Madame

Antoni Libera
8.5 /10
Ocena 8.5 na 10 możliwych
Na podstawie 82 ocen kanapowiczów
Madame
Popraw tę książkę | Dodaj inne wydanie
8.5 /10
Ocena 8.5 na 10 możliwych
Na podstawie 82 ocen kanapowiczów

Opis

Was fĂźr eine Frau! Eine strahlende Erscheinung voll kĂźhler Eleganz, umweht von einem Hauch franzĂśsischen ParfĂźms und das mitten im grauen Polen der 60er Jahre. Eine gewisse Zeit kann der Ich-Erzähler der Faszination widerstehen, die von Madame La Directrice, der neuen Schuldirektorin und FranzĂśsischlehrerin, ausgeht, während seine Mitabiturienten ihr längst erlegen sind und sich erotischen Fantasien hingeben. Doch dann trifft auch ihn der Ansturm der ersten groĂen Liebe mit voller Wucht. Er versucht, die Aufmerksamkeit der EinunddreiĂigjährigen auf sich zu ziehen. Aber so leicht ist die weltgewandte Frau nicht zu beeindrucken. Zielstrebig macht er sich daran, mehr Ăźber die geheimnisvolle SchĂśnheit herauszufinden, die eine auffallende Affinität zu Frankreich, Inbegriff des dekadenten Westens, erkennen läĂt: zunächst ihre Adresse, dann ihre Vergangenheit. Er stĂśĂt auf verstĂśrende Antworten und lernt neue Fragen zu stellen. Eine menschliche TragĂśdie breitet sich vor seinen Augen aus, die bis in die dreiĂiger Jahre zurĂźckreicht. Durch sein Wissen kommt er der Unnahbaren näher, als sie ahnt. Stets darauf lauernd, ob die Angebetete durch eine Bemerkung oder eine Geste verrät, daĂ sie seine in Aufsätzen und Gesprächen eingestreuten Anspielungen aufgelĂśst hat, erlebt er einen ständigen Wechsel von Illusionen und Desillusionierung. Der ehrgeizige Umgang mit dem Wort und die Erkenntnis harter Realitäten setzen ungeahnte Fähigkeiten in dem jungen Mann frei. In der intensiven Auseinandersetzung mit Literatur, Kunst und Wirklichkeit entdeckt er die Macht und Bedeutung der Imagination. Sie spielt eine wichtige Rolle in seiner Deutung der Welt. Seine Sprache formt sich und mit ihr er selbst. Zwar läĂt den Ich-Erzähler die Macht der Worte, auf die er in seiner Jugend noch ganz vertraut, Konfliktsituationen mit den Handlangern des Staates gewitzt meistern, doch muĂ er plĂśtzlich auch die Gefährlichkeit des Machtapparats im Polen der Gomulka-Ăra erkennen, der mit Worten allein nicht zu begegnen ist. Was als Education sentimentale beginnt, wird zu einer Initiation in mehrere Bereiche: in die Liebe, in das reale Leben und in die eigene Zukunft. Er wird zum Schriftsteller. Antoni Liberas erster Roman lĂśste in Polen zum Teil heftige Reaktionen aus. Gegenstand der Diskussion war nicht nur die auĂerordentliche literarische Qualität des Buches, sondern vor allem die Thematisierung von Widerstand und Anpassung, KleinbĂźrgertum und Weltoffenheit im kommunistischen Polen der Nachkriegszeit. VĂśllig neu war zudem die Thematisierung der Rolle der Stalinisten im Spanischen BĂźrgerkrieg, die jenseits des Eisernen Vorhangs jahrzehntelang verheimlicht wurde. Eingebettet hat der Autor die politischen und kĂźnstlerischen Aspekte seines fein motivierten Romans in eine zarte Liebesgeschichte, die ihren Reiz aus dem Spiel von Nähe und Ferne der Beteiligten bezieht.
Data wydania: 2002
ISBN: 978-3-423-12974-9, 9783423129749
Język: niemiecki
Wydawnictwo: DTV DEUTSCHER TASCHENBUCH
Kategoria: Powieść polska
Mamy 7 innych wydań tej książki

Autor

Antoni Libera Antoni Libera
Urodzony 19 kwietnia 1949 roku w Polsce (Warszawa)
Antoni Libera – polski pisarz, tłumacz, reżyser teatralny, krytyk literacki, znawca twórczości Samuela Becketta. Jest synem historyka literatury Zdzisława Libery. W 1972 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, w 1984 doktoryzowa...

Pozostałe książki:

9 Wigilii Błogosławieństwo Becketta i inne wyznania literackie Godot i jego cień Niech się panu darzy Madame
Wszystkie książki Antoni Libera

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Moja Biblioteczka

Już przeczytana? Jak ją oceniasz?

Recenzje

Miłość bezczelnego licealisty

12.12.2021

Historia miłości nastolatka do nauczycielki francuskiego dziejąca się w gomułkowskiej Polsce. Główny bohater i narrator to wyszczekany, bezczelny licealista manipulujący ludźmi, a ci mu się poddają biernie, zwłaszcza kobiety, które zauroczone wydają mu dokumenty w dziekanacie, lub akta w ambasadzie (już to widzę!). Poza tym to erudyta recytujący S... Recenzja książki Madame

@almos@almos × 23

Książka napisana specjalnie dla mnie

28.11.2019

Zamiar podzielenia się wrażeniami po lekturze „Madame” powzięłam już dawno temu – książka mnie urzekła. A jednak gdy zabierałam się do pisania, zawsze coś mnie powstrzymywało, pozornie składne zdania rozpadały się na nieprzyjaźnie nastawione słowa i nic mi nie wychodziło. Coś było nie tak, okazałam się niezdolna do popełnienia recenzji, choćby ty... Recenzja książki Madame

@Beata_@Beata_ × 6

Spotkanie z arcydziełem

31.03.2020

Madame Antoniego Libery to dosyć głośna książka. Jeśli ktoś jeszcze jej nie czytał, to na pewno gdzieś, kiedyś o niej słyszał. Ja po raz pierwszy spotkałam ją na półce szkolnej biblioteki, gdy jeszcze chodziłam do gimnazjum. Mimo iż książka kusiła mnie swoją zmysłową okładką, a pani bibliotekarka podczas każdej niemal mojej wizyty w bibliotece życ... Recenzja książki Madame

O tajemniczej "Madame" parę słów

9.04.2011

Lubię tajemnicze i wyraźnie zarysowane bohaterki. Skrywane przez nie sekrety sprawiają, że od razu odnajduję się w opisywanych przez autora miejscach, pragnąc jak najlepiej poznać te przyciągające postacie. Takim sposobem pokochałam „Miłośnicę” Marii Nurowskiej, bowiem opisywana femme fatale – Krystyna Skarbek – całkowicie zawładnęła moim ser... Recenzja książki Madame

Moja opinia o książce

Opinie

@jatymyoni
2020-07-14
3 /10
Przeczytane L. polska Bez zachwytu

Nie moja bajka. Po wydaniu tej książki było dość głośno, później znalazłam ją, jako "ulubioną" w paru biblioteczkach. Była też w mojej bibliotece miejskiej i przeczytałam. Właściwie przeczytałam dokładnie jakieś 100 stron, resztę przejrzałam. Nuda, nuda, nuda i popisy erudycji autora. Zupełnie nie interesowały mnie te wszystkie wstawki i popisy. Co prawda chodziłam do szkoły średniej w okresie "gierkowskim" , ale nigdy szkoła, czy nauczyciele mnie nie interesowali, nie należałam do organizacji szkolnych. Natomiast zawsze ważni byli ludzie, z którymi chodziłam do szkoły. Co prawda pochodzę z inteligencji przedwojenej, ale urodziłam sie i wychowałam w małym miasteczku i zawsze mnie uczono "nie popisywania się" i zwracania uwagi. Najważniejsze było, co ktoś sobą reprezentuje, a nie kim są lub byli jego krewni. Megalomania głównego bohatera mnie poraziła i odczułam niesmak po przeczytaniu taj książki.

× 10 | Komentarze (1) | link |
@Zuell_Zuell
2019-11-11
9 /10
Przeczytane

Książka jest po prostu urocza. Czytałam z przyjemnością.
Wytrawny styl i wykwintna polszczyzna. Kunszt i erudycja.

Oto dostajemy magiczną opowieść o dojrzewaniu, o miłości, o fascynacjach literaturą, teatrem, historią. Uczestniczymy w rozważaniach filozoficznych,
etycznych i historycznych, a w tle obserwujemy realia peerelowskie lat sześćdziesiątych. Do tego przerabiamy kilka lekcji z historii, a wszystko przyswajamy z łatwością i przyjemnością, dzięki plastycznym i dowcipnym anegdotom, historyjkom i dygresjom, spisanym językiem pięknym i wyrafinowanym. Z dużą dozą inteligentnego humoru.

Nie rozumiem gorzkich słów krytyki na LC. Że przejaskrawione, że wylukrowane, że wyidealizowany i wszechwiedzący bohater. Cóż z tego, że bohater nie mieści się w ramach typowej społeczności tamtych dni? Że nie biega za piłką i nie uczestniczy w prywatkach? Że przeintelektualizowany i z wiedzą niemożliwą do zdobycia w peerelowskim liceum? Toż to literatura piękna! Własne cele i priorytety! I własny świat przedstawiony. Nikt nie deklaruje realizmu i obrazu rzeczywistości 1:1. A także nikt nie wymaga.
Nie spodobał się główny bohater? Panie Wojciechu! (@ Wojciech Gołębiewski: " W trakcie czytania żałowałem, że taki zarozumialec nie dostał „wycisku” od pogardzanych kolegów ze szkoły, z sąsiedztwa, jak i choć jednego pałowania od
ludowej milicji") Naprawdę? Siłą równajmy do przeciętności? No takie słowa brzmią bardzo niepoprawnie... ;). Dziś musimy podkreślać wagę ...

× 6 | link |
@bea-ta
2019-11-22
7 /10
Przeczytane Biblioteka domowa przeczytane 2015

„Bo taki mnie interesuje. Bo o takim chce mi się pisać. Nie uważa pan, że w polskiej literaturze współczesnej tacy prawie zniknęli? Zaludniają ją głównie prymitywy lub prostaczki, niebieskie ptaki, alkoholicy, przeciętni, a w najlepszym razie jakieś infantyły?” - z wyjaśnień autora dotyczących uczynienia młodego inteligenta i początkującego artysty głównym bohaterem powieści (rozmowa z „Nowymi Książkami” 1999 r.)

Motywem przewodnim "Madame" jest opowieść o niespełnionej miłości nad wiek inteligentnego ucznia do nauczycielki francuskiego, tytułowej Madame. Rzecz dzieje się w siermiężnych realiach Polski końca lat sześćdziesiątych XX wieku. Madame - zimna i wyniosła niczym „Królowa Śniegu”, wyglądająca jak z francuskiego żurnala i pachnąca Francją. Jego cechuje nieprzeciętna inteligencja, erudycja, niezwykła kultura literacka i muzyczna, talenty, którymi nad wyraz szczodrze obdarzyła go natura oraz nadmiernie wybujałe ego.

Historia opowiedziana jest z punktu widzenia dojrzałego człowieka wspominającego młodzieńczą miłość. Nie do końca odpowiada mi tutaj ten zabieg, bo niby z jednej strony mamy niezwykłą szczegółowość w opisach sytuacji, która przynależna jest raczej narracji w czasie teraźniejszym, ewentualnie prowadzonym na gorąco zapiskom w dzienniku, a z drugiej: wyraźny jest filtr w postaci współczesnej wiedzy polityczno - dziejowej /i nie tylko/ autora. Ten dysonans rodzi wrażenie fałszu. Z kolei tak wyraźnie obecna "dzisiejszość" skutkuje straszliwym wym...

× 5 | link |
@Antoniowka
2021-05-16
9 /10
Przeczytane

„Madame” to jedna z tych książek, które czyta się ze świadomością obcowania z literaturą z wyższej półki. I wcale nie dzieje się tak dlatego, że mamy tu wartką akcję, niesamowite postaci czy jakieś nieoczekiwane zwroty fabularne. Siła tej książki leży raczej w kunszcie języka, w odniesieniach do kultury, a także w świetnym portrecie Polski od lat 50. aż do lat 80.

Historia, wydawałoby się, banalna – wspomnienie zauroczenia młodego chłopaka, maturzysty, jego nauczycielką języka francuskiego. Nie od dziś jednak wiadomo, że w literaturze liczy się nie tylko temat („CO”), ale często ważniejsze jest wykonanie („JAK”) – i to jest właśnie ten przypadek. To książka, którą się smakuje, odkrywając tropy kulturowe. Jednym słowem: perełka!

× 5 | link |
EK
2022-06-01
7 /10
Przeczytane

Chylę czoła przed niewątpliwą erudycją autora i pięknym językiem, którym operuje, ale nie jest to książka mojego życia.

Pomijam nierzeczywistą dla mnie postać głównego bohatera - maturzysty - humanisty o takim intelekcie i wiedzy, która nie współgra z jego młodym wiekiem oraz siermiężnymi czasami, w których żył. Dziwny to był młody człowiek, taki stary-malutki. O wiedzy i umiejętnościach dojrzałego i ponadprzeciętnego humanisty upajającego się artystyczną spuścizną ludzkości. Za to z emocjami i postępowaniem dzieciaka. Ale to prawo autora tak wykreować postać. Moje zaś prawo w nią uwierzyć lub nie. Dla mnie to postać imponująca, ale niewiarygodna. Literacka SF.

Mniejsza o prościuchną i ubożuchną fabułę, wszak nie o nią głównie tu chodzi. Zakochał się młodziutki chłopak w swojej nauczycielce, kobiecie pięknej, dojrzałej, niedostępnej, w kolorowym motylu, jakim była i próbuję ją uwieść. Ot, tyle. W tle siermiężna Polska i nieprzyjazne dla inteligencji czasy.

Ale nie mogę bezkrytycznie oddać duszy książce, w której tak bardzo roi się od cytatów z dzieł, których nie czytałam, filozoficznych dywagacji i artystycznych odniesień, że czytając mam poczucie, iż za wysokie progi na moje biedne nogi (o, przepraszam, na moją głowę). Dla mnie tymi nie kończącymi się fajerwerkami erudycji bohatera (i autora) można by obdzielić kilka książek adresowanych do znawców literatury, koneserów, polonistów. Lubię rozumieć o czym czytam, a nie potrafiłam odnaleźć się w...

× 2 | link |
FI
2011-12-03
Przeczytane

Bezdyskusyjnie moja ulubiona książka! To wyjątek w naszej literaturze narodowej ostatnich dziesięciu lat. Napisana z polotem i rozmachem, rozpięta między gatunkami, fantastycznie intrygująca a przy tym zaprzątająca każdą chwilę podczas lektury i każdą myśl w przerwach. Coś niesamowitego...

× 2 | link |
2010-09-18
Przeczytane

Bardzo trudno napisać mi recenzję tej książki i ją ocenić.Już dawno żadna lektura nie wywołała tak wielu skrajnych emocji.Po piewrsze podeszłam do czytania z duzym respektem ,bo to książka nagrodzona , a ja do nagród podchodzę z duzym dystansem mając tak dziwny gust.Sam pomysł fabuły wydał mi się ciekawy - maturalna klasa liceum i zadurzenie w nauczycielce.Poczatek pełnoletności to wiek zarazem beztroski ale i pierwszych fascynacji miłosnych .Zatem liczyłam na lekturę nietrudną ,a tymczasem relacja głownego bohatera skojarzyła mi się z starszym kawalerem w wieku przynajmniej dojrzałym.Początek książki mnie wciągnał - młodość,zespół muzyczny ,działaność w amatorskim teatrze - przypomniało mi się moje liceum i podobne sposoby aktywności w klasie.Środek książki mnie solidnie znurzył - do tego stopnia,że kusiło mnie nawet odłożyć powieść - zbyt dużo wywodów z pogranicza filozofii i psychologii,zbyt dużo słów z jezyka Napoleona ,którego kompletnie nie znam i rozlazła akcja.Choć np zaciekawiły mnie losy pani dyrektor i jej rodziny oraz opisy absurdów PRL - dostania paszportu , wyjazdu do Francji Jerzyka ,sposób działania cenzury literackiej.Koniec ksiażki natomiast mnie porwał i zachwycił .Sama postać Madame - kobiety chłodnej i wyrachowanej ,grającej na emocjach zakochanego ucznia bez cienia współczucia.Na jej usprawiedliwienie podam tylko jej tęskontę za "normalnością" Zachodu, gdzie nie działały metody "żelaznej kurtyny" tak doskonale podcinającej skrzydła romanistom.Nie potrafi...

× 1 | link |
@ketchup_suicide
2011-01-15
Napoczęłam

Chyba jako jedyna sie wyłamię tutaj. Zaczęło się od tego, że musiałam książkę przeczytać jako karniak. Jakkolwiek, podeszłam raczej entuzjastycznie, aniżeli jakbym ponosiła srogą karę. Entuzjazm trwał w najlepsze, dopóki nie doczytałam książki do jakieś 1/3. Może ktoś mi zarzuci że przesadzam, ale ma rację tylko pod warunkiem, że zgodzi się ze mną, że pan Libera przesadzał również. Nie mogłam znieść kipiącej arogancji głównego bohatera (a w sumie to nawet samego autora). A nastawienie na to, że każdy wykształcony czytelnik musi znać francuski* po prostu zniesmaczył mnie do tego stopnia, że odłożyłam książkę jak najdalej od siebie i ostatecznie karniaka nie zaliczyłam. * bardzo nie lubię francuskiego.

× 1 | link |
@Nightingale
2012-08-10
10 /10

Doskonale napisana książka, pełna wielu literackich i muzycznych odniesień. Opowiada historię maturzysty, który zakochuję się w swojej nauczycielce francuskiego. Temat może dość banalny, ale sposób realizacji, bogactwo języka, tajemnicza główna bohaterka, sprawia, że nie można się oderwać od czytania. Tłem dla wydarzeń jest komunistyczna Polska lat 60-tych, z którą tak jaskrawo kontrastuje indywidualizm głównych bohaterów. Książkę polecam osobą, które kochają sztukę, literaturę, piękny, kunsztowny język i miłośnikom Francji.

× 1 | link |
MP
2012-02-06
8 /10

Dobra, ale nie najlepsza mi osobiście francuski nie przeszkadzał, wszystko jest przecież w przypisach (choć nie wiem jak akurat z tym wydaniem, bo mam inne), ale najbardziej irytowały mnie te ciągłe odskocznie od tematu, wspomnienia, niby akcja się nawiązuje, a tu nagle jakiś osobny urywek z życia bohatera, jednak jakoś dobrnęłam do końca...

× 1 | link |
@oga
2007-12-08
Przeczytane

Rzeczywiście, niezwykła. Choć nie do końca wiem, czym jest właściwie. Nie są to po prostu fascynacje młodego człowieka - bo pisze je z perspektywy dorosłego, jakby oceniał niegdysiejsze zdarzenia okiem dzisiejszym. Dość ciekawy zabieg. Taka reinterpretacja przeżyć. Albo: idealizacja wspomnień. Idealizacja siebie? Nie wiem. Ale wciąga, tak.

× 1 | link |
@Actually
2007-09-05
Przeczytane

Subtelna i barokowa zarazem opowieść o młodzieńczej fascynacji nauczycielką od francuskiego z PRLem w tle. Przydługie, ale zjawiskowe, pomimo wtórności samego pomysłu.

× 1 | link |
@anticool
2010-04-26
10 /10

No, no! Nie podejrzewałabym, że ten sam Libera, który nawet w zdanie "lubię kiełbasę" wtrąciłby, że znał Becketta osobiście, ma tak cudownie autoironiczne poczucie humoru. Zwracam zatem honor i proszę o więcej!

| link |
@SYSTEM
2007-05-17
10 /10
Chcę przeczytać

Niesamowicie wciągająca. Bardzo niewinna a zarazem erotyczna. Wchłonąłem ją w dwa dni :-) Nie znam nikogo kto po rozpoczęciu lektury odłożyłby ją na dłużej niż chwilę snu.

| link |
@kora800
2011-01-14
10 /10
Przeczytane

Książke czytałam wiele lat temu ale ciągle zajmuje ważne miejsce w mojej pamięci....myślę,że kiedyś jeszcze do niej wrócę bo jak wiadomo pamięć bywa ulotna.

| link |
Zaloguj się aby zobaczyć więcej

Cytaty z książki

“Gdyby nie było kiczu, nie byłoby wielkiej sztuki. Gdyby nie było grzechu, nie byłoby i życia.”
× 1
#
“Coż właściwie jest prawdą?Rzecz sama w sobie,dla siebie?Czy też jak nam się jawi,jak ją sobie roimy?A może jedno i drugie?”
× 1
#
“.brak wzajemności jest czymś nieodwołalnym.Nic nie zdoła jej wzniecić,jeżeli sama nie płonie.Ani zaklęcia,błagania,ani groźba i gwałt.Te dwie cząsteczki ludzkie nie mogą się połączyć.Im jedna ...”
× 1
#
“To co się widzi,to tylko pewien wygląd,jedna z masek rzeczywistości,pod którą kryją się dalsze-być może w nieskończonośćGdzie kończy się spojrzenie?Czy jest granica poznania?”
× 1
#
“To niemożliwe,by szarość i przeciętność,które mnie otaczają były nieodwołalne,to i ode mnie zależy,co się tu będzie działo.Mam wpływ na rzeczywistość.”
× 1
#
Dodaj cytat
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl