Recenzja książki Gracz

Zapowiedz wielkiego pisarza

Autor: @adam_miks ·2 minuty
2021-01-30 Skomentuj 11 Polubień
Fiodor Dostojewski napisał „Gracza” w przeciągu miesiąca. Dzięki honorarium za powieść spłacił długi karciane. Powieść jest po części autobiograficzna, opowiada o człowieku mającym kłopoty z hazardem.
Ale tytuł jest wieloznaczny, jak to u Dostojewskiego. Drugim wątkiem powieści jest zachłanna miłość bohatera do kobiety, Poliny, ośmieszającej mężczyznę. Między dwojgiem rozegra się swoista gra temperamentów. I słów. Gestów.
Rzecz dzieje się w niedookreślonym uzdrowisku, które Dostojewski nazwał Ruletenburg. Wiadomo, że Pisarz stworzył powieść w niemieckim kurorcie Baden – Baden i tego będziemy się trzymać. Ruletenburg to Baden – Baden. Główny bohater przyjeżdża do uzdrowiska jako nauczyciel synów pewnego generała – nie wdając się w szczegóły, towarzyszą im ludzie różnego pokroju, różnej maści. Prawdopodobnie wszyscy ci ludzie przebywają na leczeniu. Ale że w tym samym kurorcie, oprócz naturalnych czynników leczniczych, są kasyna, nie mając nic lepszego do roboty, pacjenci spędzają czas na graniu we wszelkie gry, które proponuje kasyno.
Pewnego dnia do Ruletenbergu przyjeżdża Babcia, krewna generała. Generał ma nadzieję na duży spadek; lecz Babcia zaczyna grać w kasynie.
Można przeczytać w wielu miejscach, ot, choćby na okładce książki, że „Gracz” to studium hazardzisty. Lecz porównując powieść Dostojewskiego do scenariusza filmu „Wielki Szu” z udziałem Jana Nowickiego, tekst rosyjskiego pisarza wypada blado i wątpliwie. To nie wina Dostojewskiego, tylko epoki w której żył. „Gracz” powstał w czasach, gdy ( taka jest moja wiedza) dopiero kształtowała się wiedza nad uzależnieniem. To jest tak, jakby człowiek zaczął się dopiero zastanawiać. Zobaczył nić z której powstanie kłębek. Powieść może być przyczynkiem do dyskusji nad problemem nałogu. Przyczynkiem, zalążkiem jedynie. A nie pracą doktorską psychiatry.
Bohater „Gracza” stanowi produkt intelektualny dziewiętnastowiecznej Rosji. Oto jest tak naprawdę powiązany nie tylko z kasynem. Również jest podporządkowany kobiecie, którą kocha. To ona „każe” mu grać w kasynie. Na samym początku artykułu powiedziałem o grze między dwojgiem. Tu Dostojewski połączył ( w swoim niebanalnym stylu) grę między dwojgiem kochanków z grą hazardową.
Ale nie tylko Polina przyczynia się do rozwoju hazardu u głównego bohatera. Również Babcia dokłada cegiełkę. Młody człowiek asystuje wiekowej damie w czasie gry. I jakby od niechcenia sam zaczyna grać. Wśród palaczy trudno wytrzymać bez papierosa, prawda?
Fiodor Dostojewski napisał „Gracza” w przeciągu miesiąca. Dzięki honorarium za powieść spłacił długi karciane. Tak napisałem na samym początku artykułu. Ale nie powiedziałem tego najważniejszego. Otóż „Gracz” został podyktowany maszynistce. Aby było szybciej. Aby Dostojewski mógł poczuć się bezpiecznie. Miesiąc to naprawdę mało czasu, aby samemu napisać powieść. I ta powieść, gotowy produkt, wydaje się być … niedopracowany. W porównaniu z innymi powieściami Dostojewskiego. Widać że „Gracz” powstał z przymusu. W warstwie fabularnej, gdzie wszystko i wszyscy spieszą się.
To też był swoistego rodzaju hazard. Powstanie ta powieść czy będzie blamaż? A kiedy już powstała, cz to arcydzieło czy też zalążek tegoż?

Moja ocena:

Data przeczytania: 2021-01-29

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki
Gracz
6 wydań
Gracz
Fiodor Dostojewski
7.4/10
"Gracz" został napisany w ciągu miesiąca. Dostojewski za uzyskane honorarium spłacił swoje karciane długi. Powieść zawiera wiele wątków autobiograficznych. Autor był hazardzistą, podobnie jak bohater ...
Komentarze
Gracz
6 wydań
Gracz
Fiodor Dostojewski
7.4/10
"Gracz" został napisany w ciągu miesiąca. Dostojewski za uzyskane honorarium spłacił swoje karciane długi. Powieść zawiera wiele wątków autobiograficznych. Autor był hazardzistą, podobnie jak bohater ...

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Zobacz inne recenzje

Do „Zbrodni i kary” przylgnęła etykietka: wnikliwe studium psychologiczne zbrodni (zbrodniarza). Analogicznie „Gracz” opatrywany jest podobną fiszką: ma to być wnikliwe studium uzależnienia od hazard...

@Meszuge @Meszuge

W tej jakże krótkiej powieści, razem z głównym bohaterem, Aleksym Iwanowiczem, nauczycielem dzieci pewnego rosyjskiego generała, wchodzimy w świat hazardu. Sprzyja temu narracja pierwszoosobowa, któr...

@ksiazkirabe @ksiazkirabe

Pozostałe recenzje @adam_miks

Złote sny i fioletów żal
Złote sny poezji, aż żal nie czytać

„Złote sny i fioletów żal” to jedna z kilku książeczek wydanych w serii „Perły liryki europejskiej”. Przedstawia ona europejskie liryki stworzone przez poetów końca dwud...

Recenzja książki Złote sny i fioletów żal
Anamene
Czy świat Jakuba Lisickiego jest naszym światem?

Czytając kolejne opowiadania z tomiku „Anamene” Jakuba Lisickiego zawędrujemy w nieznane światy. A może to ten sam świat, tylko mający kilkanaście twarzy? Nie mnie rozst...

Recenzja książki Anamene

Nowe recenzje

Sekcja zwłok. True crime. Historie z prosektorium
Sekcja zwłok
@monika.sado...:

Coś czego się najbardziej obawiamy nastąpi i żadna siła nie jest w stanie temu zapobiec ani zmienić. Każdy się boi tego...

Recenzja książki Sekcja zwłok. True crime. Historie z prosektorium
Cieszę się, że moja mama umarła
O traceniu kontroli i odzyskiwaniu jej
@mewaczyta:

Autobiografia skupiona na traceniu kontroli i ponownym jej odzyskiwaniu. Tak najprościej możemy powiedzieć o tym, co kr...

Recenzja książki Cieszę się, że moja mama umarła
Siostra wirtuoza
"Siostra wirtuoza"
@tatiaszaale...:

„Ja nie mogłam nic. Byłam kobietą, czyż to nie wystarczy, by nie móc?” Przenosimy się w czasie, do schyłku XIX wiek...

Recenzja książki Siostra wirtuoza
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2023 nakanapie.pl