. Czytając spodziewałam się kobiety około trzydziestki. Okazało się , że Pani Pfeffer ma lat prawie 65, co jednak nie przeszkodziło jej w stworzeniu świetnej kreacji młodych ludzi. W Polsce znamy ją głownie z trylogii "Ocaleni", a właściwie tylko pierwszego tomu. Jest autorką również kilkudziesięciu powieści dla starszej młodzieży, niestety nie wydanych w Polsce. Jeśli wszystkie są równie dobre jak "Życie, które znaliśmy" to myślę, że mamy czego żałować...

Trzymam w rękach pamiętnik Mirandy - szesnastoletniej dziewczyny, jakich znajdziemy tuziny w Pensylwanii. Miranda mieszka z mama i młodszym bratem (starszy jest na studiach). Miała trzy przyjaciółki, jednak jedna z nich nie żyje, druga stała obsesyjnie religijna, a trzecia zbyt rozwiązła. Ojciec Mirandy będzie miał dziecko z nową partnerką. Och, to chyba już wystarczy na młodzieżową powieść obyczajową? Tylko, że my wcale nie mamy do czynienia z obyczajówką... Cała Pensylwania żyję niezwykłym wydarzeniem, które będzie miało miejsce już niedługo - asteroida uderzy w księżyc. Jednak naukowcy się pomylili - nie skończyło się na oglądaniu pięknych widoków. Niebo robi się szare, a Miranda wie, że nic już nie będzie takie same. Kończy się jedzenie, a całe miasto staje się sparaliżowane. Ludzie w XXI wieku nie mają przecież pojęcia, jak żyć bez wody, elektryczności i ogrzewania. Zima zbliża się wielkimi krokami...

Po powieść sięgnęłam, między innymi przez załączoną ulotkę "Dla fanów serii GONE" - nie cierpię takiego wspierania się innym tytułem, jednak sama się na to łapię. Na szczęście nie zostaliśmy uraczeni takim napisem na okładce książki. "Gone" czytałam, co prawda tylko pierwszy tom, ale czytałam. Apokaliptyczne powieści umiarkowanie mnie interesowały, lecz po raz kolejny przekonałam się, że żeby coś ocenić trzeba to poznać. Poznałam i ... pokochałam.

Zaczęłam czytać późnym wieczorem, strasznie zmęczona, jednak nie byłam w stanie odłożyć jej po kilku stronach. Wyobraźcie sobie, czytam - huragany, tsunami, trzęsienia ziemi, aż nagle wielkie "bum!" - za oknem nie w książce. Rozpętała się burza, jakiej dawno nie widziałam, a ja, na wpół przytomna kładłam się spać z pełnym przekonaniem, że świat naprawdę się kończy... Dzięki temu jedno muszę przyznać - jeszcze żadna lektura nie wzbudziła we mnie tyle emocji!

Muszę przyznać, że powieść czyta się wyśmienicie. Tematyka jest trudna, jednak napisane lekkim, młodzieżowym językiem. Bije od niej świeżością, jednak autorka darowała nam przedziwne młodzieżowe slangi dzięki czemu oszczędziła masy irytacji. Kolejne strony pochłaniałam z wypiekami na twarzy, a zanim zdążyłam się zorientować, poznałam już całą historię. Akcja jest bardzo dynamiczna, ciągle coś się dzieje i możemy mieć pewność, że na nudę podczas czytania narzekać nie będziemy.

Po raz kolejny muszę pochwalić sposób stworzenia tej książki w formie pamiętnika. Dzięki temu, nie musimy czytać przydługich i przynudnych opisów bohaterów, a wszystkiego dowiadujemy się na bieżąco Miranda, główna bohaterka, zasługuje na ogromną pochwałę. Dlaczego? Jest prawdziwa. Zachowuje się czasami jak irytujący dzieciak - ale której szesnastolatce się to nie zdarzyło? Wścieka się i zajmuje głupotami, jednak w obliczu apokalipsy, potrafi zachować zimną krew. Oczywiście, nie zawsze, lecz to właśnie sprawiło, że polubiłam ją jeszcze bardziej. Ciężko byłoby mi uwierzyć, że w obliczu głodu i zimna ludzie pozostają dobrzy i wrażliwie na cierpienie innym. W książce możemy zaobserwować, różnego rodzaju reakcje, myślę jednak, że nieco wygładzone. Nie widujemy tu zbyt dużo śmierci, jedynie o niej słyszymy. Może to celowy zabieg, żeby po książkę mogli sięgnąć również nieco młodsi czytelnicy? Mnie zabrakło nieco autentyczności.

Powieść jest reklamowana jako pogranicze science-fiction i dystopii (Brawo! Czyżby Jaguar to pierwsze wydawnictwo, które zna różnicę między dystopią a antyutopią?). Postanowiłam dokonać czynu strasznego, a mianowicie odnieść się do innych książek. Na swoje usprawiedliwienie mogę jedynie dodać, że pozycja sama się o to prosiła dołączając nieszczęsną karteczkę. Wydawnictwo reklamuje "Życie, które znaliśmy" jako tytuł idealny dla fanów serii "Gone". Ja nie widzę takiej potrzeby. Czytając takie hasło myślę: "podobne, ale gorsze". "Życie" nie jest marną kopią "Gone", jest indywidualnym, wartym pełnej uwagi dziełem, w moim mniemaniu nawet lepszym od "Gone". Dystopie i antyutopie zalewają nas z każdej strony. Myślę, że jeśli jakaś książka jest godna tytułu następcy "Igrzysk śmierci" to będę to właśnie "Ocaleni".

"Życie, które znaliśmy" to niewątpliwie pozycja warta uwagi. Czytajcie i podajcie dalej - rodzinie, znajomym, bo to pozycja obowiązkowa. Bez względu na to ile macie lat.

Ocena: 9/10

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}
Życie, które znaliśmy
Życie, które znaliśmy
Susan Beth Pfeffer
{}8.7/10
Po zderzeniu asteroidy z księżycem już nic nie będzie takie samo. Gigantyczne fale tsunami. Trzęsienia ziemi. Wybuchy wulkanów. A to dopiero początek. Miranda ma 16 lat. Mieszka w Pensylwanii. Żyje zw...
Komentarze
Życie, które znaliśmy
Życie, które znaliśmy
Susan Beth Pfeffer
{}8.7/10
Po zderzeniu asteroidy z księżycem już nic nie będzie takie samo. Gigantyczne fale tsunami. Trzęsienia ziemi. Wybuchy wulkanów. A to dopiero początek. Miranda ma 16 lat. Mieszka w Pensylwanii. Żyje zw...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
{}
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
{}

Zobacz inne recenzje

Miranda jest zwykłą nastolatką żyjącą w Pensylwanii. Ma szczęśliwą rodzinę, marzenia, pasje. Gdy pewnego dnia we wszystkich mediach robi się głośna na temat asteroidy, która ma przelecieć nadzwyczaj ...

@Gumciobook @Gumciobook

Czy zastanawialiście się kiedyś, co by się stało, gdyby asteroida zderzyła się z Księżycem, powodując ciąg najróżniejszych katastrof? Miranda, zwyczajna szesnastolatka z Pensylwanii, też nigdy o tym n...

@Albertowithtea @Albertowithtea

Pozostałe recenzje @betterversionoft...

After. Już nie wiem, kim bez ciebie jestem
Historia pełna wzlotów i upadków

Po lekturze pierwszego tomu serii "After" miałam mieszane uczucia. Nie zrozumcie mnie źle - zdaję sobie sprawę z wszystkich wad tej serii. Co więcej, z większością krytyc...

{} Recenzja książki After. Już nie wiem, kim bez ciebie jestem
Tak kontrowersyjnie jeszcze nie było

Usiądźcie wygodnie i trzymajcie się mocno - szykuje się jazda bez trzymanki. Po najbardziej kontrowersyjnej powieści, jaką znam (tak, oczywiście chodzi o "50 twarzy Grey...

{} Recenzja książki

Nowe recenzje

Boże Narodzenie z ciotką Józefiną
Pomóc? Ale czy to sie opłaca?
@ksiazkowani...:

"Boże Narodzenie z ciotką Józefiną" to książka, która kusi pięknymi ilustracjami, daje nimi obietnicę pięknej historii ...

{} Recenzja książki Boże Narodzenie z ciotką Józefiną
Szpilki z Wall Street
wspaniała książka
@ja.czytam:

🌞"Stuk. Stuk. Stuk. Stuk. Wyrwałem się ze snu, usiadłem na łóżku i przerażony rozejrzałem się dookoła (...) Stukot jej ...

{} Recenzja książki Szpilki z Wall Street
Istota teorii względności
Nauka to magia
@Zaneta:

Albert Einstein – wielki umysł, niesamowita inteligencja i przełomowe teorie. Patrząc w gwiazdy, czuję ogromny za...

{} Recenzja książki Istota teorii względności
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2021 nakanapie.pl