Nie ma

Mariusz Szczygieł
7.4 /10
Ocena 7.4 na 10 możliwych
Na podstawie 42 ocen kanapowiczów
Nie ma
Popraw tę książkę | Dodaj inne wydanie
7.4 /10
Ocena 7.4 na 10 możliwych
Na podstawie 42 ocen kanapowiczów

Opis

Mariusz Szczygieł – laureat Europejskiej Nagrody Literackiej i Dziennikarz Roku 2013 – opowiada prawdziwe historie o „nie ma”. Nie ma kogoś. Nie ma czegoś. Nie ma przeszłości. Nie ma pamięci. Nie ma widelców do sera. Nie ma miłości. Nie ma życia. Nie ma fikcji. Nie ma właściwego koloru. Nie ma komisji. Nie ma grobu. Nie ma siostry. Nie ma klamek. Nie ma niebieskich tulipanów. Nie ma nie ma. Rozmówcami Szczygła są ludzie z różnych światów: czeska poetka, ukraiński żołnierz, polska księgowa, albański malarz, izraelska pisarka, a także jego ojciec, z którym autor wybiera się ostatni raz w życiu do Pragi. Nad książką unosi się rada, którą dała autorowi Hanna Krall: Wszystko musi mieć swoją formę, swój rytm, panie Mariuszu. Zwłaszcza nieobecność.
Data wydania: 2018-11-02
ISBN: 978-83-65970-31-2, 9788365970312
Wydawnictwo: Fundacja Instytutu Reportażu
Seria: Poza serią
Nagrody: Nagroda Literacka „Nike” (Zwycięzca), Nagroda Literacka „Nike” (Zwycięzca)
Kategoria: Reportaż
Stron: 336

Autor

Mariusz Szczygieł Mariusz Szczygieł Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu. Od 1996 mieszka i pracuje w Warszawie. Laureat nagród fotograficznych, uczestniczył w wystawach indywidualnych i zbiorowych które miały miejsce w prestiżowych galeriach polskich. Mariusz Szczygieł - report...

Pozostałe książki:

Kaprysik. Damskie historie Zrób sobie raj Osobisty przewodnik po Pradze Niedziela, która zdarzyła się w środę Gottland
Wszystkie książki Mariusz Szczygieł

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Moja Biblioteczka

Już przeczytana? Jak ją oceniasz?

Recenzje

„…najważniejsza ze wszystkiego jest herbata”

22.09.2022

Lubię herbatę zimową. To najcieplejsza z herbat. Na dno kubka wkładam plasterek cytryny, plasterek pomarańczy, dwa goździki, wlewam trzy łyżki soku z malin (lub łyżeczkę miodu) i zalewam wcześniej przygotowaną gorącą herbatą. Zasiadam w moim fotelu i czytam… Książka leżała na półce dobre trzy lata. Ciężar nagród i kontrowersji czytelniczych opa... Recenzja książki Nie ma

@ale.babka@ale.babka × 26

Całkiem możliwe, że ze Szczygła zostanie mu jedynie ta martwa natura

23.11.2020

Zjawiają się nieproszone i jest ich coraz więcej. Mowa o powiadomieniach o śmierci. Ten zbiór reportaży, jak chyba dotąd żaden Szczygła, oceniany jest krańcowo różnie. Nie dziwię się. Wielu zastanawia się - parafrazując autora - czy to wybitny reportaż, czy szajs. To jego własne słowa z ostatniego zamieszczonego w tej książce rozdziału (Rzeczy po... Recenzja książki Nie ma

@tsantsara@tsantsara × 11

PODOTYKAJMY SIĘ SIUSIAKAMI

19.01.2020

Można by zacząć tak: Szczygieł się starzeje, a ja dziecinnieję. Ale można też inaczej: Szczygieł dziecinnieje, a ja się starzeję. Czytam. Odkładam. Wracam. Znów odkładam. Zmuszam się, bo jak to? Przecież to Szczygieł. Coś ze mną nie tak? Pierwszy tekst i od razu rewelacja. Cieszę się. Szczygieł wkracza w nowe rejony. Już nie jest to ... Recenzja książki Nie ma

@Rudolfina@Rudolfina × 8

Otwierając umysł na ludzkie historie

8.09.2020

Przez większość życia szłam pełna refleksji, głębokich rozmyśleń i otwarta na najróżniejsze rozważania. Byłam przekonana, że wszyscy ludzie też spędzają niesamowicie wiele czasu na takich refleksjach i tak samo jak ja z pasją zapisują swoje najważniejsze myśli, przyozdabiają ściany w karteczki z cytatami wielki ludzi i próbują kierować się nimi w ... Recenzja książki Nie ma

Moja opinia o książce

Opinie

@Renax
2020-09-25
9 /10
Przeczytane Reportaże

Bardzo cenię sobie pióro pana Szczygła. Czytam jego książki, obserwowałam też jego profil na Instagramie, o którym zresztą wspomina w książce. Pan Szczygieł dobrze pisze, ale i ma dar opowiadania o istocie sprawy, ale i ma dar empatii. Czyta się te jego teksty i tekściki z ciekawością.
W sumie zaskoczył mnie ten reportaż, bo jest poświęcony ludzkiemu wnętrzu. Pierwsze teksty są o brakach wewnętrznych pozornie inteligentnych ludzi. Wzbudziło to mój strach. Natomiast dalsze reportaże traktują o tym, co w ludzkim życiu brakuje rozmówcom. Czego nie ma, a mimo wszystko żyją.
Wydaje się, że to nie ma to wielkie tabu współczesności. I dobrze, że pan Szczygieł to zauważył i poświęcił temu książkę. Teraz jest tyle o tym co jest, a w sumie w epoce konsumpcjonizmu niby jest wszystko, a to, co najważniejsze często nam umyka. I może to dobrze, że o tak różnych sprawach pisze pan Szczygieł w tej książce: o szaleństwie, o śmierci, o braku zrozumienia, o miłości, o stracie właścicieli, o przemocy, o świecie wirtualnym. No i różnych sprawach, bo i ludzie są różni.
W sumie to ten reportaż bardziej niż dać mi wiedzę o świecie, dał mi okazję do przemyślenia swoich czarnych dziur. To bardzo przemyślany, głęboki tekst. Dobra książka. Wpisuje się w nurt, bo mamy też przecież książkę 'Rzeczy, których nie wyrzuciłem', też o braku.

× 24 | Komentarze (1) | link |
@MgorzataM
2020-04-29
Przeczytane A: Niespodziewanka A: Posiadam Y: 2018

Zawartość melancholii w tej książce jest ponadnormatywna. Cóż, lubię się nurzać w smutku, a w tych reportażach/opowieściach oblepia on człowieka niepohamowanie.
'Nie ma' to swoista jakość lub szeroko pojęty brak – szczerości, rodzica, rozmowy, miłości, możliwości wyrażenia emocji. Bez niektórych z tych wartości da się żyć, być może nawet bez wszystkich. Jednakże samo 'nie ma' może stać się również zaletą i w kilku wypadkach tak było. Szczególnie przypadły mi do gustu „Nieznajomy wróg jakiś”, „Gwiazda wszystkich willi” czy głośny „Śliczny i posłuszny” z aneksem, warto przeczytać.

× 12 | Komentarze (1) | link |
@jatymyoni
2020-05-28
3 /10
Przeczytane Czytadła L. polska Reportarz i dokument

„Nie ma” jest to nasza codzienność, codziennie coś tracimy bezpowrotnie. Czasami jednak zatrzymujemy się bo to „nie ma” nami wstrząsa. Zostaje tylko pamięć, ale ona jest zawodna i chodzi własnymi ścieżkami. Często zostaje pustka, z którą się trudno pogodzić. Ale czy jest inne wyjście? Godzenie się z tym czego lub kogo już „nie ma” jest chyba najtrudniejszą sztuką. W swoich reportażach przedstawia tych , którzy na różny sposób mierzą się z „Nie ma”. Początek naprawdę jest świetny, tyle że w miarę czytania było coraz gorzej. Wymęczyłam opowieść o modernistycznej willi zaprojektowanej przez Adolfa Loosa. Rozdział poświęcony siostrom Woźnickim nie wiem czemu miał służyć, raczej „pod publiczkę”. Jednak dno osiągną w reportażu „Śliczny i posłuszny”. Poznajemy historię kobiety, która w młodości dopuściła się haniebnej zbrodni, zakatowując syna partnera. Odsiedziała wyrok, który po piętnastu latach uległ zatarciu. W tej chwili pracuje jako nauczycielka i katechetka. Nie wiedząc nic o niej i jakim człowiekiem jest teraz ogłasza, że jest to potwór. Doprowadza do nagonki na nią i jest z tego dumny. Mnie uczono, że tylko krowa nie zmienia poglądów. Najbardziej go chyba drażni, że jest katechetką i z rodziny z tradycjami. Gdyby się wgłębił w ten katechizm to by doczytał, że zawsze potępia się czyn, a nie człowieka. Człowiek może się zmienić. Ona za swój czyn poniosła już karę. Jednak według autora jeżeli ktoś zrobił kiedyś coś potwornego, to już zmienić się nie może i zost...

× 5 | link |
@ale.babka
2022-09-14
8 /10
Przeczytane

"Reportaż musi mieć ten szczegół, przewodnią myśl. Szczegół zbliża, jest metaforą godności. Bez szczegółu nie ma ogółu. (...) Reportaż jest pisany uczciwie, ale nie jest obiektywny - zależy od reportera, z nadzieją, że jest uczciwie napisany" - to słowa Mariusza Szczygła. Ja w jego książce "Nie ma" odnalazłam odpowiedź na postawione przez niego pytanie do mnie "... czy nie ma?". Ja już wiem i myślę, że każdy odnajdzie odpowiedzi, bo one kryją się między stronami, czają się w zdaniach, skrywają między słowami. Trzeba tylko uważnie ich wypatrywać...choć może się przydarzyć jedno wielkie pominięcie...

Ktoś wyłapał ciekawy zlepek słowny i ułożył w prezencie dla autora takie słowo: "zastostron" - nie będziemy pamiętać. Ja wiele reportaży zapamiętałam. Niesamowity o siostrach bliźniaczkach jednojajowych - Zofii i Ludwice Woźnickich, z której jedna była matką chrzestną Lecha Kaczyńskiego. Z tego mogłaby być samodzielna książka bo materiał niezwykły. Szczególnie jak się dowiemy jak ten materiał powstawał. Zawsze mnie to ciekawiło. Kilka stron napisania ale jak ten materiał został zebrany, jak autor na niego trafił, jak dotarł do tych wszystkich materiałów, kto mu pomagał i wiele innych pytań przyszło do mnie w trakcie czytania książki.

Pięknie opisana relacja Mariusza Szczygła i jego ojca. O dwóch Panach, którzy tak pięknie razem się dziwili - tak bym nazwała tę ich relację w książce.

Zaskoczyło mnie życie czeskiej poetki spisane w exelu...ale już za c...

× 3 | link |
@Antoniowka
2021-02-19
8 /10
Przeczytane

Świetna i zapadająca w pamięć książka, która w pełni zasłużyła na nagrodę Nike.

Na „Nie ma” składają się różne teksty i oczywiście, jak zawsze w takich przypadkach bywa, jedne historie poruszają bardziej, inne mniej. Wszystko to spięte jest jednak główną myślą – „nie ma”.

Mariusz Szczygieł posiada nie tylko talent reporterski, ale i świetne pióro, dzięki czemu jego teksty są bardzo klimatyczne – zwłaszcza te poświęcone Czechom. Kiedy trzeba jest śmiertelnie poważny, a jego teksty mrożą krew w żyłach.

× 3 | link |
UR
2021-03-15
3 /10
Przeczytane

Uwielbiam Pana Mariusza, ale ta pozycja jest bardzo kiepska.

| link |
@nieznany.
2022-09-04
8 /10
IZ
2022-07-01
10 /10
Przeczytane
@gloria11
2022-01-13
7 /10
Przeczytane
@katarzynaowsianko
2021-12-09
9 /10
Przeczytane
JW
2021-06-24
4 /10
Przeczytane
@Hanka
2021-06-03
3 /10
Przeczytane e-book
@Leman
2021-03-30
10 /10
Przeczytane
@czyleciznamipilotka
2021-02-21
8 /10
Przeczytane
@warsztat_dobrego_nastroju
2020-12-09
10 /10
Przeczytane
Zaloguj się aby zobaczyć więcej

Cytaty z książki

“Samo życie jest sukcesem, więc jego finał również.”
#
“Jednak może właśnie w tym jest sens? W uporczywym niespełnianiu własnych oczekiwań, co też daje poczucie bezpieczeństwa.”
#
“Wystarczał mi świat wirtualny, bo nad nim mogłem panować.”
#
“Nie wiedziałem, że nie ma najpiękniejszego miejsca, najwspanialszej uczty, najbardziej ekscytującego dzieła sztuki, największego majątku, najgłębszego uczucia. I najbardziej samotnej samotnośc...”
#
“Dorosły stajesz się dopiero, gdy stracisz to, co naprawdę kochasz (...)”
#
Dodaj cytat
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl