Tadeusz Konwicki

Tadeusz Konwicki

Autor 145 czytelników
8.4 85 ocen z 17 książek, przez 57 kanapowiczów
Syn Michała Konwickiego i Jadwigi z domu Kieżun. W młodości mieszkał w Kolonii Wileńskiej. Uczył się w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie (1938−1939, później, aż do okupacji niemieckiej, tj. 1941 roku, gimnazjum istniało i młodzież mogła uczyć się dalej, później zostało zlikwidowane i Polacy mogli uczyć się tylko na tajnych kompletach). Po wybuchu II wojny światowej pracował m.in. jako robotnik kolejowy i pomocnik elektryka w szpitalu w Nowej Wilejce. W 1944 r. zdał konspiracyjną maturę, uczęszczając wcześniej na tajne komplety. W latach 1944−1945 był żołnierzem Armii Krajowej, brał udzia...
Obserwuj Popraw tę stronę

Książki

Książka Mała apokalipsa

Mała apokalipsa

Tadeusz Konwicki
{}7.5/10
Najsłynniejsza na świecie obok ?Sennika współczesnego? i ?Bohini? powieść Konwickiego. Główny bohater otrzymuje od przedstawicieli opozycji ?propozycję? samospalenia pod Pałacem Kultury na znak protes...
Książka Kronika wypadków miłosnych

Kronika wypadków miłosnych

Tadeusz Konwicki
{}6.9/10
Dzieje pierwszej miłości pary maturzystów na Litwie roku 1939. Umiejscowiona latem 1939 roku na Litwie, która "była wtedy wielkim zachodzącym słońcem", historia pierwszego wielkiego uczucia nastolatkó...
Książka Bohiń

Bohiń

Tadeusz Konwicki
{}8.1/10
Obraz rodzącego się wbrew społecznym tabu uczucia szlachcianki Heleny Konwickiej, domniemanej babki autora książki, do Żyda z Bujwidz. W tle: Wileńszczyzna końca XIX wieku i atmosfera postyczniowa, kt...
Książka Kalendarz i klepsydra

Kalendarz i klepsydra

Tadeusz Konwicki
{}8.6/10
Pierwsze wydanie Kalendarza i klepsydry Tadeusza Konwickiego ukazało się w "Czytelniku" w 1976 roku. W luźnej formie quasi-dziennika autor przywoływał epizody swojej nieprostej biografii: z nostalgią ...
Książka Sennik współczesny

Sennik współczesny

Tadeusz Konwicki
{}8.8/10
"Sugestywna, psychologiczna proza o różnorodnej narracji, z precyzyjną szkatułkową konstrukcją. Summa przeżyć pokoleniowych czasu wojny i trudnych powojennych wyborów. Niezwykle wytrawna kompozycyjnie...
Książka Dziura w niebie

Dziura w niebie

Tadeusz Konwicki
{}8.7/10
Autor stawia podstawowe pytania na temat wartości poświęcenia ludzkiego w obliczu ginącej enklawy. Kolejna powieść moralnego niepokoju.
Książka Kompleks polski

Kompleks polski

Tadeusz Konwicki
{}8.3/10
Książka Książki wybrane. Tom 4. Zwierzoczłekoupiór

Książki wybrane. Tom 4. Zwierzoczłekoupiór

Tadeusz Konwicki
{}10/10
Książka niezupełnie dla młodzieży, choć rzeczywiście młodsi czytelnicy sięgają po nią również, i również z satysfakcją. Powieść szalenie dowcipna i przewrotna, z równie intrygującymi, wysmakowanymi il...
Książka Czytadło

Czytadło

Tadeusz Konwicki
{}8.5/10
Co robić. Pójdę na policję. Daj Boże, żeby ostatni raz. Ale co robić w ogóle. Może wyjdę na balkon i strasznym kosmicznym wrzaskiem nawymyślam całemu światu. Ale właśnie w tej chwili strażacy zdejmują...
Książka Wniebowstąpienie

Wniebowstąpienie

Tadeusz Konwicki
{}8/10
"Wniebowstąpienie po raz pierwszy ukazało się w 1967 roku i od razu stało się powieścią kultową, którą błyskawicznie wykupiono z księgarń. Książka zirytowała peerelowskie władze do tego stopnia, że za...

Cytaty

„ Będziesz zawsze żałował, że nie spróbowałeś. ”
z książki Kronika wypadków miłosnych

Komentarze

Obserwujący

@gestia

Książki, recenzje, ogłoszenia, społeczność!

Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebuje każdy wielbiciel książek. Załóż konto i korzystaj w pełni ze wszystkich możliwości serwisu.
Zarejestruj się

Biografia

Syn Michała Konwickiego i Jadwigi z domu Kieżun. W młodości mieszkał w Kolonii Wileńskiej. Uczył się w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie (1938−1939, później, aż do okupacji niemieckiej, tj. 1941 roku, gimnazjum istniało i młodzież mogła uczyć się dalej, później zostało zlikwidowane i Polacy mogli uczyć się tylko na tajnych kompletach). Po wybuchu II wojny światowej pracował m.in. jako robotnik kolejowy i pomocnik elektryka w szpitalu w Nowej Wilejce. W 1944 r. zdał konspiracyjną maturę, uczęszczając wcześniej na tajne komplety. W latach 1944−1945 był żołnierzem Armii Krajowej, brał udział w akcji "Burza", a później partyzantce antyradzieckiej. Po rozwiązaniu oddziału przedostał się przez nowe granice Polski i tu najpierw przebywał krótko w Gliwicach (gdzie pracował jako niższy urzędnik), a następnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, której nie ukończył. Debiutował w 1946 r. jako reportażysta i rysownik, ilustrowanym przez siebie tekstem pt. Szkice z Wybrzeża ("Od A do Z", nr 8/1946, dodatek literacki do "Dziennika Polskiego"). Od 1946 r. pracował w tygodniku "Odrodzenie" jako korektor i redaktor techniczny, publikując tam jednocześnie liczne recenzje literackie i filmowe. W tym czasie ogłaszał też w innych pismach (m.in. "Nurt", "Wieś") opowiadania, takie jak np. Kapral Koziołek i ja, Wielkie manewry, o tematyce partyzanckiej. Wybór m.in. tych wczesnych tekstów Konwickiego przedrukowany został po latach w tomie Wiatr i pył. Od 1947 r., kiedy redakcja "Odrodzenia" przeniosła się do stolicy, mieszka w Warszawie. W 1949 r. ożenił się z Danutą (1930−1999), córką Alfreda Lenicy i siostrą Jana Lenicy, artystką plastyczką, ilustratorką książek dla dzieci. Na przełomie lat 40. i 50. stał się jednym z głównych literatów i publicystów socrealistycznych – tzw. "pryszczatym" (pracował nawet krótko jako robotnik przy budowie Nowej Huty), już jednak w pierwszej połowie lat 50. rozpoczyna piłować tę gałąź, na której siedział (by odwołać się do metafory użytej przezeń we wspomnieniu z Kalendarza i klepsydry), co widać m.in. w jego działalności w "Nowej Kulturze", tak redakcyjnej (spowodował publikację głośnego Pamiętnika uczennicy, NK 1953, nr 48, i artykuł W. Arciszewskiego Coś niecoś o Trylobitach NK 1954, nr 44), jak publicystycznej (w cyklu felietonów sportowych "Z miejsc stojących" podejmował wielokrotnie problematykę wolności słowa). Od połowy lat pięćdziesiątych zajmował się również twórczością filmową, początkowo jako scenarzysta, po przełomie październikowym zaś, który stanowił dla jego postawy i twórczości moment newralgiczny, kręcił także przepełnione nastrojem egzystencjalnym filmy. Związany ze środowiskiem filmowym, wielokrotnie pełnił funkcje kierownika literackiego zespołów filmowych: w latach w Zespole Filmowym "Kadr" (1956−1968; przyczynił się do powstania tzw. szkoły polskiej), w "Kraju" (1970−1972), "Pryzmacie" (1972−1977) i "Perspektywach" (1989−1991). Od lat 60. narastać zaczął jego konflikt z komunistami. Wielokrotnie podpisywał listy protestacyjne o charakterze humanitarnym. W 1966 r. zostaje wyrzucony z PZPR (do której wstąpił w 1952 r.) za współudział w liście protestacyjnym do władz w związku z usunięciem z PZPR prof. Leszka Kołakowskiego. Po 1976 r. publikował w wydawnictwach II obiegu i londyńskich. Tadeusz Konwicki mieszka w śródmieściu Warszawy, na tyłach Nowego Światu. Z okien jego mieszkania widać w całości pobliski Pałac Kultury i Nauki. Od wielu lat, w porze obiadowej, pisarza można spotkać w kawiarni mieszczącej się w podziemiach wydawnictwa "Czytelnik" (ul. Wiejska). Do jego bliskich przyjaciół należeli i należą m.in. Wilhelm Mach, Leopold Tyrmand, Stanisław Dygat, Irena Szymańska, Gustaw Holoubek, Andrzej Łapicki, Tadeusz Drewnowski, Mieczysław Piotrowski, Henryk Tomaszewski, Jan Lenica. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.