Pani Wyrocznia

Margaret Atwood
6.7 /10
Ocena 6.7 na 10 możliwych
Na podstawie 19 ocen kanapowiczów
Pani Wyrocznia
Popraw tę książkę | Dodaj inne wydanie
6.7 /10
Ocena 6.7 na 10 możliwych
Na podstawie 19 ocen kanapowiczów

Opis

Walczyła z nadwagą, ma figurę modelki. Miała rude włosy, teraz jest szatynką. Mieszkała w Toronto, przeniosła się do Londynu. Kochał ją polski książę, zakochała się w rewolucjoniście. Życie Joan Foster to seria zmian i sprzeczności, nieprzerwana podróż i ucieczka. Pod pseudonimem publikuje książkę, która staje się bestsellerem i czyni ją sławną. Ktoś zaczyna ją szantażować
Data wydania: 1997
ISBN: 83-86211-92-X, 838621192X
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Serie: Klub Interesującej Książki, Kameleon
Stron: 351
Mamy 4 inne wydania tej książki

Autor

Margaret Atwood Margaret Atwood
Urodzona 18 listopada 1939 roku w Kanadzie (Ottawa)
Margaret Eleanor „Peggy” Atwood - kanadyjska pisarka, poetka i krytyczka literacka, aktywistka społeczna i ekologiczna. Zdobywczyni Nagrody Bookera w 2000, laureatka Nagrody Księcia Asturii w 2008, wymieniana wśród kandydatów do literackiej Nagrody ...

Pozostałe książki:

Ślepy zabójca Penelopiada Grace i Grace Testamenty Opowieść podręcznej. Powieść graficzna
Wszystkie książki Margaret Atwood

Gdzie kupić

Księgarnie internetowe
Sprawdzam dostępność...
Ogłoszenia
Dodaj ogłoszenie
2 osoby szukają tej książki

Moja Biblioteczka

Już przeczytana? Jak ją oceniasz?

Recenzje

Pani Wyrocznia

1.06.2022

To moja szósta powieść Margaret Atwood, którą postrzegam jako pisarkę kobiecą, nie w kontekście adresata, ale tematyki. Nie zawiodłam się jeszcze na żadnej jej książce, a za „Panią Wyrocznię” wzięłam się krótko przed ogłoszeniem tegorocznej nagrody Nobla, licząc na to, że zaczaruję rzeczywistość i wpłynę telepatycznie na szacowne jury. Nie wyszło,... Recenzja książki Pani Wyrocznia

EK
@EwaK.
× 3

Moja opinia o książce

Opinie

@denudatio_pulpae
2022-10-02
7 /10
Przeczytane Mam w domu 📚

Płacz po utraconych skrzydłach.

Padłam ofiarą syndromu panny Flegg: jeśli znajdziesz się w sytuacji,
z której nie możesz wyjść z godnością, udawaj, że znalazłaś się w niej
z własnego wyboru
”.

Joan Foster to postać niewątpliwie skomplikowana. Zaplątana uczuciowo, niestabilna artystycznie, z ogromnym bagażem emocjonalnym z przeszłości, pewnego dnia postanawia definitywnie przeciąć ten węzeł gordyjski własnego życia poprzez sfingowanie własnej śmierci. Pomysł był na tyle szalony, że się udał. Tym sposobem Joan ląduje w nadmorskiej włoskiej miejscowości, gdzie zaczyna snuć opowieść o tym, co tak właściwie spowodowało cały ten ambaras.

Dzieciństwo i dorastanie to często prawdziwy poligon, z którego człowiek jakimś cudem wychodzi żywy, ale jednak blizny pozostają. Ile jest takich Joan Foster wokół nas? Obstawiam że sporo. Gdyby nie zaskakująco nudne zakończenie, dałabym jeszcze jedną gwiazdkę więcej.

× 17 | link |
@mewaczyta
2022-01-31
7 /10
Przeczytane

Joan dorastała bez miłości. Nieobecny ojciec, pogarda w oczach matki i niechęć ze strony rówieśników to wszystko, co otaczało ją odkąd sięgała pamięcią. Jedynie ciotka potrafiła okazać jej prawdziwą sympatię, ale wciąż było jej zbyt mało, by napełnić złaknione serce na dłużej. Im gorzej się czuła, tym więcej kilogramów zyskiwała, traktując je niczym zbroję. A potem postanowiła się ich pozbyć. Uwolnić się od wzbudzającego wstręt ciała, toksycznych ludzi i niewygodnej przeszłości. Zostawić wszystko za sobą i stać się kimś zupełnie nowym. Oszukiwała innych i oszukiwała siebie, a wszystko po to, by nikt nie powiązał jej z tym, kim kiedyś była. Jej rzeczywistość zyskała kolory, ale kolory, które przez chwilę nieuwagi mogły zniknąć. Romans z polskim hrabią i małżeństwo z rewolucjonistą nie przyniosły jej szczęścia, a powieści, które pod pseudonimem wydawała stanowiły jedynie źródło pieniędzy oraz chwilowej ucieczki od rzeczywistości. Wszystko było poukładane, choć nijakie. Ciekawe, ale jednocześnie przygnębiające. Porządek jednak zburzyło wydanie pierwszej powieści pod własnym imieniem i nazwiskiem. Zyskała uznanie krytyków i sławę, ale za tym przyszły problemy. Problemy, które mogły zniszczyć świat, który wokół siebie stworzyła.

Margaret Atwood z wielką uwagą kreśli swoją bohaterkę. Sprawia to, że monotonna fabuła nie nudzi, a zmusza do uważnego obserwowania. Powiedziałabym, że to powieść o nienawiści do siebie, desperackich próbach znalezienia miłości i staraniach o...

× 6 | link |
@Antoniowka
2021-02-12
7 /10
Przeczytane

„Jego wyobrażenie o mnie to nie to samo co ja”*.

Wiele można powiedzieć o głównej bohaterce, ale na pewno nie to, że jej życie jest nudne. Joan Foster ciągle od nowa wymyśla siebie, nie ma nikogo, kto wiedziałby o niej wszystko. Podoba mi się, że to „kreowanie siebie” przeplata się z kreowaniem bohaterów powieści pisanych przez główną bohaterkę.
Przejmująca jest też sama historia życia Joan Foster, jej traumy dzieciństwa, które kładą się cieniem również na jej dorosłym życiu.

Margaret Atwood ukazuje też literaturę jako sposób na życie. Główna bohaterka oraz Paweł, polski hrabia, dorabiają sobie jako pisarze „szmirowatych czytadeł”. Choć sami preferują inny typ literatury, piszą tylko i wyłącznie dla zarobku. Nasunęło mi to myśl, że może wielu współczesnych pisarzy tworzących naiwne i schematyczne książki wcale nie robie tego „na poważnie”, tylko dla zarobku :)

Autorka kreuje ciekawą postać, której kobiecość jest jednocześnie jej siłą, jak i przekleństwem. Jest to postać nieoczywista, barwna i wielowymiarowa.
Margaret Atwood, zdobywczyni wielu nagród, jest pisarką ciekawą, nietuzinkową i zaskakującą. Z pewnością sięgnę po inne jej powieści.

* M. Atwood, Pani Wyrocznia, Wielka Litera, Warszawa 2018, s. 316.

× 5 | link |
@Airain
2019-11-13
7 /10
Przeczytane

Totalnie zaskakująca książka. Fabuła zakręcona jak świński ogon, zwariowane postacie, główna bohaterka chwilami irytująca, chwilami rozkoszna w swoim specyficznym odklejeniu od świata, żyjąca najpierw podwójnym, a potem już chyba wielokrotnym życiem. Można potraktować tę opowieść jak ostrzeżenie przed tworzeniem zbyt wielu wersji własnej biografii, bo w którymś momencie zmyślenia tak się poplączą, że zmienią się w pułapkę bez wyjścia. Plus problem toksycznej rodziny. Plus wyjątkowy talent bohaterki do znajdowania sobie dziwnych facetów. Plus satyra na kontestatorskie pseudoruchy społeczne, miotające się między różnymi ideologiami. Plus praca wyrobników pióra, produkujących taśmowo komercyjną papkę (przy "powieści pielęgniarskiej" pękałam ze śmiechu, ale fragmenty "dzieł" tworzonych przez główną bohaterkę też są niezłe). Miłośnikom zwariowanych historii szczerze polecam.

× 3 | link |
EK
2022-06-01
8 /10
Przeczytane

To moja szósta powieść Margaret Atwood, którą postrzegam jako pisarkę kobiecą, nie w kontekście adresata, ale tematyki. Nie zawiodłam się jeszcze na żadnej jej książce, a za „Panią Wyrocznię” wzięłam się krótko przed ogłoszeniem tegorocznej nagrody Nobla, licząc na to, że zaczaruję rzeczywistość i wpłynę telepatycznie na szacowne jury. Nie wyszło, nagroda poszła w afrykańskie ręce, Margaret Atwood 82-letnia pani została na lodzie, ja jestem niepocieszona, ale przeczytałam bardzo dobrą powieść.
„Pani Wyrocznia” to powieść o powieści i jej autorce. Z głębszym przesłaniem, jeśli ktoś będzie miał ochotę wgłębić się w treść i poanalizować, ale jeśli ktoś zechce potraktować ją lekko i wakacyjnie - to świetna literatura rozrywkowa.
Opowieść o fikcyjnej kanadyjskiej pisarce, potajemnej autorce poczytnych szmirowatych romansideł i jedynej oficjalnie napisanej przez nią powieści „Pani Wyrocznia”, która zyskała uznanie krytyków.
Powieść zaczyna się intrygująco. Joan Foster, wspomniana pisarka, pozoruje własną śmierć i ukrywa się we Włoszech próbując uciec od męża, Jeżozwierza Królewskiego, kłopotliwej przeszłości i nie satysfakcjonującego ją życia. Też kiedyś miałam taki pomysł, nie z tą śmiercią, ale by po prostu zacząć wszystko od nowa, sama, w jakimś egzotycznym miejscu. Ja w końcu nie wyjechałam, ale Joan uciekła, niestety przeszłość dopadła ją we wspomnieniach i to jest głównym tematem książki. Dzieje kobiety - kameleona, kobiety o wielu twarzach, kłamczuchy i komb...

× 1 | link |
@MgorzataM
2022-05-17
4 /10
Przeczytane Y: 2022
@maslowskimarcinn
2022-01-11
6 /10
Przeczytane
MA
2022-01-10
6 /10
Przeczytane
@jorja
2021-02-12
6 /10
Przeczytane
TO
2020-10-26
7 /10
Przeczytane
@flatreads
2020-09-01
7 /10
Przeczytane moja biblioteczka
@Betsy59
2019-11-18
9 /10
Przeczytane
@BagatElka
2019-11-13
5 /10
Przeczytane
@paprotka
2014-08-04
5 /10
Przeczytane
AL
2011-04-11
5 /10
Przeczytane
Zaloguj się aby zobaczyć więcej

Cytaty z książki

O nie! Książka Pani Wyrocznia. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?
Dodaj cytat
O nas Kontakt Pomoc
Polityka prywatności Regulamin
© 2022 nakanapie.pl