Fiodor Dostojewski

Fiodor Dostojewski

Autor 1232 czytelników
8.6 591 ocen z 20 książek, przez 428 kanapowiczów
Fiodor Dostojewski był jednym z najwybitniejszych rosyjskich powieściopisarzy. Okrzyknięty został mistrzem prozy psychologicznej. Do jego najwybitniejszych powieści zalicza się ,,Zbrodnię i karę", ,,Biesy", ,,Idiotę", ,,Braci Karamazow" oraz ,,Wspomnienia z domu umarłych". Fiodor Dostojewski urodził się w 1821 roku jako syn lekarza. Po ukończeniu Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej , od 1844 zajął się wyłącznie twórczością literacką. Już pierwsza jego powieść wydana w 1846 roku, ,,Biedni ludzie", przyniosła mu uznanie krytyki, zaliczono go do twórców tzw. szkoły naturalnej. Ta pierwsza powieść dot...
Obserwuj Popraw tę stronę

Książki

Książka Zbrodnia i kara

Zbrodnia i kara

Fiodor Dostojewski
8.9/10
Dramat Rodiona Raskolnikowa, ubogiego studenta, który postanowił zamordować starą lichwiarkę, to wstrząsający moralitet o upadku i odkupieniu, a zarazem pasjonująca powieść sensacyjna. Dostojewski z o...
Książka Bracia Karamazow

Bracia Karamazow

Fiodor Dostojewski
9.1/10
Bracia Karamazow, ostatnia powieść mistrza analizy psychologicznej, przedstawia ?dzieje jednej rodziny", w której dopuszczono się zbrodni ojcobójstwa. Tło akcji stanowi barwny, panoramiczny obraz XIX-...
Książka Idiota - Fiodor Dostojewski

Idiota - Fiodor Dostojewski

Fiodor Dostojewski
9.1/10
Fiodor Dostojewski (1821-81), pisarz rosyjski. Debiutował powieścią Biedni ludzie (1845), już dzięki której dał się poznać jako mistrz analizy psychologicznej. Fascynacja psychiką ludzką i przekonanie...
Książka Biesy

Biesy

Fiodor Dostojewski, Adam Pomorski (tłum.)
8.9/10
Wielka powieść rosyjskiego mistrza w nowym przekładzie. W Rosji nastają niepewne czasy. Gdy ruch rewolucyjnych demokratów zyskuje na sile, ożywają rozmaite ideologie - groźne, zachłanne, niedorzeczne...
Książka Łagodna Lektura z opracowaniem

Łagodna Lektura z opracowaniem

Fiodor Dostojewski, Zbigniew Podgórzec (tłum.)
8.4/10
Łagodna to jedno z najciekawszych opowiadań Fiodora Dostojewskiego. To historia mężczyzny, który powoli dochodzi do bolesnej prawdy o samym sobie i swoim życiu. Głębokie studium psychologiczne człowie...
Książka Wspomnienia z domu umarłych

Wspomnienia z domu umarłych

Fiodor Dostojewski
8.4/10
Wspomnienia z domu umarłych są najbardziej osobistą książką pisarza. Zawarł on w niej doświadczenia ze swego pobytu na katordze w Omsku, gdzie został zesłany za udział w socjalistycznym kole pietrasze...
Książka Gracz

Gracz

Fiodor Dostojewski
8.1/10
Fiodor Dostojewski był hazardzistą, podobnie jak główny bohater jego opowieści Aleksy Iwanowicz. Gracza napisał niewiarygodnie szybko, w ciągu miesiąca, by spłacić swoje karciane długi. Książka zawier...
Książka Opowieści fantastyczne

Opowieści fantastyczne

Fiodor Dostojewski, Maria Leśniewska (tłum.)
9.3/10
„Dostojewski autorem opowieści fantastycznych? W pierwszej chwili może to nas zaskoczyć. Twórcę Zbrodni i kary uważa się przecież za realistę, niekiedy nawet za naturalistę. (...) Żywo i precyzyjnie w...
Książka Białe noce

Białe noce

Fiodor Dostojewski
7.7/10
Dwa opowiadania Dostojewskiego zawarte w tym tomie to prawdziwe arcydzieła. W "Białych nocach" występuje charakterystyczna dla wczesnej twórczości pisarza postać naiwnego marzyciela pogrążonego w wydu...
Książka Biedni ludzie

Biedni ludzie

Fiodor Dostojewski
7.6/10

Cytaty

„ Człowiek czuje, że ta niewyczerpana fantazja w końcu ulega zmęczeniu, wyczerpuje się dlatego, że się przecież dojrzewa, wyrasta ze swych dawnych ideałów, które rozsypują się w proch, w gruzy; a jeżeli nie ma innego życia, to trzeba je budować właśnie z tych gruzów. A tymczasem dusza prosi o coś innego, czego innego pragnie! I nadaremnie marzyciel grzebie jak w popiele w swych dawnych marzeniach, szukając choćby najmniejszej iskierki, żeby ją rozdmuchać, żeby rozpalonym na nowo ogniem ogrzać oziębłe serce, wskrzesić w nim znów to wszystko, co było dawniej takie miłe, co wzruszało duszę, co rozgrzewało krew, co wyciskało łzy z oczu i tak rozkosznie oszukiwało! ”
z książki Białe noce
„ W ciągu całego życia człowiek nie tyle jest, ile stwarza siebie. ”
„ Anioł nigdy nie upada. Diabeł upada tak nisko, że nigdy się nie podniesie. Człowiek upada i powstaje. ”
„ Tu otwierał się inny, odręby świat, do niczego niepodobny; tu panowały inne, odębne prawa, inne obyczaje, inne nawyki i odruchy; tu trwał martwy za życia dom, a w nim życie jak nigdzie i ludzie niezwykli. ”
„ Lubię budować swą rzeczywistość na wzór tego, co bezpowrotnie minęło - i często włóczę się jak cień bez potrzeby i bez celu, ponuro i smutno po petersburskich zaułkach i ulicach. I cóż to za wspomnienia! Przypomina mi się na przykład, że w tym właśnie miejscu akurat rok temu, aukrat o tej samej porze, o tej samej godzinie włóczyłem się, tak samo samotny, tak samo posępny jak teraz! I przypominam sobie, że i wtenczas marzenia były smutne, a choć i dawniej nie było lżej, zdaje mi się, że jednak jakoś lżej i łatwiej było żyć, że nie było tych, czarnych myśli, które się teraz do mnie przyczepiły, że nie było tych wyrzutów sumienia, wyrzutów mrocznych, ponurych które ani w dzień, ani w nocy nie dają mi teraz spokoju. I pytam sam siebie: "Gdzież twoje marzenia?" I kręcę głową, mówiąc: "Jak szybko upływają lata!" I znów pytam sam siebie: "Cóżeś zrobił ze swymi latami? Żyłeś czy nie? Spójrz - mówię do siebie - spójrz, jak na świecie zaczyna być chłodno. Napłyną jeszcze lata, a po nich nadejdzie ponura samotność, nadejdzie z kosturem ponura starość, a z nimi - smutek i troska. Zblaknie twój fantastyczny świat, zamrą, uwiędną twoje marzenia i osypią się jak żółte liście z drzew." O panno Nastusiu! Przecież smutno będzie pozostać samemu, zupełnie samemu, i nawet nie mieć czego żałować - niczego, zupełnie niczego. bo wszystko, co straciłem, było niczym, głupim, okrągłym zerem, było tylko marzeniem! ”
z książki Białe noce
„ Ostatnio zaczęło go nawiedzać jakieś osobliwe przygnębienie. Nie było w tym czegoś szczególnego, żrącego, jadowitego, lecz wciąż wiało stamtąd coś wiecznego, jakiś przedsmak nieskończonej kolei lat zimnej, obezwładniającej tęsknoty, przeczucie jakiejś wiekuistości ,,na kwadratowym łokciu przestrzeni". Pod wieczór wrażenie to poczynało zazwyczaj męczyć go jeszcze silniej. ”
z książki Zbrodnia i kara

Komentarze

Obserwujący

@liczbapi
JO
EB
@giffin @nicole_mika
ST
@kaliadia @Somni @Nadii @aggi406 @rybka
PI

Książki, recenzje, ogłoszenia, społeczność!

Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebuje każdy wielbiciel książek. Załóż konto i korzystaj w pełni ze wszystkich możliwości serwisu.
Zarejestruj się

Biografia

Fiodor Dostojewski był jednym z najwybitniejszych rosyjskich powieściopisarzy. Okrzyknięty został mistrzem prozy psychologicznej. Do jego najwybitniejszych powieści zalicza się ,,Zbrodnię i karę", ,,Biesy", ,,Idiotę", ,,Braci Karamazow" oraz ,,Wspomnienia z domu umarłych".
Fiodor Dostojewski urodził się w 1821 roku jako syn lekarza. Po ukończeniu Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej , od 1844 zajął się wyłącznie twórczością literacką. Już pierwsza jego powieść wydana w 1846 roku, ,,Biedni ludzie", przyniosła mu uznanie krytyki, zaliczono go do twórców tzw. szkoły naturalnej. Ta pierwsza powieść dotyczyła życia warstwy najuboższej, podobnie kolejne - ,,Sobowtór" i ,,Gospodyni", jednak zarzucano mu po ich opublikowaniu sprzeniewierzenie się obowiązującym trendom, ponieważ Dostojewski ukazywał indywidualne doznania jednostek, a nie przemiany społeczne. Po ukazaniu się kolejnych dwóch publikacji, ,,Nietoczka Niezwanowa" i ,,Białe noce", został w 1849 roku aresztowany za członkostwo w tajnym stowarzyszeniu. Skazany na karę śmierci uzyskał zamianę wyroku na katorgę. Doświadczenia tych lat zawarł we ,,Wspomnieniach z domu umarłych". Głosił program odnowy moralnej społeczeństwa, a także krytykował stosunki kapitalistyczne.
Światowe uznanie zyskał dzięki, najdoskonalszym w swoim dorobku, powieściom psychologiczno-filozoficznym. Są to historie z wątkiem sensacyjnym wnikające w głąb natury ludzkiej. Najwybitniejsze powieści psychologiczne Dostojewskiego to: ,Zbrodnia i kara (1866), ,,Idiota" (1868, ,,Biesy" (1871-72) i ,,Bracia Karamazow" (1879-81). Doskonałość, z jaką Dostojewski przedstawiał stany psychiczne swoich bohaterów zadziwiała lekarzy i inspirowała psychologów. Z jego powieści płynie głębokie współczucie dla doli człowieka, dla jego ułomności, jednocześnie nie ma dla niej osądu, raczej wszechogarniające wybaczenie.